Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik zou best wedding planner willen worden”

 “Ik zou best wedding planner willen worden”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Nikki Trip (21, Hilversum)/ tweedejaars University College Maastricht/ heeft sinds 1,5 jaar een relatie/ woont in Maastricht

Ik pieker over… O ja, heel erg. Over alles, altijd. Ik zou willen dat het niet zo was. Soms denk ik ergens zo lang over na dat het moment voorbij is. Dan is bijvoorbeeld degene die ik wilde aanspreken alweer weg. Ik ga uit van een extreem doemscenario. Terwijl als ik nadenk over wat er nu écht kan misgaan, dat altijd meevalt. Ik ben ook graag goed voorbereid. Soms komt dat goed van pas. Na mijn vwo heb ik eerst International Business gestudeerd in Maastricht, maar ontdekte tijdens het eerste blok dat het niets voor mij was. Toen hoorde ik van UCM en dacht ‘dit is het’, maar de deadline om in januari te beginnen was verstreken, dus besloot ik stage te lopen bij een evenementenbureau. Dat ging zo goed dat ze me na twee maanden een baan aanboden. Ik hou heel erg van organiseren. Ik wil niet overkomen als een typisch blond meisje-meisje, maar ik zou best wedding planner willen worden. Als ik dat vertel, zien mensen me meteen niet meer voor vol aan. Ze vragen zich af wat ik op een universiteit doe. Ik studeer voor mijn eigen plezier. Waarom zou ik daarna geen baan mogen hebben waarvoor ik geen diploma nodig heb? Ik denk trouwens wel dat ik de academische uitdaging zou missen, als ik het op de een of andere manier kan combineren zou dat ideaal zijn.

Mijn geld gaat op aan… Ik ben gezond, maar lui. Als ik mijn groenten zelf moet snijden dan doe ik het niet, maar ik wil wel goed eten, dus koop ik verse sapjes en duur fruit zoals frambozen. Verder winkel ik heel graag. Dat is de schuld van mijn moeder, die heeft 130 paar schoenen.

Wat wil je nooit meer meemaken? De scheiding van mijn ouders. Ze vertelden het mijn broertje en mij toen ik zeven en hij vijf was. Hij begreep het niet, maar ik wel. Ik besloot ter plekke dat ik vanaf dat moment volwassen was. In diezelfde periode is de moeder van mijn moeder overleden, dus zij was opeens wees en manloos. Ik wilde er voor haar zijn, haar troosten. Daar voelde zij zich schuldig over, waarop ik me weer schuldig voelde omdat ik haar schuldgevoel niet kon wegnemen. Kortom, iedereen voelde zich naar. Wat ik ook heel vervelend vond, was het continue op-en-neer-gereis tussen mijn vader en moeder. Je weet nooit waar je spullen zijn. Ik voelde zo’n opluchting toen ik in Maastricht ging wonen en eindelijk niet meer uit een koffer hoefde te leven. Ik heb tegen mijn ouders gezegd dat zij bij mij mogen langs komen, maar ik blijf hier. Daarom heb ik er nu ook moeite mee dat mijn vriend in Amsterdam woont. Moet ik weer steeds op en neer. Het ergste vind ik het als ik bij hem weg ga op zondagavond. Niet alleen ga ik hem weer een week missen, ik moet ook nog drie uur de trein in. Als hij hier is, hoef ik alleen tegen het afscheid op te zien. Volgend jaar ga ik naar Sydney op uitwisseling. Dan zal ik hem heel erg missen, maar in ieder geval is het te ver om op en neer te gaan.

Beste advies dat je ooit hebt gehad? Ik ben niet zo goed in advies aannemen. Ik vraag er nooit om, omdat ik niet zwak wil lijken. Straks denkt iemand dat ik het niet zelf kan. Ik heb altijd zelfstandig willen zijn, op mijn zesde wilde ik al het huis uit. Ik ben ook heel koppig, als iemand me een tip geeft, denk ik al snel ‘ja, maar’. En alles wat ik echt wilde, is me tot nu toe gelukt, dus ik heb het ook nooit echt nodig gehad.

Favoriete schrijver? O, dit is zo’n gênante vraag. Ik ga naar het UCM en iedereen is daar heel belezen, maar ik dus niet. Ik maak er geen tijd voor en als ik iets lees, wil ik graag iets doms en grappigs. Ik geniet op vakantie enorm van Confessions of a Shopaholic van Sophie Kinsella of iets van Jill Mansell; chick-lit.

Mijn broer en ik zijn de beste vrienden. Hij is mijn broertje, dat is belangrijk. Ondanks dat ik eruitzie als een 15-jarige, is hij toch twee jaar jonger. Nu gaat het wel, vroeger maakten we heel veel ruzie, ik weet eigenlijk niet waarom. Ik wilde altijd volwassen zijn, hij was een enorme puber. Dat vond ik irritant. Het gaat beter nu ik het huis uit ben en hij volwassen is. Ik kan het ook heel goed vinden met zijn vriendin en hij met mijn vriend, dat is leuk.

Iedere vrouw is een feminist. Nee, maar dat zouden ze wel moeten zijn. Ik vind het heel erg dat er vrouwen zijn die niet vinden dat ze zelf de hersencapaciteit hebben om bijvoorbeeld te beslissen op wie ze moeten stemmen. Ik probeer er altijd op te letten dat mensen patronen niet onbewust bevestigen of stimuleren. Mijn vriend paste vroeger vaak op, vinden mensen raar want ‘dat is voor meisjes’. Waarom? En als mijn vader of broertje opmerkt dat vrouwenvoetbal maar niets is, vraag ik: hoezo? Volgens mij doet het Nederlandse vrouwenteam het beter dan de mannen.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)