Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ode aan een mentor

Ode aan een mentor

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Sorry, maar jouw mening doet er niet toe. Dat moeten we meer dan eens aan onze freelance-studenten en cursisten uitleggen. Ze hebben een overtuiging en willen die maar wat graag laten doorklinken in hun artikel. En dat kan niet als het om nieuwsberichten, reportages en achtergrondartikelen gaat. Een journalist (in spe) hoort immers zo neutraal mogelijk te zijn. Met de nadruk op mogelijk want volledige neutraliteit is een illusie: het is immers de journalist die een bericht naar eigen inzicht opbouwt, die de woorden kiest, die bepaalt welke zaken hij of zij weglaat, welke quotes erin komen, enzovoort.

Het is ook niet de bedoeling dat de journalist zich ter plaatse mengt in een debat waar hij of zij vervolgens verslag van moet doen. Je kunt geen twee petten tegelijk op hebben. Dat is weleens lastig, zeker als een onderwerp je aan het hart gaat, zoals vorige week tijdens de officiële lancering van het netwerk Female Empowerment (FEM). Het ging in het plenaire debat en later in een van de workshops over het belang van rolmodellen en mentoren voor de verdere carrière. Jammer genoeg draaide de hele discussie vooral om de wetenschappelijke staf (wp). Het ondersteunend- en beheerspersoneel (obp) leek vergeten. Op de vraag ‘missen we nog iets’ halverwege de workshop riep iemand in de zaal dan ook heel terecht: “The support staff.”

Ook het obp is gebaat bij rolmodellen en goede mentoren, en kan ook zelf zo’n mentorrol op zich nemen. Dat had ik daar graag opgemerkt. Om er ter illustratie aan toe te voegen dat vrouwelijke rolmodellen in mijn jeugd jammer genoeg heel dun waren gezaaid. De weinige vrouwen die in mijn omgeving een baan hadden, waren de nonnen op de lagere school en de (veelal) ongetrouwde leraressen op de middelbare school. Mijn moeder en tantes waren huisvrouw, in mijn ogen een weinig benijdenswaardige rol. Ik wilde een ‘eigen’ leven, wilde de wereld in. Maar hoe, wat, waar, met wie? Gelukkig waren er boeken en hielp Simone de Beauvoir me in haar eerste deel van haar autobiografie Een welopgevoed meisje op weg.

Een rolmodel in mijn directe omgeving, was me veel waard geweest. Net als de mentoren die ik later als student in Nijmegen en vervolgens als journalist in Maastricht tegenkwam. Dat waren allemaal mannen, op één na. Marja Verhulst, de voormalige secretaris van het college van bestuur die veel te vroeg overleed. Tijdens haar laatste dagen nam ze nog de tijd voor een paar gesprekken met mij als beginnend hoofdredacteur: ze dacht met me mee, observeerde kritisch, was open en eerlijk en stak me een hart onder de riem. 

Soms mag een journalist wel zijn mening geven: in een recensie, column, opiniestuk of - zoals ik hier - in een redactioneel. Dankjewel Marja.

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)