Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Splinters: afscheid Wammes Bos

Splinters: afscheid Wammes Bos

Bureauzooi

Er kan nog meer bij. Het bureau van redacteur Wammes Bos is nog niet vol genoeg. Hup, nota van het college van bestuur op de stapel. Waar overigens ook al jaren een rapport van het ene of andere instituut ligt, oude krantenknipsels en volgekrabbelde (onleesbare) vellen papier. En iedere keer vragen zijn collega’s zich af hoe hij met zoveel chaos om zich heen zulke gestructureerde artikelen kan schrijven. Misschien wel dankzij die chaos?
Voor WB is alles belangrijk. “Kan nog eens van pas komen,” roept hij dan. Wij: “Serieus? Een stuk van de universiteitsraad over het fietsbeleid in 1994?” Dan houdt hij bij hoog en laag vol dat dat echt zo is. Telefoonnummers van oud-studentcolumnisten en van hoogleraren die al lang met emeritaat zijn en het grootste deel van het jaar in Spanje of Portugal vertoeven, sollicitatiebrieven van collega’s, printjes van zijn eigen artikelen, namen van de Inkom-Werkgroep uit 2011, sociale media tips waar hij nog nooit naar heeft gekeken. Wie wat bewaart, die heeft wat.
De redactie is de afgelopen jaren een aantal keren verhuisd wat natuurlijk een ramp is voor een redacteur met een vol bureau. Wij denken op zo’n moment: “Eindelijk gaat-ie opruimen.” Hij denkt: “Laat ik maar alles meenemen, opruimen komt wel een keer.” En zo verhuist zijn hele archief mee. Natuurlijk, soms blijven dozen onuitgepakt. Daar wordt dan vijf jaar niet in gekeken, naar nu komt hij er niet meer onderuit. Zijn bureau moet leeg. Voor zijn opvolger. Want die wordt echt niet vrolijk van een stuk over het fietsbeleid in 1994.
PS WB, wil je ons wel even al die 06-nummers geven?

Oerklanken, Limburgismen en jeukwoorden

Eh, uh, ehm, o, oh, wow, wauw: oerklanken in het Sint Servaasklooster op maandagochtend tijdens de redactievergadering van Observant. Er staat ‘uh’ in een tekst in plaats van ‘eh’. “Uh is Engels, net als ‘oh’ in plaats van ‘o’, en ‘wow’ in plaats van ‘wauw’”, aldus Wammes Bos. Gewoon Nederlands schrijven als het even kan. Dus niet education office, editor en draft, maar gewoon onderwijsbureau, redacteur en concept. Hagenaar WB houdt dus niet alleen de Berg en de faculteiten scherp, maar ook het taalgevoel van zijn collega’s. Hij irriteert zich enorm aan alle Limburgismen… O foutje, niet irriteren, maar ergeren. En niet zich beseffen, maar zich realiseren, en er wordt ergens naar getoeterd en niet op getoeterd. WB weet het beter als welke redacteur dan ook. WB: “Dan!” En dan zijn er ook nog de ‘jeukwoorden’: woorden die mooi uitzien, maar vrij weinig zeggen. Absoluut een stukje frustratie voor onze senior (hij ergert zich kapot). Beleidsnota’s en werkmails staan er vol mee: ‘Om de kwaliteit te borgen hebben we onze waarden verankerd zodat we handvaten hebben om dit goed naar het publiek te kunnen communiceren.’ Een zuchtende Wammes: “Om te zorgen dat het goed blijft hebben ze voor iedereen op papier gezet hoe ze moeten werken.”

Snickeren

Vorige week liep onze senior-redacteur met een vol dienblad naar het keukentje dat Observant deelt met de andere bewoners van SSK 32. Hij kon de weg gelukkig vinden, want hij is er in de afgelopen vier jaar al drie (!) keer eerder geweest. Tot overmaat van ramp stuitte hij op een volle, maar schone afwasmachine. Hè balen. Als hij nou ergens een hekel aan heeft, dan is het wel de afwas opruimen. Eenmaal terug - hij verwachtte nog net geen applaus van de collega’s  - zette hij in zijn vertrouwde blauwe kopje een sterk kopje koffie. En daarna nog ééntje. De pot met Snickers lonkte al naar hem. Jullie zijn straks aan de beurt, zag je hem denken, want een dag niet gesnickerd, is een dag niet gewerkt.

Volvo

Er was zwaar weer voorspeld, onweersbuien met hagelstenen zo groot als tennisballen. Om het half uur checkte Wammes Bos de buienradar om de situatie vervolgens (ongevraagd) met de collega’s te delen. Verdomme, hij was op de fiets, zoals iedere dag, maar nu stond de Volvo achter de Minderbroedersberg geparkeerd, want zijn vrouw moest tot laat werken. Zou hij een slaapzak over het dak leggen voor een zachte landing van de tennisballen? Of zou hij kijken voor een plek onder een boom? Helaas, geen plek, de parkeerplaats stond weer eens bomvol, en die slaapzak zag hij bij nader inzien niet zitten. Maar toen: Eureka!! Hij zou hem in de garage onder het Vrijthof zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Het bleef de hele middag droog. Zelfs geen spatje. Maar de Volvo was veilig. En die 25 euro parkeergeld? Ach, wat was dat bedragje nou vergeleken met een dak vol deuken?

Een grappig voorval, een opvallend nieuwtje, iets interessants wat elders in het land gebeurde: het staat in deze rubriek.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)