Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ons dagelijks brood

Ons dagelijks brood

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Eichholtz gaat eten

Het heimwee van de Duitse student bestaat uit Mutti und Brot. Het Duitse brood waar ze sinds hun kindertijd aan gewend zijn, heeft structuur, korst, uitgesproken smaakverschillen. Wij in Nederland hebben ‘watten’ en alles smaakt ongeveer hetzelfde. Dat geldt vooral voor het brood uit de supermarkt, maar de meeste bakkers doen het niet veel beter.

De afkeer van ons ‘wattenbrood’ beperkt zich niet tot studenten. Mijn Duitse collega Thomas Post woont al negen jaar in Nederland. Op mijn vraag hoe vaak hij hier brood eet, is zijn antwoord duidelijk: “Nooit.” Hij is langzamerhand overgestapt op een dieet dat bestaat uit ontbijt met fruit en muesli, warme lunch in de mensa en warm eten ’s avonds thuis. In de vakanties eet hij Duits brood en daar geniet hij dan dubbel van.

Gelukkig zijn er twee bakkers in Maastricht die het wel snappen. Thomas Post en ik gaan brood testen bij Le Salonard (Sint Pieterstraat, Rechtstraat) en Koos (Plein 1992).

Le Salonard is begonnen als restaurant en is langzamerhand een brood-, kaas- en wijnwinkel geworden. Ze hebben een klein maar heel lekker brood assortiment. Gist komt er niet aan te pas. Hun meergranen en volkorenbroden zijn echt geweldig en blijven dagenlang goed. Geroosterd of als tosti zijn ze bijna nog lekkerder dan vers. Ze hebben noten-vijgenbrood en krenten-venkelbrood dat prachtig combineert met Franse kaas. Het speltbrood is heerlijk, maar droogt snel uit.

Het enige zwakke punt van Le Salonard is dat hun witte pain de campagne niet goed is afgebakken. Het is een beetje bleekjes en de korst knappert niet lekker. De oplossing is om het thuis nog tien minuten op 220 graden in de oven te zetten. Als je het dan met pindakaas besmeert of met oude kaas belegt, krijg je iets heel erg fijns in de mond. Maar het blijft natuurlijk een beetje gek dat je een broodje van €3,50 thuis nog moet afbakken.

We testen een paar boterhammen en Thomas is vooral gelukkig met het volkorenbrood. Het roggebrood heeft een iets te uitgesproken smaak naar zijn zin. Lekker met een sterk smakende kaas, maar leverworst zou helemaal wegvallen.

Bij bakker Koos valt ten eerste zijn magnum opus op: de Kobus. Dat is een volkorenbrood zo groot als een wagenwiel. Heerlijke korst en lichtzurige desemsmaak. Vers met belegen kaas fenomenaal en je kan er tosti’s van maken die groot genoeg zijn om een heel gezin te voeden. Als je indruk wil maken bij een feestelijk diner thuis, leg dan een Kobus midden op tafel.

We proeven drie broden die zo veel mogelijk op het Berlijnse Schwarzbrot lijken – Thomas is geboren en getogen in Berlijn. De eerste was meteen de beste van onze gehele broodtour: hun bruine pain de campagne. Het heeft een bijzonder mooie en lekkere korst en exact de juiste klefheid aan de binnenkant. Het heeft een fantastisch mondgevoel en het is niet korrelig. En hoewel het een zuurdesembrood is, is er nauwelijks sprake van een zure smaak, zodat het met een breed palet aan beleg te combineren valt. Thomas werd ook blij van de tarwedesem en het Neubourg-volkoren.

Om het rondje compleet te maken gingen we ook naar de Bisschopsmolen, het oudste bedrijf van Maastricht. De bijbehorende bakker heeft onder andere door de enthousiaste steun van de wielrenners uit de regio – Tom Dumoulin koopt er zijn brood – een zeer goede reputatie gekregen. En inderdaad verkopen ze lekker brood. Maar mijn Duitse mini-jury is toch veel minder enthousiast dan bij Le Salonard en Koos: de broden die we testen zijn goed qua korst, maar vallen door de mand in het binnenwerk. Best lekker, maar een beetje droog en vooral nogal korrelig. Een klasse minder.

Het grote nadeel van de twee super-bakkers is de prijs van hun waar. Ze zijn allebei (ook bij Koos betaal je al snel drie tot vier euro) aan de (zeer) dure kant.

Dat is natuurlijk logisch: je krijgt topkwaliteit en daar moet je voor betalen. Maar met een studentenbudget is dat een probleem. Bij Le Salonard hebben ze daar een goede oplossing voor. Tussen 17.30 en sluitingstijd 18 uur krijgen studenten 50 procent korting op het overgebleven brood. Dan krijg je echt brood voor de prijs van supermarktbrood. Kan het leven mooier?

Piet Eichholtz

Dit is een driewekelijkse serie waarin prof. Piet Eichholtz (hoogleraar Finance aan de SBE) de stad rondstruint met een student of collega op zoek naar lekker eten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)