Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Lief ben ik ook wel, en bescheiden. Maar dat laatste gelooft natuurlijk niemand meer na dit stuk”

“Lief ben ik ook wel, en bescheiden. Maar dat laatste gelooft natuurlijk niemand meer na dit stuk”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Matthijs Cluitmans (1985, Geleen)/onderzoeker cardiologie (CARIM), postdoc Department of Knowledge Engineering, senior wetenschapper Philips Research/ samenwonend met Irene/ woont in Eindhoven

Matthijs met twee t’s. Klopt, de meest voorkomende versie volgens mij. Meestal zit ’t probleem ‘m juist in mijn achternaam. Sta ik opeens als Kluitmans in het systeem.

Waar luister je graag naar op Spotify? Ik ben geen waanzinnig muziekliefhebber, maar mag graag naar golden oldies luisteren van Elvis Presley en Johnny Cash. Muziek draai ik vooral op de achtergrond. Zit ik in de stiltecoupé van de trein – en ik breng er nogal wat tijd door aangezien ik in Eindhoven woon – en hoor ik toch rumoer om me heen, dan druk ik op zo’n kant en klaar studeerplaylistje of kies ik voor een ‘focus’-mix.

Wat doet een natuurkundige in een doktersjas? Ik ben gestart met natuurkunde in Leuven, maar stopte na een jaar ermee. Ik zocht meer verbinding met de mens en schoot door naar geneeskunde. Toch bleef de behoefte aan iets ‘exacts’ aan me knagen en besloot ik er kennistechnologie bij te doen. Ik deed altijd al een beetje simpel programmeren thuis, dan maakte ik een computerprogramma waarbij mijn jongere broer sommetjes moest maken en als ‘beloning’ een spelletje mocht spelen. Ook was ik geïnteresseerd in data verzamelen. Ik herinner me hoe ik als tienjarige met mijn vader – hij was revalidatiearts - meeging naar een met legionella besmette afdeling op zijn werk om te meten hoeveel bacteriën er in het water zaten. We noteerden regelmatig de temperatuur van de waterleiding. Wat bleek? Doordat er ook heetwaterleidingen en verwarmingspijpen langs liepen, warmde dat stilstaand koud water in het weekend op. Vandaar de verspreiding van de legionella. De vondst leidde zelfs tot een publicatie in een vaktijdschrift, maar ik ben helaas niet genoemd [grinnikt]. Toch was het mijn eerste wetenschappelijke experiment, ik heb het in mijn proefschrift genoemd. Wat mijn carrière betreft: ik ben steeds op twee sporen blijven zitten, dat van de natuurkunde en geneeskunde. Ik wil weten of computersimulaties en nieuwe beeldvormende technieken het risico op een plotse hartdood voorspellen. Enerzijds is er dat klinische, de omgang met proefpersonen met hartritmestoornissen bijvoorbeeld. Anderzijds maak ik allerlei analyses vanachter de computer. De keuze tussen de wetenschap en een carrière als cardioloog was lastig. Zelfs tot een half jaar voor mijn promotie heb ik getwijfeld. Beide zijn te combineren, maar dat zag ik mezelf niet doen. De keuze voor het onderzoek is definitief. Op een gegeven moment ben je toch te lang uit het artsenvak en niet meer interessant.

Op zondag kom ik niet voor tien uur mijn bed uit. Nou, dat hangt ervan af. Ik ben graag buiten en sta daar graag vroeg voor op: klimmen, fietsen, wandelen. Ik houd van actieve vakanties, van trektochten. Wil je na een beklimming op tijd terug bij de berghut zijn, dan moet je zeker om vijf uur op. Dat outdoor trok me ook aan bij MaasSAC, de klimvereniging. Tijdens mijn studententijd werd ik er lid van, dan gingen we in de Alpen of de Ardennen een paar bergen beklimmen. Ik was als kind al graag buiten. We woonden in Berg en Terblijt en via onze tuin en een aangrenzend maisveld kwam je in het bos terecht. Hoe vaak ik daar met mijn twee broers ben geweest, we kwamen altijd bruin van de modder terug. Denk trouwens niet dat ik altijd zo vroeg uit de veren ben. Ik kan ook goed uitslapen, zo lang het nog kan. We hebben geen kinderen.

Ik ben gezegend met een goed stel hersens. Ja, nou ja [bescheiden glimlach]. Ik vind het leuk om over dingen na te denken. Zeker op de basisschool was ik het stuudje van de klas, maar toen ik geneeskunde ging studeren niet meer. Ik kan geen feiten stampen, ik ben beter in ‘snappen hoe dingen werken’. Maar vooruit: ik deed twee studies tegelijk, hoe dan ook was ik een stuudje. Van de zomer heb ik een Veni-beurs van NWO binnengesleept, echt fantastisch. En moet je nagaan: ik had vijf serieuze voorstellen op de post gedaan dit jaar, maar in mijn achterhoofd als een goede oefening, om te leren van mijn fouten en de hypothese te verbeteren. Bij de Hartstichting was ik ook in de prijzen gevallen, maar die subsidie mag ik niet aannemen omdat ik voor een Veni ga. Dat is toch vier jaar onderzoek.

Merk auto: Fiat Panda, een praktische vakantie-auto, want eigenlijk gebruiken we ‘m voor de rest erg weinig. Hij doet het prima in de Alpen, dakkoffer erop, ski’s erin. Maar je moet natuurlijk niet al te hard willen.

Aan iedere vinger tien aanbidders: Nee hoor, ik was niet zo, uhm, hoe zeg je dat, sociaal vaardig. Daar heeft geneeskunde wel bij geholpen, ik kwam er niet onderuit om met meisjes te praten, haha. Ik ben nu zes jaar samen met Irene. Ik ken haar van MaasSAC. Waarom ik haar leuk vind? We kunnen prima gesprekken met elkaar voeren, maar ook stilzwijgend naast elkaar zitten, we hebben dezelfde interesses en laten elkaar vrij. Zij doet huisartsgeneeskunde. Met haar ben ik naar Brabant verhuisd, waar ze vandaan komt. Nee, ze is niet het prototype Brabantse, ze mist dat vette accent.

De beste ruzies heb ik met mijn broers. Niet meer. We kunnen alledrie wel koppig zijn, maar ruzie? Nee. We spreken onze irritaties op tijd uit.

Mijn courgettes zijn goed gegroeid deze zomer. Huh? O, je bedoelt een moestuin? Nee, die heb ik niet. Ik heb geen groene vingers. Ik heb gras gelegd in de achtertuin, precies op de dag voordat de droogteperiode begon. Prima timing dus [grinnikt].

Beste advies dat ik ooit hebt gekregen: Ik trek altijd mijn eigen plan, het is mijn keuze. Aan de andere kant: ik vraag wel aan zoveel mogelijk mensen advies; aan mijn ouders, vriendin, vrienden en collega’s.

Matthijs in vijf woorden: Actief, outdoor, vrienden en familie, rustig en weloverwogen, maar niet saai. Oei, dat zijn er al meer dan vijf. Lief ben ik ook wel, en bescheiden. Maar dat laatste gelooft natuurlijk niemand meer na dit stuk.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)