Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

PAS-workshop: Ik schrijf, dus ik blijf

PAS-workshop: Ik schrijf, dus ik blijf

Photographer:Fotograaf: Observant

MAASTRICHT, VRIJDAGAVOND. In een klein uurtje een recensie schrijven over een PAS-evenement. Dat was de opdracht. Maar niet iedereen had vrijdagavond om 20.30 uur al iets van PAS bezocht, en dus schreven deze moedige schrijvers over PAS en andere zaken. Lees hier het resultaat.

Schrijven in een snelkookpan

Korte zinnen. Geen herhalingen. To the point. Een goede openingszin. Vermijd lange zinnen. Niet jezelf herhalen. O shit, daar ga ik al. Dat schrijven een kunst is, moge duidelijk zijn. De redactie van de Observant doet daar nog een schepje bovenop. In de workshop ‘Ik schrijf, dus ik blijf’ moeten de deelnemers in een half uurtje een recensie schrijven over een PAS-evenement.

Onder de haviksogen van redacteuren Riki Janssen, Cleo Freriks en de recent gepensioneerde Wammes Bos wordt er geploeterd om prikkelende stukken af te leveren. In deze snelkookpan worden bijna evenveel woorden geschrapt als geschreven, want ieder stuk mag maar 200 woorden lang zijn. En tot de verbazing van de aanstaande schrijvers worden de stukken ook nog eens gepubliceerd op de PAS-website.

De druk blijkt de workshop uiteindelijk ten goede te komen. De duidelijke instructie en begeleiding van de redactie haalt de innerlijke Grunberg in de deelnemers naar boven. Maar dan moet je wel tegen rechtdoorzee feedback kunnen.

Dus Wammes, heb ik het zo goed gedaan?

Vincent Janssen

 

De beste plaats voor de ijskar

Stel, je zou ijs willen gaan verkopen op het strand van Scheveningen? Hoe zou je dat aanpakken en waar zou je precies gaan staan? Welkom in de wereld van de speltheorie.

In het kader van het Pleasure, Art and Science Festival (PAS) werd afgelopen zaterdag hierover een lezing gehouden door Andrès Pera. Locatie was de oude binnenstad van Maastricht, waar tal van activiteiten plaatsvonden, georganiseerd door PAS.

Eenvoudige beslismodellen zijn die waarbij jouw eigen oordeel voldoende is om tot een afweging te komen. Maar wat gebeurt er als de beslissing van je tegenspeler van invloed kan zijn op jouw resultaten? Dan komt de speltheorie om de hoek kijken.

In het gegeven voorbeeld  betrof het twee ijsverkopers die op het strand van Scheveningen het beste plekje moeten innemen voor hun business. Als nou Jan links op het strand gaat staan, waar gaat Ellen dan staan? Hier hangt de beste beslissing, die Jan kan nemen, niet alleen af van Jans eigen inzicht, maar ook van wat hij denkt dat Ellen gaat doen. Een interactie, waarbij blijkt dat men wiskundig gezien, toch best een eind kan komen om het probleem op te lossen.

Wellicht zullen we in de toekomst ooit overvleugeld worden door zelfdenkende machines, die het denkproces van ons zullen overnemen.

Alex Leliveld

 

De hardwerkende ezel

Lopen over water is wél mogelijk, zo blijkt tijdens een ‘zoektocht naar industrieel erfgoed in Maastricht’ tijdens het PAS-festival in Maastricht afgelopen weekend. En ezels zijn niet dom of lui maar oersterk. Tijdens een rondleiding door het Jekerkwartier worden we gegidst door vrijwilliger Wiel Heyenrath. We lopen over diverse wegen waar vroeger het water van de Neker stroomde. Inderdaad de Neker want échte Maastrichtenaren kennen de Jeker als de Neker. Verder staat het beeld van de ezel er niet vanwege de Ezelsmarkt. Nee, de ezel staat symbool voor het zware werk van de arbeiders; zij spanden vroeger de lakens op in de ramen van de lakenweverij. Aan iedere gevelsteen zit een anekdote vast. Zijn enthousiasme over de rijke industriële historie werkt aanstekelijk en zijn visitekaartjes vinden na afloop dan ook gretig aftrek.

Nathalie Janssen

 

Geluiden van de stad

Heb je je wel eens afgevraagd hoe Heerlen klinkt? Dat viel vorige week te ontdekken tijdens de wandeling ‘Heerlen Gehoord’, onderdeel van het Festival Cultura Nova. Samen met negen andere wandelaars en geluidskunstenaar Mike Kramer ga je op pad langs plekken die een belangrijke rol hebben gespeeld in de recente geschiedenis van Heerlen. Door een koptelefoon hoor je instructies over de te lopen route, informatie over de plaats waar je bent, en geluiden van de stad. Je loopt langs het spoor en hoort de bellen van de spoorwegovergang. Alle deelnemers stoppen om te wachten op de naderende trein, terwijl de rest van het verkeer gewoon het spoor oversteekt. De opgenomen geluiden blijken zich te hebben vermengd met de realiteit; de bellen staan op band. Je staat midden in de drukte van de stad maar het lijkt alsof je er niet echt bij hoort. Zo word je telkens op het verkeerde been gezet.

