Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben geen big spender. Ik geef momenteel het meeste uit aan mijn twee katten"

 “Ik ben geen big spender. Ik geef momenteel het meeste uit aan mijn twee katten"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder


Aggie Paulus (51, geboren in Maastricht)/ universitair hoofddocent bij de vakgroep Health Services Research/ single/ woont in Maastricht

Ik ben nergens bang voor. Dat lijkt me overdreven. Ik ben net als iedereen bang om dierbaren te verliezen of dat ze ernstig ziek worden. Ik ben 51 en weet inmiddels hoe fragiel het leven is, hoe snel het afgelopen kan zijn. Mijn moeder is bijvoorbeeld in 2003 plotseling overleden. Ik was gelukkig die dag, op weg naar mijn werk, nog even om 6.45 uur bij ze binnengelopen. Zij zijn net als ik vroege vogels. Ik ging even dag zeggen. Ze is 67 geworden. Een paar jaar eerder heb ik haar meegenomen naar een concert van Neil Diamond. Ze hield van zijn muziek en was nog nooit naar een concert geweest. Sinds haar dood gaan mijn zus en ik iedere keer als Neil Diamond in het land is naar zijn optreden. Afgelopen najaar nog. Ter nagedachtenis aan onze moeder.

Ik ga nooit zonder lippenstift de deur uit. Ik heb nooit lipstick op, alleen oogschaduw. Ik houd niet van dat gefriemel en getuttel. Ik ben van de lekker-makkelijk school, gewoon normaal. Ik moet er niet aan denken dat ik me iedere dag uren zou moeten opmaken.

Ik ben vernoemd naar … mijn peettante, de zus - twaalf jaar jonger - van mijn moeder. Mijn doopnamen zijn Agnes (dat is een familienaam, ik heb een oudtante die heet Jes), Theodora (naar mijn opa Theo), en Gerarda. Veel kinderen kregen vroeger die laatste naam mee.

Onderwijsprijzen; ik kan ze niet meer tellen.  [Lacht] Ik ben een gezegend mens, ik heb er een paar mogen winnen. De eerste was in 1999, dat was de onderwijsprijs van de UM, volledig onverwacht. Daarna onder andere een prijs als beste studentbegeleider binnen het Health domein (2011) en de Honours Education Award, een oeuvreprijs van de faculteit FHML in 2016. Ik vind mijn werk - onderzoek én onderwijs - heel leuk, ik geef gezondheidseconomie en een beetje wiskunde, dat vinden studenten vaak moeilijk. Ik probeer me in te leven in de student: waar hebben ze behoefte aan, wat zou ik zelf willen horen als ik op hun plek zou zitten, en hoe kan ik moeilijke stof zo goed mogelijk overbrengen.

Bid jij wel eens? Soms. Ik ben van huis uit katholiek, maar met de kerk als instituut heb ik niet zo veel. Ik ben heel snel na mijn geboorte gedoopt, mede ook omdat ik veel te licht was, 1600 gram, en dat gewicht ging eerder omlaag dan omhoog. Het eerste jaar van mijn leven heb ik in het ziekenhuis doorgebracht.

Van wie of wat heb je het meeste geleerd? Van het leven zelf: verdrietige gebeurtenissen, zoals het overlijden van mijn moeder. Maar ook van spannende ziekenhuisuitslagen bij mezelf.  Je wordt er sterker van, ziet dat je veel aankunt en gaat meer genieten van de kleine dingen. Het leven zelf is een leerschool die me heeft leren relativeren.

Heb je ooit geldproblemen gehad? Nee, gelukkig niet. Wij zijn van huis uit spaarzaam. [Lacht] Bovendien heb ik economie gestudeerd. Ik ben ook geen big spender. Ik denk dat ik momenteel het meeste uitgeef aan mijn twee katten. Die zijn komen aanlopen, één dag nadat mijn oude kat was gecremeerd. Ik had net haar spullen weggezet in de kelder toen er een kat aan mijn deur stond. Ze bleef komen en vier weken later, op 1 mei, loopt ze naar binnen en springt op de bank. Ik probeer haar naar buiten te lokken en dan zie ik een klein staartje onder haar staart. Even later is ze in mijn woonkamer bevallen van vijf kittens. Ik heb de moederpoes en een kleintje gehouden. Katten zijn geluksbrengers. Hoe zij genieten van kleine dingen zoals een zonnestraal, de rust die ze kunnen uitstralen. Daar leer ik van.

Welk nieuws van de afgelopen tijd heeft je boos of bang gemaakt? Die twee pubers, Howick en Lili, die terug moesten naar Armenië. Ik ben blij dat ze mogen blijven, ik snap wel dat je grenzen moet stellen, maar zij zijn al zo lang in Nederland, zijn zo ingeburgerd. En het Nicky-Verstappen-verhaal maakte ook indruk. Ik dacht meteen aan Tanja Groen, de Maastrichtse student die begin jaren negentig is verdwenen en nooit is teruggevonden. Wat die ouders meemaken, die onzekerheid, dat lijkt me verschrikkelijk.

Omschrijf jezelf in vijf karaktertrekken: empathisch, behulpzaam, bescheiden, probeer het goed te doen, geduldig. Ik zou wat doortastender kunnen zijn, [lacht] misschien wat meer met de vuist op tafel moeten slaan, maar ik ben meer van het harmonie- dan het conflictmodel.

Bij wie zou je eens backstage willen? Toen ik klein was wilde ik kleuterleidster of kinderboekenschrijfster worden. Ik zou wel een dagje in zo’n klas willen kijken. Misschien loop ik wel gillend weg.

Emigreren? Echt iets voor mij. Nee, ik heb dat nooit overwogen. Mijn familie - mijn vader van 81, mijn zus en haar gezin - woont hier in de buurt en die is belangrijk voor me. En nee, ik zou waarschijnlijk ook niet in mijn eentje naar een ver land vertrekken voor een volgende stap in mijn carrière. Mijn werk is me heel dierbaar, maar er is meer in het leven.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: