Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Is gedaon, 't is gedaon, we môtte nôw nao hoës toe gaon”

 “Is gedaon, 't is gedaon, we môtte nôw nao hoës toe gaon”  “Is gedaon, 't is gedaon, we môtte nôw nao hoës toe gaon”  “Is gedaon, 't is gedaon, we môtte nôw nao hoës toe gaon”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts/SG

Medaillon of Honour voor vertrekkende Jacques Reiners

MAASTRICHT. Dat hij liever nog een tijdje was gebleven, daar windt Jacques Reiners, hoofd van Studium Generale, geen doekjes om. Het afscheid valt hem zwaar, niet in de laatste plaats omdat zijn passie voor kunst, cultuur en wetenschap nog even groot is als toen hij in 1980 begon. Afgelopen vrijdag nam hij met een daverende ‘Avond van het laatste woord’ afscheid in het Vrijthoftheater.

Nog één keer trok Jacques Reiners alles uit de kast en schotelde de goed gevulde zaal een keur aan gasten voor rondom het thema ‘afscheid’. Of zoals in het programmaboekje staat: ‘Afscheid is de innigste vorm van samenzijn’. Dat alles op een podium dat was omgetoverd tot een kerk met zuilen, een preekstoel en glas-in-loodraam.   Of het nu ging om wetenschapsjournalist Govert Schilling die zijn licht liet schijnen over de sterren en het heelal, nanobioloog en universiteitshoogleraar Peter Peters die alles uit de kast haalde om zijn ingewikkelde onderzoek op een makkelijke manier uit te leggen, de bijzonder grappige en erudiete Vlaamse dichteres Delphine Lecompte die voorlas uit eigen werk of de Oekraïense bayan-, bandoneon- en accordeonistspeler Oleg Lysenko die liet horen waarom hij een graag geziene gast is: het zijn oude bekenden van SG én favorieten van Reiners die ze aankondigde en niet liet vertrekken zonder een stevige knuffel.

Jonge god

Halverwege de avond was het de beurt aan de jongeren van Dansschool Reality Maastricht. De gemiddelde leeftijd op het podium zakte drastisch, tot Reiners zelf - onder luid applaus en als een wat oudere jonge god – zich na verloop van tijd tussen de dansers mengde en met overduidelijk plezier en gevoel voor ritme zijn rol opeiste.

Cocktail

Slechts één keer op deze avond werd hij verrast. Dat was toen collegevoorzitter Martin Paul via een video het woord tot hem richtte. De ene keer in Hawaïaans shirt en met een cocktail op het strand in Australië, dan in zwart pak met strik voor het Louvre in Parijs, vervolgens met muts in de kou ergens in het noorden. Hij had het druk, vertelde hij al lurkend aan zijn cocktail, hij had een congres in Perth, daarom kon hij er deze avond niet bij zijn. Maar dat weerhield hem er niet van om per video, en op het podium bijgestaan door rector Rianne Letschert, hem de eremedaille van de Universiteit Maastricht (de Medaillon of Honour die wordt uitgereikt aan mensen die zich op uitzonderlijke wijze verdienstelijk hebben gemaakt voor de UM) toe te kennen omdat hij “als inspirator van een breed academisch programma van lezingen, debatten, het PAS-festival en tal van andere activiteiten bijgedragen heeft aan de brede ontwikkeling van studenten, medewerkers en belangstellenden uit stad en regio. Hiermee heeft hij de wetenschap en universiteit midden in de samenleving geplaatst.”

Regenjas

Rond half twaalf was het tijd voor een slotakkoord. Bijgestaan door het Borgharense mannenkoor dat You never walk alone zong en gehuld in lange regenjas met hoed liep hij langzaam van het podium af, op weg naar het licht. Om snel weer terug te keren en de borrel aan te kondigen.

Het afscheid van Jacques Reiners is ook meteen de laatste aflevering van de jaarlijks terugkerende ‘de Avond van het gesproken woord’ die hij in 2003 bedacht.

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)