Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ziek?!

Ziek?!

Mijn dochter belt me. Ik hoor veel gehijg en gezucht en weet meteen hoe laat het is: de bomen staan in bloei en dat betekent onherroepelijk hooikoorts in zijn meest extreme vorm. Binnen enkele uren slibben de luchtwegen dicht, met ademnood en meestal ontstekingen tot gevolg, vergelijkbaar met astma-aanvallen. Ze piept en kraakt en vertelt dat ze na elke paar stappen moet stilstaan om naar adem te happen. Morgenochtend wil ze meteen naar de huisarts en ze zal zich vanavond ziekmelden bij het bedrijf dat haar uitzendt voor de ‘housekeeping’ van hotels.

Dat gaat zomaar niet: haar leidinggevende zegt dat ze maar gewoon moet komen werken. Ze hebben niet genoeg mensen, zij voelt zichzelf ook al een paar dagen niet lekker en komt toch ook werken, dus, niet gezeurd, gewoon om acht uur verschijnen. Ik ben geschokt en sta al klaar om dat bedrijf te vertellen wat ik hiervan vind, maar mijn dochter is bang haar baan te verliezen en bovendien is ze meerderjarig en dopt haar eigen boontjes.

Mijn dochter gaat dus werken; fysiek inspannend werk, bedden verschonen, zware karren duwen, stofzuigen en poetsen. Ze krijgt bijna geen adem, maar niemand lijkt dat te zien. Na het werk gaat ze naar de huisarts die meteen bronchitis constateert, een antibioticumkuur, een inhalator en antihistaminica voorschrijft. Hij geeft haar een doktersverklaring voor een ziekteverlof van tien kalenderdagen. De dokter is geschokt dat ze die dag nog gewerkt heeft: ronduit gevaarlijk, teveel inspanning in haar conditie!

Mijn dochter stuurt de doktersverklaring naar haar leidinggevende en hoopt nu op erkenning van haar toestand en ziekmelding. Heel even lijkt het erop dat men zich erbij neerlegt, maar na twee dagen begint het verzet. Mijn dochter wordt dagelijks gebeld door haar teamleider: of ze zich al wat beter voelt, of ze misschien alvast twee uurtjes kan komen werken, waarom de kinderen niet naar haar ex kunnen, dan kan ze sneller herstellen, of ze even langs kan komen voor een kop koffie met de baas. Iedere dag hetzelfde ritueel, met stress en onrust tot gevolg.

Uiteindelijk gaat mijn dochter in op het verzoek om koffie te drinken met de leidinggevende. Daar wacht haar het nieuws dat men nog niet zeker is van het verlengen van haar tijdelijke contract omdat ze een paar keer ziek geweest is en hier en daar wat steekjes laat vallen in het werk.

Tussen de bloeiende bomen loopt mijn dochter naar huis, naar adem happend en vastbesloten een andere baan te gaan zoeken.

Wie is hier nou ziek?

​Ellen Krijnen, senior advisor Marketing and Recruitment

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)