Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Wel of geen zigeunerbloed?

Wel of geen zigeunerbloed?

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Caroline Roulaux (45, Eindhoven)

Persvoorlichter (en tijdelijk woordvoerder), sinds 2003

Woont in Maastricht

Getrouwd met Ed

Ik word gek van die telefoon! Soms wel. Tegelijk ben ik aan die onrust gehecht geraakt, het is een soort prettige hectiek. In deze functie ben je altijd bereikbaar, ook ’s avonds thuis, maar dat komt eigenlijk niet vaak voor, hoogstens een paar keer in de maand. En dan nog denk ik vaak: ‘Was dat nou dringend?’    Uit welk deel van Frankrijk kwamen jouw  voorouders? Roulaux is een naam die in Venlo en omstreken vaak voorkomt en stamt van de zigeuners in de Camargue. Als ik dit vertel zeggen mensen vaak dat ze het ook aan me kunnen zien, die felle ogen, het donkere haar. Terwijl ik helemaal  geen zigeunerbloed heb. Mijn vader heette alleen Roulaux, omdat zijn moeder officieel nog niet gescheiden was van haar eerste man. Zijn biologische vader heet Janssen. Toch kan ik fel zijn en fel kijken. Ik zie mensen die ik niet ken soms letterlijk terugdeinzen. Ik ben ook de enige die huilende kinderen in een winkel stil krijg. Dat je die moeder ziet denken: hoe doet ze dat!     Laatste boek? Ik ben nu bezig met De niet verhoorde gebeden van Jacob De Zoet. Een historische roman, speelt in de 18e eeuw. Een pittig boek, niet heel makkelijk geschreven. Wat ik knap vind, is dat schrijver David Mitchell het zo vertelt alsof je erbij bent. Ik ken hem van Wolkenatlas, ook echt een aanrader. Ik wissel wereldliteratuur vaak af met een Nederlandse roman, van Van der Heijden bijvoorbeeld.     Ik ken de UM van haver tot gort. Ja, ik loop er al een tijdje rond hè. Ik begon als student geneeskunde en ben in het vierde jaar overgestapt naar gezondheidswetenschappen, met als afstudeerrichting milieugezondheidkunde. Ik ben vijf jaar weggeweest, bij een adviesbureau, daarna kwam ik op de communicatieafdeling van gezondheidswetenschappen terecht en een paar jaar later op de berg. Het hoeft niet per se maar op het vlak van wetenschapscommunicatie is het wel handig als je de weg kent in de instelling. Vooral wanneer journalisten op zoek zijn naar een deskundige.     Drie karaktertrekken die jou kenschetsen. Lachen. Ik heb pas prettig contact met iemand als er even is gelachen. Dan is wat mij betreft het ijs gebroken. Maar, en dat klinkt misschien tegenstrijdig, ik ben ook serieus. Ik kom braaf al mijn afspraken na. En wat nog meer… ongeduldig. Ik laat mensen niet uitpraten. Ik denk dat ik al weet wat ze gaan zeggen, en dan val ik ze in de rede. Na tien keer blijkt dan dat die ander toch nog iets anders bedoelt. Ik doe dat uit een soort gejaagdheid, gedrevenheid.     Ik kom uit een warm nest. Nee, ik kom niet uit een hecht gezin. Er was altijd spanning. Ik heb al van jongs af aan een antenne ontwikkeld voor situaties die veilig en onveilig zijn. Ik vermijd spanning en conflicten en heb behoefte aan harmonie. Dat zie ik ook terug in mijn relatie met Ed. Wij maken echt nooit ruzie.     Ik verheug me al op de Costa Brava. Onze vakanties zijn heel afwisselend, van het all-inclusive-werk in Turkije tot cultuur snuiven op Sicilië. Ik ben niet van de heel verre reizen. We zijn vorige maand naar de Kaapverdische eilanden geweest, voor de Afrikaanse kust ter hoogte van Senegal. Het klinkt heel exotisch maar we hebben vooral veel all-inclusive in de zon gelegen. De eilanden ademen een Caraïbisch sfeertje, maar ruige natuur vind je daar niet.     Kinderen zijn aan mij niet besteed. Dat klopt. Ik heb nooit een kinderwens gehad en vind het leven leuk zonder kinderen. Zeker als ik de beslommeringen van anderen hoor.     Favoriete journalist? Ik kijk niet zo heel veel naar actualiteitenprogramma’s, maar ik vind Twan Huys wel goed. Hij weet veel van het onderwerp en hij kan lastige vragen stellen zonder dat je als kijker kromme tenen krijgt. Het blijft een prettig gesprek.     Grote liefde? Ed dus. We zijn bijna twintig jaar samen, in 2000 zijn we getrouwd. We hebben elkaar tijdens volleybal ontmoet. Heel cliché. Hij vroeg me mee uit en sindsdien is het aan.     Dittrich, Ritzen of Paul? Met Dittrich heb ik nooit samengewerkt, maar als ik de verhalen mag geloven, was hij een ontspannen bestuurder. Ritzen was een voorzitter die altijd iets wilde en veel van de ambtelijke organisatie vroeg, maar ook veel positieve energie gaf. Paul heeft ook duidelijke ideeën maar hij kan ook op de meest onverwachte momenten ineens een grap maken. Hij wisselt ernst af met flauwekul.     Ik ben een geboren woordvoerder. Nee, dat niet. Het is leerzaam om een tijdje zo dicht bij het bestuurlijke vuur te zitten. Maar ik vind politiek ook best ingewikkeld. Je moet op je hoede zijn, snel schakelen en de belangen van alle partijen scherp voor de geest hebben. Het lukt allemaal wel maar wetenschapscommunicatie is meer op mijn lijf geschreven.     Honden of katten? HONDEN! We hebben twee teckels, gladharig. Eentje hebben we uit het asiel, hij heet eigenlijk George maar we hebben ‘m Sjors genoemd. De ander komt uit Hongarije en heette Orestes, niet te geloven hè, maar misschien is die naam daar gebruikelijk. In ieder geval noemen wij ‘m nu Sjimmie. Het is een dwergteckel maar hij blaft werkelijk tegen alles wat-ie tegenkomt. Dat vind ik het grappige van teckels, ze zijn aanhankelijk maar ook stoer en brutaal.

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)