Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Op zware momenten wil ik mezelf het liefst opsluiten in een hutje in het bos”

“Op zware momenten wil ik mezelf het liefst opsluiten in een hutje in het bos” “Op zware momenten wil ik mezelf het liefst opsluiten in een hutje in het bos”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

UM Ink

Paulus Dassen (48) is sinds dit academisch jaar conciërge van het Student Service Centre (SSC). Vijftien jaar geleden liet hij een wolvenkop op zijn linker schouderblad tatoeëren.

“Ik heb al veel meegemaakt. In 1993 ben ik mijn linker wijsvinger verloren tijdens een bedrijfsongeval in een fabriek. Mijn vinger kwam tussen de messen van de inpakmachine toen ik een nieuwe rol folie erin wilde doen. Ik ben meteen naar het ziekenhuis gegaan. Ze hebben hem nog proberen te redden, tevergeefs. Ik zou er een vast contract krijgen en die ochtend werd me verteld dat ik in de middag kon komen tekenen. De directeur heeft het ongetekende contract verscheurd toen ik in het ziekenhuis was. Dat maakte de situatie extra zuur.

Ook na het overlijden van mijn opa en na mijn scheiding twee jaar geleden kwam ik in een dal. Het was mijn eigen beslissing, maar het blijft moeilijk. Ik ben toen in een huis vlak bij het bos gaan wonen. Die omgeving heeft me veel rust gegeven. Ik herinner me de eerste nacht daar nog. Ik hoorde buiten iets en ging voorzichtig kijken. Het was een rode vos, prachtig!    

Op zware momenten wil ik mezelf het liefst opsluiten in een hutje in het bos, terug naar de natuur, naar de basis. Daar kom ik tot rust. Een wolf symboliseert de natuur voor mij. Op de dag dat de tattoo is gezet, wist ik ’s ochtends nog niet dat hij er ’s avonds op zou zitten. Ik ging die dag met iemand mee voor haar tattoo en de artiest had een aantal schetsen in de zaak hangen, waaronder die van een wolf. Toen ik die zag, wist ik het meteen. Dat is hem! Diezelfde middag is hij gezet. Ik wilde al langer een tattoo van een wolf, maar ik had tot dat moment nooit een afbeelding gevonden die bij mij paste. Snel besloten, maar ik heb geen moment spijt gehad.

Ik heb hem op mijn rug laten zetten omdat daar veel plek is. Op je arm wordt het al snel een kleine prent, dat wilde ik niet. De pijn viel enorm mee; niet eens echt pijn te noemen. Alleen het stukje op mijn ruggengraat voelde ik wel, daar is de huid dun. Het enige nadeel was dat ik na mijn tattoo een half jaar geen bloed mocht geven, dat is belangrijk voor me en doe ik al jaren. Ik geef normaal om de twee tot drie weken bloedplasma; in totaal al meer dan honderd donaties.”

Dit is een rubriek waarin medewerkers en studenten worden geïnterviewd over hun tattoo.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)