Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Groep

Groep

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Toen ik begon te studeren in Maastricht voelde het soms alsof ik nog met één been in Amsterdam stond, en met het andere been voorzichtig de wijde wereld aan het verkennen was. Hier kwam op een gegeven moment verandering in. Langzaam rukte ik me los van mijn geboortestad, mijn afhankelijkheid en mijn eerste vriendje, en sloot me voorzichtig aan bij een groep die zichzelf zeer passend ‘de familie’ noemde. Na het eerste studiejaar werd ik opeens meegevraagd naar feestjes, wilde men me ‘graag beter leren kennen’ en kreeg ik zelfs toegang tot de gelijknamige WhatsApp groep. De familie, een vervanging voor de familiale vertrouwelijkheid die zij, als internationale studenten in een vreemd land, allemaal een beetje misten.

Als groep hadden we niet zo’n goede reputatie. We werden beschreven als een kliek die je op de middelbare school liever vermeed: best aardig als je met een individueel lid praatte, maar als collectief vrij gesloten. We straalden uit dat we beter waren dan de rest, wat die ‘rest’ ook mocht zijn, en verschenen op feestjes nooit zonder elkaar.

Hoewel ik deel uitmaakte van de familie heb ik me er nooit helemaal thuis gevoeld. Op de middelbare school leerde ik al hoe giftig groepsdynamieken soms kunnen zijn: het ene moment was je praktisch gezien de leider, het andere moment werd je niet meer uitgenodigd voor feestjes. Daarom heb ik, bewust of onbewust, altijd een beetje afstand gehouden. Ik deed mee met de groep, maar had soms ook behoefte aan afstand. Dit is misschien de reden geweest dat ik er nu niet helemaal bij hoor, want deze zomer gaat de familie op reis naar Italië met één bendelid minder: ik. Het is volgens mij niet zo dat ik expres niet ben uitgenodigd, er was gewoon te weinig plaats in het zomerhuis.

Toch zit het me dwars. Ik voel me een beetje buitengesloten en hoewel ik me daar in Italië waarschijnlijk niet helemaal op mijn gemak had gevoeld, is het toch raar om niet mee te mogen. Raar om mijn laatste semester zonder hen af te sluiten. “Cato, misschien ben je meer zoals ik. Iemand die gewoon niet helemaal in een groep past, ook al zou ze dat zelf nog zo graag willen”, zei een vriendin. Misschien heeft ze gelijk. Misschien ben ik wel een geboren einzelgänger die het zelf nog even moet accepteren.  ​

Cato Boeschoten

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)