Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Luguber? Nee, het is juist heel mooi werk"

"Luguber? Nee, het is juist heel mooi werk"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Werk aan de winkel: drager tijdens uitvaarten

Thomas Diemel/ 24/ masterstudent faculteit cultuur- en maatschappijwetenschappen/ werkt zo’n drie diensten (tien uur) per week/ verdient 10 euro per uur

De deuren van de kleine Sint Jan, een parochiekerkje in Hoensbroek, staan wijd open. “Ja”, fluistert Thomas Diemel (vooraan op de foto). Vier jonge mannen klappen een verrijdbare baar in en dragen de grafkist richting altaar. De kerkbanken zijn nog leeg deze donderdagochtend. Pas over een half uur wordt de familie verwacht.
De langste van het stel wacht bij de kist tot de dienst begint. Diemel neemt intussen een ingelijste foto aan, daarop een dame op leeftijd met een vriendelijke lach. Even later pakt hij een zwart klikapparaatje in zijn hand, een teller voor het aantal ‘bezoekers’. “Als iedereen binnen is, laat ik aan de uitvaartondernemer weten of er genoeg bidprentjes zijn. Zo niet, dan geven we per gezin er één mee. Het is altijd een schatting van de familie en het kan onverwacht toch drukker zijn.”
Terwijl de heren buiten wachten, verschijnt er bovenaan de trappen – de ingang van de kerk ligt lager dan de weg –  een vrouw achter een rollator. Diemels collega schiet te hulp. Heeft hij het gevaarte in elkaar geklapt, blijkt ze zich vergist te hebben. “Ach, ik hoef hier helemaal niet te zijn.”
De uitvaartondernemer wil weten of de dragers aan het einde van de dienst, als de kist weer in de rouwauto ligt, een stuk willen meelopen achter het voertuig. “Dat vind ik mooi”, zegt ze. Er wordt geknikt.

Een uur geleden was er even schrik op het kantoor van Draagkracht in Maastricht, het bedrijf dat personeel voor kerkdiensten, crematoria en begraafplaatsen aanlevert. Eén student had wat moeite met het vroege tijdstip. Terwijl Diemel en collega’s aan de koffie zitten rond negenen, belt vestigingsmanager Bas Veldhuizen de laatkomer op. Er wordt opgenomen. “Hij komt eraan.” De student heeft nog even, want ze hoeven pas om tien uur in Hoensbroek te zijn, maar blij oogt Veldhuizen allerminst. “Laat hem na afloop maar de kleding opruimen.” Witte blouses, zwarte schoenen in alle maten, hoeden, lange jassen, broeken, ‘moderne’ grijze kostuums, sokken, handschoenen: alles ligt op kantoor. Er staat zelfs een schoenpoetsmachine, net als een ‘oefenkist’. Ook gel, deodorant en mondwater zijn voorradig. Voor als thuis de gel, deodorant en het mondwater op zijn.

Anders dan de naam Draagkracht doet vermoeden, behelst de baan veel meer dan alleen het dragen van de kist. Bij een kerkdienst (ze doen ook crematieplechtigheden) zetten ze een condoleancetafel met mappen en pennen klaar, delen ze bidprentjes uit, gaan ze rond voor de collecte, et cetera. Op de begraafplaats begeleiden ze de kist en vieren ze vervolgens de touwen waarmee de kist in het graf wordt gelaten. “Niet het gemakkelijkste onderdeel”, zegt Diemel. “De meeste graven zijn oké, maar soms moet je je in bochten wringen of met alle kracht afzetten zodat je niet wegschiet met je voet. Belangrijk: laat het touw niet door je vingers glijden, maar pak het keer op keer over. Gisteren waren we in Sint Odiliënberg op een begraafplaats in het bos. De familie bleef erbij tijdens het zakken, dan wil je zéker dat het goed gaat. Maar het ging heel netjes.”
Een vraag die hij al tig keer heeft gekregen: is zo’n bijbaan niet een tikkeltje luguber of op z’n minst apart? Hij schudt zijn hoofd. “Het is juist heel mooi werk.” En iedere keer weer verrassend? “Vind ik wel. Je komt op verschillende plekken en maakt altijd weer iets heel intiems mee. Het is toch het afscheid van een dierbare.”

Met tweehonderd uitvaarten op de teller is voormalig wedstrijdroeier Diemel een routinier. Via roeivereniging Saurus is hij bij Draagkracht terechtgekomen. “Ze wilden een vestiging in Limburg en klopten een hele tijd geleden bij Saurus aan voor dragers. Roeiers kunnen simultaan een boot optillen en dragen.” Inmiddels zitten er in het personeelsbestand lang niet alleen Saurus-leden. En ook niet alleen maar mannen. Lichaamslengte en spierkracht doen er niet zoveel toe. Vestigingsmanager Veldhuizen: “Maar je moet je lengte wel doorgeven, want we proberen er rekening mee te houden. Het is niet handig als een groot en een klein persoon samen moeten dragen.”

De klok op het kantoor in Maastricht geeft iets voor halftien aan. Op de achtergrond schalt Anita Meyer’s Why tell me, why tell me, why do I pray. Het gezelschap is compleet, ze trekken hun lange zwarte jassen aan en kruipen de auto in. Zonder die oefenkist natuurlijk – die was alleen voor de foto.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)