Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Verdoemenis

Verdoemenis

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Op mijn veertiende gaf mijn moeder mij een hartje van steen. In die tijd was ik ontzettend angstig, en het hartje was bedoeld als een soort mascotte: een klein object dat ik in mijn zak kon stoppen en vast kon grijpen als ik even niet meer helder kon nadenken. Mijn grootste angst was de dood. Niet mijn eigen dood, maar die van anderen. Alleen al het woord ‘dood’ uitspreken zou de kans op overlijden vergroten, dus verzon ik trucjes om te zorgen dat iedereen om mij heen bleef leven. Het stenen hartje gebruikte ik daarvoor. Elke avond voor het slapengaan drukte ik mijn lippen vijf keer op het koude steen. Eén kus voor papa, zodat hij bleef leven, één kus voor mama, idem, eentje voor mijn broertje, eentje voor al mijn vrienden en de laatste voor alle familieleden. Dit korte ritueel gaf me het gevoel dat ik de levens van iedereen om wie ik gaf in de hand had. Die zekerheid, hoe irrationeel ook, gaf me genoeg rust om in ieder geval in slaap te kunnen vallen.

Helaas ging het mis toen ik mijn ritueel per ongeluk een keertje oversloeg. Het was een lange dag geweest, ik was moe, en ik was vergeten mijn gebruikelijke handeling uit te voeren. ’s Ochtends schrok ik wakker: ik had iedereen om mij heen de verdoemenis in geholpen. Huilend stond ik met mijn oor tegen de slaapkamerdeur van mijn ouders gedrukt, te luisteren of ze nog ademden. Dat deden ze nog, maar de geruststelling was van korte duur. Eenmaal op school lukte het niet om me te concentreren omdat een vriendinnetje zonder iets te melden niet was komen opdagen voor biologie. Na twintig minuten trok ik het niet meer en vertrok lijkbleek naar de gang, toen zij nét de trap op richting het lokaal kwam lopen. “Fiets kapot!” Weer was de opluchting slechts vluchtig. Ik kwam thuis en oma had iets ingesproken op het antwoordapparaat. Halverwege het bericht stokte haar stem opeens, en bleef het stil aan de andere kant van de lijn. Weer paniek. Ik had mijn taak als levensverantwoordelijke nu echt verwaarloosd.

Inmiddels begrijp ik dat ondanks de goede bedoelingen het kleine stenen hartje een onderdeel was geworden van een ongezonde routine. Ik heb het hartje nog steeds, maar het ligt stil op een plankje in mijn kamer: zoals het steen betaamt. Oma bleek trouwens gewoon een verkeerd telefoonknopje te hebben ingedrukt. Ze is uiteindelijk negentig geworden.

Cato Boeschoten  

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)