Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik gaf en deed alles om Britt te redden van de dood. En dat is mislukt”

 “Ik gaf en deed alles om Britt te redden van de dood. En dat is mislukt”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Remco Havermans (1974, Eindhoven)/ universitair docent faculteit psychologie en neurowetenschap/ samenwonend met Inge, vader van Britt (overleden aan neuroblastoom op 10-jarige leeftijd), Joep (9) en Noor (5)/ woont in Helmond

Nummer dat ik graag luister: Van tijd tot tijd draai ik graag klassieke muziek. Ook underground hiphop, waar ik in mijn jeugd aan verslingerd raakte, kan ik nog steeds waarderen. Ik was een vreselijke puber en wilde me onderscheiden. Geen top 40 natuurlijk. Tijdens mijn muzikale zoektocht heb ik van alles geprobeerd; ik weet nog dat een klasgenootje Death Metal aanraadde, extreme heavy metal. Dat was ‘t niet. Rap wel, en dan niet die mainstream rapzooi hè? We luisterden undergroundmuziek, de échte, rechtstreeks uit New York.

Favoriete smaak Tony Chocolonely: Karamel zeezout. Maar ik geef er niet zo veel om. Mijn vrouw Inge wel. Ik heb zelfs de opdracht gekregen om geen chocolade meer te kopen. Chocolade is het meest gegeten snoepgoed ter wereld. Het werkt verslavend, alleen al de geur doet je eten. Voor de Universiteit van Nederland [website waarop wetenschappers hun onderzoek presenteren] heb ik er een college over gegeven. Ik ben gedragswetenschapper en kijk vanuit die hoek naar de menselijke smaakzin. Mijn moeder, een gezellige Brabantse, heeft het thuis altijd over eten en drinken. Ik wilde biologie studeren, maar deed zeven jaar over het vwo en had uiteindelijk niet eens het goede vakkenpakket. En tja, wat dan? De kunstacademie is de revue gepasseerd en met een vriend ben ik naar rechten gaan kijken in Tilburg. Afschuwelijk! Het werd psychologie in Nijmegen omdat daar ook nog iets van biologie in zat.

Sporten? Mij niet gezien. Nee hoor, ik sport erg graag: hardlopen langs het kanaal van Helmond naar Eindhoven. Als ik voel dat ik moe word, draai ik om. Op donderdagen voetbal ik bij de veteranen van de plaatselijke voetbalclub. Ik houd van de teamspirit; flauwe zever in het kleedlokaal, maar allemaal even fanatiek op het veld met ruzietjes en slidings. Het is gewoon de Champions League onder de 40-plussers. We lijden allemaal aan ernstige zelfoverschatting, denken dat we niet hoeven warm te lopen bijvoorbeeld. Het is daarom altijd de vraag wie het einde haalt. Voordat ik op mijn veertiende met voetbal begon, turnde ik. Ik was er best goed in, maar had hoogtevrees. Toen ik ouder en groter werd, ging ook de rekstok hoger.

Het moeilijkste aan rouwen: Dat je er geen controle over hebt, zeker in het begin niet. De rouw heeft controle over jou. Bovendien rouw je alleen en dat is ontzettend eenzaam. Onze dochter Britt is in februari 2017 overleden, drie jaar nadat bij haar neuroblastoom, een agressieve kanker, werd ontdekt. Ik werd (en word nog steeds) heen en weer geslingerd tussen ‘we moeten door’ en het immense verdriet. Je probeert alles op de rails te krijgen terwijl je ook bij het gemis stil wilt staan. Dat alles loopt niet in de pas en Inge en ik rouwen niet op gelijke momenten. Natuurlijk, we kennen elkaar goed en benoemen het ook, maar het blijft moeilijk. Inge heeft vier of vijf gesprekken gehad met een rouwtherapeut; ik heb er twee keer bij gezeten. Het was fijn om even uit de chaos te stappen, onze gevoelens op een rijtje te kunnen zetten, over hoe we haar missen, onze schuldgevoelens. Britt is drie jaar ziek geweest: er was altijd stress, altijd liep de dag anders dan gedacht, dan kreeg ze epileptische aanvallen of koorts, was een spoedopname vereist, moesten we halsoverkop opa en oma bellen voor onze twee jongste kinderen. Al die tijd zijn Joep en Noor op de tweede plaats gekomen en hebben ze zich keurig gedragen. Maar het is niet gemakkelijk voor ze en ik voel me daar erg schuldig over.
Ik ben sinds kort weer fulltime aan het werk, grotendeels in Venlo waar ik bij het centrum voor Healthy Eating and Food Innovation ben gedetacheerd. Toen Britt ziek werd, stopte ik met werken. Het ging niet meer. Iedere maand – in eerste instantie gingen we uit van vijf maanden achter elkaar – moesten we een week lang naar het ziekenhuis voor de chemo, echt een zware, ze gingen tot het randje. Neuroblastoom is een typische kinderkanker. Bij Britt begon het met steken in de zij (het ontstond in haar linker bijnier). Die kwamen en gingen weer weg, de huisarts en fysiotherapeut konden niets vreemds ontdekken. Toen het in een weekend erger werd, ben ik met haar naar de huisartsenpost gegaan. Daar volgde het slechte nieuws. Mijn verhaal aan Britt? ‘Je bent ziek en het gaat zwaar worden, maar we gaan het met z’n allen doen.’ Ze was altijd zo positief. Zelfs op de dag voor haar overlijden zei ze: ‘Ik voel me helemaal niet zo ziek, misschien word ik nog wel veertien’. Het leven is mislukt. Ik gaf en deed alles om Britt te redden van de dood. En dat is mislukt. Ik deed daarnaast alles om mijn gezin draaiende te houden en ik probeerde op mijn werk te redden wat er te redden viel. Ook dat is niet echt gelukt. Als ik voor mijn geboorte had geweten dat dit zou gebeuren, had ik gezegd: ‘Sla mij maar over.’

