Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ouderloze zomerdagen

Ouderloze zomerdagen

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Het is zo stil. Dit is de eerste keer dat ik de klok kan horen tikken. Mijn bloedverwanten zijn op vakantie en ik probeer te wennen aan de geluiden in mijn ouderlijk huis. Ik kan maar beter goed wennen, want komend jaar woon ik weer hier. Dag Maastricht. Terug naar de ‘a’. De ‘a’ van Amsterdam (en van ‘af’).  

Deze ouderloze zomerdagen glijden rustig voorbij, en waar ik kortgeleden nog de panische behoefte voelde om lege dagen zo veel mogelijk te vullen, voer ik momenteel een combinatie van hooguit twee dingen per dag uit. Sport en boodschappen, boodschappen en schoonmaken, schoonmaken en vrienden zien.

Toch maak ik me zorgen. Zeeën van tijd hebben geeft ook ruimte om te verdrinken in mijn gedachten. Dat gekke knobbeltje dat ik laatst onder mijn huid voelde zit er inmiddels wel heel erg lang. Moet ik niet eens naar de dokter? En al die plannen die ik had voor het komende jaar blijken lang niet zo concreet te zijn als ik dacht. Val ik straks in een groot zwart gat? En wat dacht je van al die aandacht en liefde die ik zo verwacht van de mensen om mij heen. Heb ik zelf ook wel eens iets teruggegeven?

Ze zeggen dat een te vol leven slecht is voor je gezondheid. Drukte geeft stress, en stress breekt je lijf af. Maar wat nou als je gewend bent aan chaos, aan turbulentie, aan storm? Drie jaar studeren heeft me naast een bachelordiploma ook nog een flinke stressresistentie opgeleverd, dus wat te doen zonder triggers? Ik was zelfs vergeten wat verveling was. Hoe overleef ik deze eindeloze, ouderloze zomer?

Inmiddels heb ik een oplossing gevonden. Uit pure wanhoop nam ik het verzoek aan om op het appartement van mijn neef te passen, inclusief het verzorgen van zijn psychotische kat. Dit dier is zo onvoorspelbaar dat ik al menige schram heb opgelopen tijdens het reiken naar de afstandsbediening. Ook bezorgt ze flinke hartkloppingen wanneer ze in een krolse bui is en speels besluit kopjes te geven aan mijn bankhangende lichaam. Want ik heb gemerkt: één onverwachte beweging en ze doet een poging me het licht uit de ogen te meppen. Stressvol? Nee hoor. Ik ben haar juist dankbaar voor de wederkerende nachtmerries, het bewust afsluiten van de slaapkamerdeur uit angst voor een nachtelijke aanval en het afstaan van de bank zodat ze in ieder geval uit mijn buurt blijft.

Dat beetje gezonde spanning is precies wat ik nodig had.

Cato Boeschoten

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)