Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik ben altijd vrolijk, echt waar, ik houd niet van zeuren"

"Ik ben altijd vrolijk, echt waar, ik houd niet van zeuren"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

​Annet Grol (57, Zwolle)/ secretaresse bij ICIS (International Centre of Integrated assessment and Sustainable development) en 25 jaar verbonden aan de Universiteit Maastricht/ woont in Elsloo/ samenwonend met Boudewijn Janssen (verbonden aan Fontys en UM), twee zoons uit eerder huwelijk: Sjoerd (25), Jesse (22)

Had jij 25 jaar geleden kunnen bedenken dat je nu nog aan de UM zou werken? Ja, want ik ben geen jobhopper. Ik speel op veilig, in alles. Dat zie je aan mijn kleren [ze draagt een eenvoudige zwarte blouse/jurk], ik zal nooit iets extravagants kopen. En ook qua reizen doe ik niet gek, al zou ik graag een keer op de Empire State Building staan. Dat is het enige. Ik zit hier goed, dus waarom zou ik het risico lopen om naar een andere werkgever te gaan. Of dat niet saai is? Nee, hier bij ICIS is geen dag hetzelfde.

Wat mogen jouw kinderen niet, wat jijzelf wel hebt gedaan? [Denkt na] Niets, ik was niet braaf, maar ook niet extreem. Mijn kinderen moeten hun eigen levens leren leven. Ik was streng: nee is nee, ja is ja. Eén keer waarschuwen en dan was het klaar. Bij de oudste was dat niet vaak nodig, maar de jongste heeft iedere puberteit, van peuter tot puber, doorlopen. [Lachend] Maar het is ook een schatje. Een voorbeeld: wij woonden aan een pleintje in Elsloo, mijn kinderen waren de oudsten, maar moesten altijd eerder dan de rest naar binnen. Dat vonden ze niet leuk, maar ik vind dat kinderen niet ’s avonds op straat moeten zijn.

Ik ben een Blauwvinger. Ik ben geboren in Zwolle en Zwollenaren noemen ze Blauwvingers. Het is een oud verhaal, heeft te maken met de eeuwige rivaliteit tussen Zwolle en Kampen. Zoiets als Nederland-Duitsland in het voetbal. Kampen kocht ooit een klokkenspel van Zwolle. Het was veel te duur en speelde ook nog beledigende liedjes, aldus de Kampenaren. Toen er betaald moest worden, pakten ze hun aartsrivalen terug: ze kwamen met een berg stuivers aan waardoor de Zwollenaren hun vingers blauw telden. Ik heb er maar een jaar gewoond en belandde via Enschede, Apeldoorn op mijn zesde in Castricum, aan zee in Noord-Holland. Noord-Hollanders zijn hard. ‘Wat heb je nou aan?’ zeggen ze als je kleding hen niet bevalt. In Limburg, waar ik vanaf mijn zestiende woon, hoor je dan: ‘O, wat leuk.’ Ook al vinden ze dat niet. Dat harde hoeft niet negatief te zijn. Ik kan het wel waarderen, mijn twee oudere zussen uit Noord-Holland hebben dat ook. Zij zijn niet, zoals mijn jongere broertje en ik, meeverhuisd toen mijn vader in 1976 een baan kreeg in Limburg bij kledingketen Superconfex in Stein. Ik ben veel gemoedelijker, ja Limburgser, bourgondisch, de rustigste thuis.

Ik ben een optimist. Ja, dat klopt, ik ben altijd vrolijk. Echt waar. Ik houd niet van zeuren. En uiteraard, soms zit het leven tegen, maar dan gooi ik het eruit en dan is het klaar. Het is ook allemaal relatief: voor de een is een gebroken been heel zwaar, terwijl de ander zegt: hup, gips erom en over zes weken zijn we klaar. Zo ben ik, al heb ik mijn portie wel meegemaakt: een scheiding, mijn ouders binnen een half jaar verloren en een paar maanden daarna kreeg mijn jongste zoon een fietsongeluk en belandde in het ziekenhuis. Dat is het allermoeilijkste, als je kind iets heeft en jij kunt niets doen. Na drie maanden was Jesse er weer bovenop, maar toen kreeg ik een klap. Dat niet zeuren, altijd doorgaan, heeft een grens. Op het moment dat iedereen weer gelukkig was, kreeg ik ruimte voor mijn emoties. Gelukkig heb ik een hele lieve partner thuis met veel geduld. Hij heeft me er bovenop geholpen, gewoon door er te zijn.

Vaders- of moederskindje? Uiterlijk lijk ik op mijn moeder, maar qua karakter ben ik een echte mix. Ik had een supergoeie band met ze, ik kom uit een warm nest, veel gezelligheid, alles kon. Mijn moeder werkte niet en zat letterlijk met een kopje thee op me te wachten. Er was echt aandacht voor ons.

Wat is er moeilijk aan de liefde? Ik ben nu samen met de liefde van mijn leven. Boudewijn is lief, zacht, intelligent en geeft me het gevoel dat ik de moeite waard ben. Hij is niet de vader van mijn kinderen. Je kunt heel verschillend zijn en dan moet je compromissen sluiten. Het is belangrijk om jezelf dan niet te verliezen. Dat moet je in de gaten houden. Ik zie vaker dat iemand zich in een relatie helemaal wegcijfert, dat is niet goed.

Bij wie of wat zou je backstage willen kijken? De zolder van Paleis ’t Loo. Toen we in Apeldoorn woonden, wandelden we daar vaak, ik zou graag eens willen rondneuzen op die zolder. Ik heb niet echt iets met het koningshuis, maar ik heb er ook niets op tegen. Ze doen goeie dingen. Ze werken 24/7, ik snap niets van dat gezeur over hun salaris.

Ik ben 57, maar ik voel me … ’s morgens 30, maar ‘s avonds 70. Dan ben ik kapot, is het op.

De beste beslissing ooit? Dat ik ben blijven werken, ook toen de kinderen kwamen. Vijfentwintig jaar geleden had je nog geen internet of mail, hoe had ik al die ontwikkelingen ooit in moeten halen? Al vind ik niet iedere automatisering een vooruitgang. Sommige zaken, zoals het bestellen van bureauartikelen, kosten mij nu meer tijd. Ik heb veel respect voor de frontoffice-mensen van onder andere de catering, Inkoop en Servicepoint. Als ik een probleem heb, word ik meteen geholpen.

Jubilarissen

Op maandag 19 november worden 52 jubilarissen gehuldigd door het college van bestuur. 42 zijn 25 jaar in dienst. Tien van hen zijn al veertig jaar aan de UM verbonden.

 

 

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)