Hoeveel procent van je boeken heb je echt gelezen? Negentig procent. In onze kast staan populairwetenschappelijke werken, romans, naslagwerken, maar ook oude psychologieboeken, over hoe ze vroeger over het vak dachten. En er staat een dik boek over Oost-Aziatische kunst. Gekregen van mijn vader. Ik heb er stukken uit gelezen en het is verrassend goed geschreven. Ik ben een echte lezer, dat heb ik van thuis uit meegekregen.

Wat ik nog moet leren: Plannen, maar dat gaat waarschijnlijk nooit goedkomen. Wat ik ook wil leren: blind typen. Op de middelbare school werden wel cursussen aangeboden, maar toen vond ik ‘t belachelijk, iets voor sukkels. Nu lachen alle sukkels me uit.

Wat ze aan de Universiteit Maastricht nog kunnen leren van Venlo: Ik vind de campus in Venlo niet heel anders dan de Universiteit Maastricht, het een zit niet los van het ander. Docenten werken vaak zowel in Maastricht als in Venlo. Het grootste verschil zit ‘m in de schaal. Oké, en de stad, want Venlo is geen echte studentenstad zoals Maastricht. Het University College Venlo is nog klein, ik ken alle studenten. Afgelopen zomer is de eerste lichting afgestudeerd. Een van hen sprak over het College als een grote familie, hoe fijn het is dat je met een docent op het stoepje voor het pand even iets kan doornemen. Zo was het ook toen ik in Maastricht kwam werken bij de psychologiefaculteit, eind jaren negentig. Ik herinner me zelfs nog zo’n smoelenboek met foto’s.

Wat ik vroeger wilde worden: Professor. Een vriendje en ik waren gek op Suske en Wiske. Vriend wilde altijd Jerom zijn, want die was sterk en groot. Ik zag mezelf als een professor Barabas. Waarop die vriend dan zei: ‘Die is hartstikke slap.’ En ik: ‘Maar wel slim. Voordat Jerom hem op zijn gezicht heeft geslagen is hij al weg in zijn teletijdmachine. Wie maakt je dan nog wat?’

Ik ben niet bang voor de dood: Zeker niet. Ik heb het allerergste al meegemaakt. Ik geloof ook niet in een god; wat heeft een kind fout gedaan om zo te moeten sterven? Het gekke is dat ik dacht van al mijn angsten verlost te zijn - want waarvoor zou ik nog bang zijn - maar die hoogtevrees blijft. Afgelopen zomer waren we in Oostenrijk op vakantie. Noor leek het leuk om via een hangbrug, de Highline 179, van de ene naar de andere berg te wandelen. Zij vond het fantastisch. Ik niet, ik voelde me slecht, duizelig, had zelfs het idee dat ik ging flauwvallen. Vreselijk. Hadden we na 400 meter bungelen de overkant bereikt, moesten we terug. Nou, dat weigerde ik. Dan maar met een omweg naar de auto.

Tags:

CommentsReacties

2018-11-06: Jeanne van den Reek
Remco........Knap!!! Waardering voor jou en Inge!

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)