Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Cultfilm in de dop

Cultfilm in de dop

Film: Gräns

Het verhaal: De timide Tina (Eva Melander) is een waardevolle kracht bij de douane. Ze is gezegend met een buitengewoon reukvermogen en in staat om gevoelens als schaamte en angst te ruiken, zodat ze smokkelaars moeiteloos uit de menigte kan pikken. Op een dag stapt de verdacht uitziende Vore (Eero Milonoff) van de veerboot. Tina voelt dat hij iets verbergt, maar kan er geen grip op krijgen. Tina raakt gefascineerd door de mysterieuze Vore en voelt een verwantschap met hem die ze nooit eerder heeft gevoeld. Haar onderzoek naar Vore leidt tot een choquerende onthulling over haar eigen identiteit.

Het neusje van de zalm:

- Uw recensent – zelf gezegend met een neusje voor bijzondere films – rook al tijdens de openingsminuut dat we hier met een hoogst originele film van doen hadden. Het scenario van Gräns is dan ook gebaseerd op een kort verhaal van John Ajvide Lindqvist, de Zweedse schrijver die met Let The Right One In bewees dat je zelfs in een volkomen uitgewoond genre als de vampierenfilm nog origineel uit de hoek kunt komen.

- Nordic noir, magisch realistische thriller, Scandinavische folklore, ongewoon liefdesverhaal en allegorie over het lot van minderheden in onze samenleving: Gräns is het allemaal. Het is een klein mirakel dat regisseur Ali Abbasi (in Iran geboren, maar als twintiger naar Zweden verhuisd) er (grotendeels) in slaagt om al die elementen in balans te houden. Hij keek de kunst af van schrijvers als Gabriel García Márquez en Carlos Fuentes, die realisme ook naadloos laten samensmelten met het bovennatuurlijke.

- Een grote pluim voor de make-up afdeling, die dagelijks vier uur werk had om actrice Eva Melander te transformeren tot Tina. Met haar vooruitstekende voorhoofd, borstelige wenkbrauwen, brede neus, verkleurde tanden en vlekkerige huid oogt Tina als een uitgestorven mensensoort, maar het knappe is dat Melander vanonder dat latex masker een ontroerend personage tevoorschijn weet te toveren; een eenzaam wezen, verteerd door zelfhaat.

- Vorig jaar werd de Oscar voor beste film gewonnen door Guillermo del Toro’s The Shape Of Water, ook al zo’n ongewoon liefdesverhaal. Gräns is met twee vingers in de neus de interessantere en originelere film.

Laat je niet bij de neus nemen:

- De subplot over een pedofilienetwerk wordt op nogal moeizame en gekunstelde wijze geknoopt aan het meer persoonlijke verhaal over Tina’s zoektocht naar haar identiteit, hetgeen afbreuk doet aan de emotionele impact van de film.

- Het zou zonde zijn, maar Gräns is zo’n film die wel eens tussen wal en schip zou kunnen belanden: de film is te vreemd voor liefhebbers van The Bridge en The Killing en te arty en politiek voor bezoekers van fantastische film festivals.

Het salomonsoordeel: Een beetje vreemd, maar (in tegenstelling tot Rivella) erg lekker.

Mark Vluggen

 

Zie hier het filmprogramma  van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)