Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Volwassen

Volwassen

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

“Catoosje, als het leven van een volwassene er zó uitziet, dan hoeft het van mij niet hoor.” Ik belde met een vriendin die voor haar stage in Wenen zat. Haar week bestond uit vijf vaste werkdagen van negen tot vijf en regelmatige oppasafspraken bij de buurkinderen. “Ik sta op, drink koffie, ga naar mijn werk, kom terug, doe wat yoga, maak iets te eten, pas op de kids, kijk een filmpje met ze en ga naar bed. De dagen vloeien letterlijk in elkaar over.”

Haar verslag deed me denken aan mijn tijd als au-pair in Parijs. Die beknellende saaiheid herinnerde ik me nog goed. Vroeg opstaan, ontbijten zonder honger, spelen zonder energie, en als de ouders rond het middaguur thuiskwamen nog vijf uur naar Franse les. Killing.

Ik probeerde mijn vriendin op te beuren. “Maar later zal het anders zijn. Het zijn dan joúw kinderen, dus is er veel meer emotie en ontroering in het spel. Ze zeggen hun eerste woordjes, zetten hun eerste stapjes, dat maakt zo’n routine-dag veel minder saai.” Mijn vriendin was even stil. “Ja, maar dat gebeurt toch niet de hele tijd? Ik ga toch niet elke minuut zitten sniffen omdat mijn kleinste zijn voeten kan bewegen? En die werkroutine zal ook niet opeens veranderen. Ik denk echt dat ik me later kapot ga vervelen. Doodsaai.”

Daar kon ik niet zoveel tegenin brengen. Misschien had ze wel gelijk. Zij en ik waren pas twee maanden geleden afgestudeerd, en nog veel te veel gewend aan het onregelmatige studentenleven. Volgepropte lesdagen wisselden zich af met lege uren gewijd aan slapen of feesten. Sporten of afspreken kon makkelijk, want je had altijd wel ergens een uurtje vrij. Nu één van ons inmiddels van die onbekende volwassen levensroutine had geproefd, moesten we allebei even slikken.  

We besloten toen maar om nog lang niet volwassen te worden, en om over iets anders te praten. Ik vroeg haar of ze misschien een idee had voor mijn volgende column. “O god,” gniffelde ze, “schrijf anders over hoe stressvol het is om in de supermarkt al je boodschappen in te pakken terwijl de caissière en de mensen achter je ongeduldig worden.” “Goeie”, zei ik, “of misschien schrijf ik er wel over dat ik vandaag naar de stad fietste om een pet en een regenjas te kopen, maar toen onbedoeld terugkwam met nieuwe jeans en oorbellen”.

Het was even stil. “Shit Cato”, fluisterde ze, “dit is het. We zijn al volwassen”.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)