Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Renate

Renate

Ik heb een tussenjaar genomen en ben weer bij de ouders in Amsterdam ingetrokken. Het originele plan was een master Forensische Psychologie in Maastricht, maar dat moet nog even wachten. Eerst ervaring opdoen, beter worden, zeker weten of dit is wat ik wil.  

Om deze reden had ik laatst een sollicitatiegesprek voor een baan als ‘groepsleider’ in een Utrechtse TBS kliniek. De taken hielden in: patiënten wakker maken, ze naar hun afspraken brengen (bijvoorbeeld ontbijt, cursus pottenbakken, groepstherapie) en zorgen dat ze niemand aanvielen, bespuugden of neerstaken. Het was een groepssollicitatie, dus zat ik tussen zes andere kandidaten: stuk voor stuk met veel meer ervaring dan dit bevende meisje uit Amsterdam. 

We stelden ons voor. Je had Lorenzo, een forsgebouwde Surinamer die na jaren in het gevangeniswerk weer eens zin had in een nieuwe uitdaging. Naast hem zat Cher, een rustige dame van 62 die na drie (v)echtscheidingen en zes overleden familieleden het idee had dat ze maar beter iets voor de maatschappij kon betekenen in plaats van thuis te zitten kniezen. Dan had je Jordi, een Rotterdammer met ADHD die binnen zijn werk als groepsleider op andere locaties al zeven zelfmoorden had meegemaakt, en Renate, een kettingrokende Amsterdamse die haar leven lang palliatief verpleegkundige was geweest en nu had bedacht dat ze liever met levende mensen wilde werken.

Toen was ik aan de beurt. De hakken van mijn moeder die ik had aangetrokken om wat ouder en serieuzer over te komen voelden inmiddels volkomen misplaatst. Bibberend stelde ik mezelf voor. “Hoi ik ben Cato, ik heb net een Bachelor of Arts in mijn zak en wil graag de forensische zorg in omdat ik geloof dat iedereen de hulp moet krijgen die ze verdienen, ongeacht de verschrikkelijke dingen die ze hebben gedaan.”

Het gezelschap knikte begrijpend, en de man die de sollicitatie afnam glimlachte vriendelijk. Na de sollicitatie reisden Renate en ik samen naar het station. “Zeg, Cato, jij mag best wat zekerder zijn over jezelf hoor. Volgens mij weet je heel goed wat je wil.” Ze knipoogde en liep naar haar trein. “Zie je op de werkvloer hè!”

De baan heb ik uiteindelijk niet gekregen, maar het was fijn om even serieus genomen te worden. Inmiddels ben ik gewoon weer het broekie dat voorzichtig stage loopt bij een klinisch psycholoog, domme vragen stellend en al. Als het even niet zo lekker gaat denk ik aan Renate en haar knipoog. Ze zal vast een fantastische groepsleider zijn geworden.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: