Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Als ik zeg dat ik uit eten ga met de Maastrichtse rector, zullen ze me wel vrij geven”

“Als ik zeg dat ik uit eten ga met de Maastrichtse rector, zullen ze me wel vrij geven” “Als ik zeg dat ik uit eten ga met de Maastrichtse rector, zullen ze me wel vrij geven”

Photographer:Fotograaf: Vincent Janssen

Studentenhuis Vrijthof 27 opnieuw aan tafel met rector Rianne Letschert

Dinsdagavond. Klokslag zes uur klinkt er gerammel aan de voordeur van het studentenhuis aan Vrijthof 27. Twee ogen kijken jolig door de brievenbus de gang in. Het is rector Rianne Letschert die tevergeefs op de huisbellen drukte. Vorig jaar juni schoof ze (voor de Observant-serie Aan Tafel!) voor de eerste keer aan bij de Vrijthof-studenten. Toen spraken ze af elkaar over een jaar weer te ontmoeten om te horen hoe het iedereen is vergaan.

De studenten krijgen een zoen, een fles wijn (“mijn favoriet, Oostenrijks, Grüne Veltliner”) en meteen strooit Rianne Letschert met complimenten. “O, wat ruikt het weer lekker.” En: “Wat word ik weer verwend.” Als even later de Observant-fotograaf - na wat strubbelingen met de bel - binnenkomt en de rector er lucht van krijgt dat hij jarig is, aarzelt ze niet en zet Happy Birthday in.

“Ik zie je altijd werken”, zegt Bohdi Bakker als de wijn is ingeschonken. Hij heeft bijna zijn bachelor fiscaal recht op zak, en verdient al enkele jaren een centje bij als ober op universitaire feestjes en bij de Italiaanse buurman Gio’s. Ja, ze heeft op vrijdag vaak een inauguratie, klinkt het. En klopt, laatst opende ze de fiscale bedrijvendag waar Bakker ook was. Letschert, lachend: “Ik was totaal underdressed. Ik droeg geen jeans hoor, maar ook geen pak. Ik heb zelf rechten gestudeerd en was vergeten dat een pak, hoge hakken en make-up erbij horen. Als ze me volgend jaar weer vragen kom ik in mantelpak.” Bakker heeft die dag kennisgemaakt met Van Doorne Advocaten, het kantoor op de Zuid-As in Amsterdam waar hij dit najaar stage gaat lopen. Hij krijgt felicitaties en meteen de vraag wat hij daarna gaat doen. “Een master fiscaal recht in Maastricht.” En dan, wil Letschert weten, blijf je in Maastricht? Nee, in de Randstad is er veel meer werk voor hem. Maar als zijn salaris het toelaat koopt hij een huis in de Maastrichtse binnenstad. Voor de weekeinden.

“Ik zag je ook al bij het debat over de gemeenteraadsverkiezingen”, vult Kristina Haarbeck, tweedejaars Economics and Business Economics, aan. Hoe doet de rector dat toch allemaal, vraagt Bakker. “Het is balanceren, je kunt nooit even achterover leunen want elk half uur staat er een nieuw onderwerp op het programma. Ik vind het rectoraat mentaal intensiever dan het hoogleraarschap. Maar ik vind het erg leuk, ik geniet ervan, het geeft me energie. Ik wil zeker niet alleen de grote podia beklimmen, ik wil ook tijd vrijmaken voor kleinere dingen, zoals dit etentje hier bij jullie.”

Er is heel wat veranderd het laatste jaar. Twee bewoners - Analena Schnorbach en Clemens Hannen, allebei derdejaars International Business uit Duitsland -  zitten een semester in het buitenland, toevallig allebei in Lissabon. De Vlaamse Eva Carron, derdejaars psychologie, gaat hoogstwaarschijnlijk deze zomer verkassen. Ze twijfelt nog tussen een master Work and Organisation in Maastricht, Italië of ergens in Spanje, of een stage, of misschien een cursus aan het conservatorium. “Eerst maar eens mijn bachelorsdiploma halen”, zegt ze tegen de rector. Die voelt zich opeens een “oude dame. Wij hadden in mijn studietijd een vierjarig programma waarvan het laatste jaar de master was. In mijn tijd had je veel minder te kiezen.”

