Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Als één persoon ziek wordt, volgt iedereen”

“Als één persoon ziek wordt, volgt iedereen”

Photographer:Fotograaf: Observant

Wie de oude verpleegstersflat op het Annadalcomplex binnenloopt, wordt vriendelijk begroet door de bouwvakkers. “Val niet over het materiaal." De een schuurt en schildert, een ander monteert douchehokjes zoals je ze op de camping tegenkomt.
In het trappenhuis galmt Lois Lane, het stof dwarrelt alle kanten op. De poetsploeg is er iedere dag te vinden, vertelt een dame terwijl ze de treden afneemt met een vochtige doek. “Maar het is dweilen met de kraan open.” Op de bovenste verdieping leiden stoffige voetstappen ons naar de woonkamer. Op de vraag of we het balkon op mogen om de stad van ‘boven’ te aanschouwen, schudden de studenten nee. “Alle deuren en ramen zijn afgesloten.” Te gevaarlijk, zegt Maurice Evers, hoofd studentenhuisvesting van de UM. Het jongste bouwbesluit eist een hogere balustrade en minder openingen. We kunnen het ons niet permitteren om het toegankelijk te maken.” En toen dat in de eerste week nog wel het geval was – nog niet alle deuren waren dichtgemaakt – en studenten ’s avonds hun biertje in de buitenlucht dronken, kwamen al de eerste klachten van omwonenden binnen.
Nu zijn omwonenden officieel naar de gemeenteraad gestapt met een klacht. Ze vragen zich af hoe het mogelijk is dat er in een woonwijk is gekozen voor nog meer huisvesting vanwege "tijdsdruk en financiële afwegingen. Het kan toch niet zo zijn dat hiermee het probleem vervolgens bij de omwonenden wordt gelegd?", staat er in hun brief.

Ventilatie
Dat er nu vanwege de veiligheid geen enkel raam open kan, is voor de studenten een tegenvaller. “Op de tekening van Maastricht Housing was er een deur naar een balkon getekend. Tja, dan ga je ervanuit dat die open kan”, zegt de Deense rechtenstudent Zana van Schayk (“mijn moeder is Nederlandse”). Alleen via ventilatieroosters stroomt lucht binnen in de kamers.” En die werken niet, vullen twee medebewoners in. “Als één persoon ziek wordt, volgt iedereen”, meent de Canadese rechtenstudent Joan Duhaylungsod.
Ondanks de kommer en kwel zijn er toch nog een paar pluspunten te ontdekken: het is “een leuke verdieping met veel nationaliteiten, de ligging is prima, het uitzicht is mooi”.
Dat het pand gerenoveerd werd, wisten ze. Met de nadruk op: werd. Het bericht dat er toch nog geklust werd en de excuses daarvoor van het Guesthouse dat de kamers verhuurt kwam als een verrassing. “Een paar dagen voor onze aankomst op vrijdag 31 augustus kregen we een e-mail met een update.” Daarbovenop liep het ook nog eens mis op die vrijdag zelf. Studenten moesten uren wachten voordat ze in hun kamer konden intrekken. De gemeente zou de gebouwen die dag vrijgeven, maar besloten anders, vertelt Evers. “Ze werden afgekeurd. Deurdrangers op deuren naar de vluchtroutes ontbraken her en der. Van het grootste belang en noodzakelijk, dus dat moest nog snel worden geregeld”, zegt Evers. Om negen uur ’s avonds mochten de studenten dan toch de gebouwen betreden.

Varkensachtig
Het grootste probleem, vindt de Canadese masterstudent Legal Psychology Sam van Drunen, is dat er geen gehoor wordt gegeven aan haar klachten. Ze wordt duizelig van een “naar aceton ruikende geur”. Ze wijst naar een grijze buis die naast haar wasbak zit. “Ik heb al een e-mail gestuurd, ik ben naar de receptie gelopen, niemand doet er iets aan.”
Op de zevende verdieping neemt de Tunesische Omar Ben-Mansour, eerstejaars biomedische wetenschappen, een hap van zijn pizza. Hem lijkt de verbouwing niet te deren. “Ach, dat is het studentenleven.”
Twee dames van de poetsploeg wachten op de lift. Ze vragen zich af hoe het mogelijk is dat studenten “zo slordig” kunnen zijn. “Varkensachtig. Ze laten overal lege flessen rondslingeren, zetten hete pannen op het keukenblad – dat vervolgens bol gaat staan van de hitte – gebruiken schoonmaakspul dat witte vlekken achterlaat rond de wasbak. Dat krijg ik niet meer schoon. En het is een gloednieuwe keuken!”
Op de vraag of er in de tussentijd al studenten zijn vertrokken, zegt Evers: “Nee, maar er zijn wel twee Vietnamese jongens die hun kamer te klein vinden. Voor zover ik weet hebben ze nog niets anders gevonden.” Noch het drietal op de tiende verdieping, noch een Ghanese masterstudent in het lagere gebouw denkt aan verhuizen. “Geen zin om te zoeken, kost te veel tijd”, klinkt het. “En vind maar eens een gemeubileerde kamer voor 345 euro inclusief”, reageert de Ghanees.

 

Lees hier het nieuwsstuk over de verbouwingen op Annadal.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: