Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Voorbereiden

Voorbereiden

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Soms stel ik me wel eens voor hoe het zou zijn om een dood lichaam te vinden. Niet dat ik dat nou zo graag wil, integendeel zelfs, maar als toekomstig forensisch psycholoog is het natuurlijk wel handig als je een beetje weet hoe je met dat soort dingen om moet gaan. Een lichaam vinden zal namelijk niet hetzelfde zijn als afscheid nemen van een grootouder: de persoon in kwestie zal niet netjes met de handen ineengevouwen op een zijden matrasje liggen. Het zal anders zijn.

Ik heb wel vaker de neiging om mezelf mentaal voor te bereiden op rare toestanden. De logica hierachter is de volgende: als ik mezelf al een keer in dezelfde situatie heb bevonden (in mijn hoofd weliswaar, maar toch) weet ik in ieder geval dat ik niet in paniek zal raken als de tijd daar is.

Toen kwam het moment dat ik echt een dood lichaam vond. Het was een vrouw, rond de vijftig met eekhoorntjesrood haar. Ze lag op een tafel met een slangetje in haar mond. De dame van het uitvaartcentrum waar ik als medewerker aan de slag zou gaan, had me nog gewaarschuwd. “In die kamer zijn ze nu bezig met de verzorging van een overledene. Je mag kijken als je wilt, maar het hoeft niet.” Ik had nieuwsgierig de deur opengeduwd. Twee mannen in witte gewaden en even hagelwitte klompjes schuifelden om het lichaam heen. Ze lag er inderdaad niet bij zoals ik mijn opa’s en oma’s had gezien.

Ik had kunnen blijven kijken en langzaam kunnen wennen aan het tafereel, maar ik wendde mijn ogen af. De dame van het uitvaartcentrum leidde me door de kamer, en ik deed mijn best om de inhoud van alle kastjes en laden in me op te nemen. “Welke maat heb je?”

“M” zei ik en vervolgens kreeg ik een tasje in mijn handen geduwd. Een grijs-wollen jasje en een donkere pantalon. “Werkkleding was je altijd thuis, en het zou ook fijn zijn als je zelf een zwarte blouse zou kunnen aanschaffen. Verder nog vragen?”

Na het gesprek liep ik alleen de begraafplaats over. Ik was teleurgesteld. Waarom was ik zo geschokt? Ik had me nog zo goed voorbereid. Schoorvoetend liep ik terug naar het uitvaartcentrum en gaf het tasje met kleding terug. “Toch maar niet?” zei de dame verbaasd, en ik schudde mijn hoofd. Aan de dood had ik niet kunnen wennen, en ik besloot dat ik dat ook nog even niet wilde proberen.

Cato Boeschoten

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)