Als het voorgerecht - bruschette met mozzarella en tomaten - ongeveer op is, meldt Philipp Gretscher zich, een derdejaars International Business en nieuwe bewoner. Hij is laat want de presentatie van zijn businessplan in de onderwijsgroep liep uit. “Hoe ging het?”, wil Letschert weten. “Best goed.” Het gesprek gaat van onderwijs in de avonduren - alle vier proberen ze daar aan te ontkomen. “Ik block dat”, klinkt het grinnikend - naar de studieplekken binnen de UM. Letschert: “We zijn bezig met een InstellingsToets Kwaliteitszorg (ITK) voor de minister en dit is een van de onderwerpen. We hebben het hoogste aantal studieplekken van alle universiteiten in Nederland, maar studenten blijven klagen.” Die plekken zijn populair, beseffen de vier. Misschien komt dat wel omdat de Maastrichtse studentenkamers zo klein zijn, oppert Gretscher, “je kunt daar niet studeren”. Haarbeck ziet dat anders: “Thuis heb ik te veel afleiding. In de UB studeert iedereen, die peer pressure vind ik wel prettig.” Bakker - die wordt weggestuurd bij de pannen, dat doen de vrouwen liever alleen – wordt juist afgeleid in de UB: al die mensen.

“We gaan na de zomer op verzoek van studenten experimenteren met 24-uurs openstelling”, zegt  Letschert. Haarbeck (“In Duitsland kun je tot 03.00 uur studeren en dan gaat de bieb weer om 6.30 uur open”) en Gretscher zijn meteen enthousiast. De laatste: “Als die langer open blijft is er meer spreiding.” Trouwens, hij ging nog nooit tevergeefs naar de UB, er was altijd wel een plek. En de beroemde German run dan? “Dat is verleden tijd”, meent Haarbeck.

De pasta met zalm smaakt verrukkelijk, vindt de rector. Tegen de verslaggever: “Schrijf je dat wel op?” We zijn aanbeland bij het onderwerp ‘internationalisering’ en het kort geding dat tegen de UM is aangespannen vanwege de grote hoeveelheid Engelstalige opleidingen. De studenten lijken er niet van onder de indruk en al helemaal niet mee bezig. “Heb jij Nederlands geleerd?”, vraagt Letschert (de voertaal is Engels deze avond) aan de twee Duitsers aan tafel. Haarbeck verstaat het maar heeft nu spijt dat ze niet alle gratis cursussen bij het Talencentrum heeft gevolgd. “Mijn vriendje heeft dat wel gedaan, hij spreekt vloeiend Nederlands.” Gretscher gaat het nog leren. “Het is niet zo moeilijk voor een Duitser. Het is toch vreemd als ik straks tegen mijn werkgever zou moeten zeggen dat ik geen Nederlands spreek terwijl ik er drie jaar heb gewoond. Ik vind het ook leuk om een extra taal te leren.”

Hoe zijn de afgelopen twee jaar bevallen, vraagt Bakker aan de rector. “Kun je een stempel drukken, echt veranderingen teweeg brengen?” Die vraag komt te vroeg, vindt ze. “Dat moet je me over twee jaar vragen. Dan maak ik de balans op. Als er dan genoeg in beweging is gekomen, wil ik nog wel een tweede termijn. Maar ik ben ongeduldig, wil sneller gaan dan het gaat.” Gretscher komt met een wijze les: “Ik heb in mijn studie geleerd: het gaat om micro speed en macro patience. Je moet geduld hebben: macrodoelen kosten tijd.”

Laatste vraag van de studenten: Hoe is het als jonge en enige vrouw in het CvB? Letschert: “Ik kan goed overweg met mijn twee collega’s. Dat is belangrijk: je moet elkaar op de een of andere manier leuk vinden. Ik zie hen meer dan mijn man Rob. We zijn het niet altijd eens, zeker niet, maar we zijn eerlijk en open. Ik zou niet kunnen werken als de sfeer niet goed zou zijn.”

En dan valt na wat laatste omzwervingen net als vorig jaar de naam van statistiekdocent Christian Kerckhoffs, de beste docent van de UM vinden Haarbeck en Gretscher. “Hij heeft humor, kent je, daagt je uit en legt heel goed uit.” Bakker heeft een andere naam in gedachten: “Hans van Mierlo van SBE, die wil ik ook nomineren als beste docent.”

“Tot over een jaar”, klinkt het na het toetje, de rector neemt ze dan mee naar Gio’s, de Italiaanse buurman. “Ik ben er”, zegt Bakker. “Ik ook”, reageert Haarbeck. “Ik probeer er te zijn”, sluit Carron aan. Gretscher: “Ik loop dan stage, maar als ik zeg dat ik uit eten ga met de Maastrichtse rector, zullen ze me wel vrij geven.” Wordt vervolgd dus.

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)