Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Vetorecht? Nee, dan maar geen interview

Vetorecht? Nee, dan maar geen interview

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Na meer dan dertig jaar in de journalistiek denk je dat je alles wel een keer hebt gezien. Mensen die open en bloot over zichzelf vertellen, bestuurders die met tegenzin, maar desalniettemin eerlijk, over een voor hen ongunstig voorval praten, of bestuurders die er juist omheen draaien en met halve waarheden komen, stafleden die boos worden als je een kritische vraag stelt, medewerkers en studenten die je wijzen op een onrecht, voorzitters van studentenverenigingen die ruim in hun vel zitten en de pers ongedwongen te woord staan, mensen die slechte ervaringen hebben met de pers en daardoor uiterst argwanend zijn, enzovoort.

Deze week werd ik toch nog verrast. Er stond een interview gepland met een universitaire ambtenaar voor onze human interest-serie op pagina 12: Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Het format is even simpel als effectief: via een reeks van leuke, gekke en serieuze vragen en stellingen proberen we een portret te schilderen van de persoon in kwestie. 

We kenden elkaar (nog) niet. Eenmaal samen aan tafel leg ik uit dat hij de uiteindelijke tekst krijgt toegestuurd en mag corrigeren op feitelijke onjuistheden. Dat is te doen gebruikelijk bij human interest-verhalen. Daar is hij het niet mee eens, hij wil vetorecht. Het gaat hier immers om een transactie, vindt hij, we moeten er allebei beter van worden: Observant krijgt wat van hem (zijn verhaal), hij krijgt wat van Observant (publiciteit), dan is het onredelijk als Observant de meeste macht zou hebben. Hij wil het recht hebben om een streep door de publicatie te zetten. (Over de meeste macht gesproken.) 

Zo kun je er uiteraard tegenaan kijken, maar zo werkt de journalistiek niet. Het is niet: voor wat, hoort wat. Juist niet. We zijn geen bedrijfsblad, dit is een universiteit. De lezer moet ervan uit kunnen gaan dat er geen handjeklap heeft plaatsgevonden: dat we niet een positief verhaal over Piet en Marie schrijven, of juist een heel kritisch stuk over hun tegenstander, omdat het ons dan – ik noem maar wat -  extra subsidie oplevert.  Wij interviewen iemand, plegen indien nodig wederhoor, en schrijven op basis daarvan, rekening houdend met de context waarin uitspraken worden gedaan, een artikel. Wij zijn er niet op uit om iemands imago op te poetsen of te schaden, we zijn er om een waarheidsgetrouw verhaal te schrijven.

Ik stond na tien minuten weer op de stoep. Een vetorecht krijgt niemand. Dan maar geen interview.

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)