Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Horror met Droste-effect

Horror met Droste-effect

Film: Hereditary

Verhaal: Hereditary begint (en eindigt) met een inkijk in een miniatuurhuis waar de handeling start. Annie (Toni Collette) maakt deze miniaturen om haar leven in kaart te brengen en te ordenen. Na de begrafenis van haar dominante moeder raakt niet alleen haar bestaan ontwricht, maar ook dat van haar man Steve (Gabriel Byrne) en hun kinderen Peter (Alex Wolff) en Charlie (Milly Shapiro). Ze meent haar overleden moeder – en zij is niet de enige van het gezin - op vreemde momenten en op vreemde plekken te zien.

Horror voor fijnproevers.

  • Hereditary is een werkelijk verontrustende film die thema’s aanstipt die herinneren aan klassiekers in het genre: bezetenheid (The Exorcist), satanisme (Rosemary’s Baby) en rouwverwerking (Don’t Look Now).
  • Het duurt nogal een tijd voordat de horror losbarst. Tot ver over de helft kun je de film ook zien als een schrijnend familiedrama waarin de belangrijkste personages ten onder gaan aan hun rouw.
  • De Amerikaanse regisseur Ari Aster (32) zoekt het meer in sfeer dan in shockerende beelden.
  • Geweldig acteerwerk van Toni Collette. Zij maakt van Annie een vrouw die zowel angstaanjagend als tragisch is; het ene moment vind je haar doodeng, en kort daarna voel je met haar mee.
  • Regisseur Aster laat genoeg ruimte voor de verbeelding. Is het echt wat er gebeurt of toch een droom of een hallucinatie? Zoals de opening en het slot, waarin we een huis in een huis zien, kan Hereditary net zozeer een droom in een droom zijn. Ja, ja, het Droste-effect kan best eng zijn.

Horror voor mietjes.

  • Hoezo sfeer? Ik wil bloed zien.

Slotoordeel: Hereditary past moeiteloos in de recente reeks van verrassende horrorfilms zoals It follows, It comes at Night en A Quiet Place. Het horrorgenre is duidelijk nieuwe paden aan het zoeken en dat maakt het - ondanks al mijn reserves - momenteel tot een van de interessantste genres van dit moment. Het draait daarbij vooral om verontrusting en minder om ‘shock’. Het is alweer een paar dagen geleden dat ik de film gezien heb maar hij knaagt nog steeds.

Jan Salden, docent filmtheorie aan de Maastricht Academia of Media, Design & Technology

 

Zie hier het filmprogramma  van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)