De meest bijzondere plek die deze wandeling aandoet is de oude spoortunnel voor voetgangers die alleen voor deelnemers aan de wandeling is opengesteld. In de donkere, verlaten tunnel staat een violiste te spelen. Muziek vermengt zich met onheilspellende geluiden op band. Heerlen klinkt prachtig.

Chantal Geusgens

 

Dans tussen kwetsbaarheid en provocatie

Langszaam glijdt het naakte lichaam van de jonge vrouw als een trage slang over de inktblauwe geoliede vloer. Een peilloze diepte, een kwetsbaar lichaam en glasscherven die haar niet lijken te deren. We zijn bij de dance parade van het Cultuurfestival Roermond, in de Lutherse kerk, 18 augustus.

Zouden de oprichters van deze kerk ooit hebben kunnen bevroeden dat hun lithurgisch centrum nog eens voor een dergelijke voorstelling gebruikt zou worden?  

Intussen is het publiek doodstil en zweeft mee op de trage klanken van de mystieke muziek, terwijl de danseres de scherven glas van zich afschuift of ze met een plots wilde beweging naar zich toe trekt. Net als de vloer is ook haar lichaam glanzend van de olie, waardoor dit bijna onnatuurlijk plastic aandoet. Iets wat versterkt wordt wanneer haar naakte borsten gevaarlijk over de scherpe glaspunten heenbuigen, zonder dat er een druppel bloed vloeit. Ondanks dat de setting fascinerend is, beperkt het de danseres enorm in haar bewegingsvrijheid en leidt haar naaktheid soms af.

De vraag die blijft hangen is of de choreograaf hier een kwetsbare of juist sterke vrouw laat zien, want de naaktheid is niet alleen kwetsbaar maar ook provocerend.  

Eline van Drongelen

 

Eindelijk erkenning voor het Limburgs

De niet-Limburgers in de zaal op de rechtenfaculteit keken verloren om zich heen, toen dr. Stefanie Ramachers de toonverschillen tussen het woord ‘haas’ en ‘haas’ (Roermonds voor handschoen) uitlegde. Geen verrassing volgens de psycholinguïst; haar onderzoek toont aan dat Limburgers gevoeliger zijn voor zogenoemde toontalen. Dit komt door de zangerige melodie in het dialect.

Ramachers liet proefpersonen minutenlang luisteren naar woorden als ‘daag’, in verschillende tonen. Hieruit bleek dat Limburgers op latere leeftijd hun gave voor taal ontwikkelen. Andere Nederlanders hoorden de toonverschillen beduidend minder.

De voorbeelden van Ramachers – zelf ook Limburgse – gingen over de hoofden van de Nederlandssprekende bezoekers. Haar trots voor het dialect was duidelijk merkbaar en bij iedere gelegenheid gooide ze zangerige Limburgse uitspraken in de groep. Voor de aanwezige Limburgers was het een feest van herkenning en erkenning. Eindelijk kreeg het bespotte accent en dialect een plek in de linguïstiek. Het blijkt een verworvenheid te zijn die voor veel ABN-ers niet is weggelegd. En dat voelde voor deze Limburger behoorlijk goot.

Vincent Janssen

 

Droog

Daar ben ik dan, in de aula van het Natuurhistorisch museum in Maastricht. Ik ben een beetje laat, maar de zaal is nog leeg. Ik kies een geschikte plek en merk op dat het er nog ruikt als ooit.

Museumbioloog Paul Beuk geeft een lezing over ‘Insecten en kleur’. In het eerste deel zal hij ‘de wetenschappelijke zaken bespreken. Misschien wat lastig, maar dan hebben we dat maar gehad.’ Een vreemde opening voor een lezing.

 Maar Beuk heeft niets te veel gezegd. Het eerste deel van de lezing blijkt inderdaad een vrij droge verhandeling over de oorsprong van het licht. Welk deel van het spectrum we waarnemen en welk deel niet. Tabellen en diagrammen vliegen ons om de oren, maar van insecten ontbreekt elk spoor.

 Het lukt Beuk niet mij echt te boeien. Ik ben niet de enige. Eenmaal aangekomen bij de insecten is het publiek inmiddels uitgedund. De kleurschubben van de vlinder zijn een mooie binnenkomer.

Maar helaas verzandt Beuk tegen het einde in een opsomming van insecten en hun eigenschappen. Jammer.

Rosalie Royen

 

Categories:Categorieën:
Tags:
pas

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)