Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Slim

Slim

Medewerkerscolumn

De deur schoof open en twee Marokkaanse pubers stapten, met veel te veel lacherige branie, mijn 1e klas coupé binnen. Een Arriva treintje, dus geen stiltecoupé. Ik kneep mijn mond zo zuur mogelijk dicht – om het goede voorbeeld te geven.
Gelukkig werden beide jongens snel gevolgd door het gezag. En inderdaad, de heren hadden geen 1e klas kaartje. Sterker, ze hadden helemaal geen kaartje.
Kordaat begon de conducteur op haar smart dinges te typen. Naam en adres? Enigszins tot mijn verbazing werden die gehoorzaam opgelepeld. Vijftig euro boete. Nou, dan betalen we toch gewoon, riep de oudste jolig, we hebben geld! En hij diepte vol bravoure twee briefjes uit zijn zak op. Het ding spuugde een bonnetje uit en – zie - er was weer recht gedaan.

Eigenlijk had ik op meer verzet en kabaal gerekend. De conducteur blijkbaar ook, want ze ontdooide rap. Als jullie nou de volgende keer gewoon een kaartje kopen, adviseerde ze moederlijk, scheelt dat veel geld.
Ja, maar de automaat op het perron wou ons geld niet, wierp de oudste tegen, en toen dachten we: we kopen wel een kaartje in de trein. Maar wisten ze dan niet dat je in de trein geen kaartje kunt kopen? Nee, want ze gingen nooit met de trein. En hadden ze dan geen pinpas? Nee, ze hadden gelogeerd bij hun tante in Nuth, en die had ze met drie briefjes van vijftig bij het station afgezet.
De conductrice keek inmiddels wat beteuterd naar haar slimme ding. Maar die boete is nu al weg, mompelde ze spijtig. Nou ja, zei de oudste opgeruimd, we hebben nu in elk geval een kaartje naar Beverwijk.
Nee, corrigeerde ze, zo meteen in Sittard moeten jullie een nieuw kaartje voor de NS kopen.

Maar, mengde ik me erin, daar staan ze weer voor zo’n slimme automaat. Waar ze trouwens niet eens bij kunnen, want die staan achter slimme poortjes.
Branie en zuurheid maakten plaats voor een bedrukt besef dat we aan alle kanten door de apparaten werden ingesloten en gepiepeld.
Ik ben in Sittard uitgestapt en heb me vier keer door de poortjes gewrongen, met tweemaal illegaal een Marokkaanse puber tegen mijn buik geklemd. Met mijn pinpas heb ik twee kaartjes gekocht die ze mij cash hebben afgerekend. Terug in de trein vroeg ik me af of we met die slimme apparaten de wereld niet juist dommer aan het maken zijn.

Tsjalling Swierstra, hoogleraar wijsbegeerte

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)