Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Bruisend kopje

Bruisend kopje

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Het is kerstvakantie. Ik zit aan de keukentafel en til mijn cappuccino voorzichtig naar mijn oor. Even luisteren. Het zachte knappen van de miljoenen melkschuimbubbeltjes doet me denken aan die reclame waarbij elke drie seconden iemand in zijn handen klapt. Iedere klap staat voor één kind dat ergens op de wereld overlijdt, precies op dat moment.

Vakanties vind ik lastig. Vroeger ook al. In de zomer moest ik altijd even bijkomen, overweldigd door de angsten die mijn hoofd binnen knalden wanneer de eerste schoolloze dag aanbrak. Opeens was er ruimte om te piekeren: over de sterfelijkheid van mijn ouders, over broze vriendschappen, over de toekomst… Inmiddels ben ik niet zo vaak bang meer (oefening baart gewenning) maar toch: vakantie wakkert onrust aan.

Ter afleiding was ik een gisteren dus maar een café binnengelopen en had ik aan de bar een glas wijn besteld. Alleen. Ik voelde me misplaatst tussen alle bruisende bedrijfsuitjes en luidruchtige vriendengroepen, maar besloot te blijven. Voorzichtig opende ik mijn boek en las ik hoe de hoofdpersoon alsmaar meer sneetjes in zijn arm maakte, terwijl ik meer en meer verdoofd raakte door de wijn. De paar gedachten die ik had bewogen door mijn hoofd als bloem door een zeef: van een korrelige warboel veranderde alles in een overzichtelijke, gefilterde substantie. Zacht en aangenaam, ook al lag angst nog steeds op de loer.  

Maar toen gebeurde het. Zittend aan die bar rukte een gedachte mij opeens uit mijn roes. Wat als dit het meeste geluk was dat ik ooit zou kennen? Wat als vanavond opeens allebei mijn ouders en mijn broertje zouden overlijden, en ik hier tipsy zat te worden met Een Klein Leven (het boek)? Wat als ik nooit een baan zou vinden omdat ik als naïeve verwende twintiger nooit had geleerd om hard te werken voor mijn toekomst? Wat als ik voor altijd alleen bleef? Wat als niemand me begreep? Hulpeloos keek ik de barman aan. “Betalen?” vroeg hij, zonder de storm in mijn hoofd op te merken. Ik betaalde, kalmeerde mezelf, en dook thuis mijn bed in.

En nu zit ik met dat kopje vol luchtbubbels. Ik zet het terug op tafel en hoor niks meer. Gek dat je van hieraf niet kan zien hoeveel er gebeurt in zo’n kop. Gek dat je niet doorhebt hoe het schuim krimpt, hoe de melk afkoelt, hoe de koffie naar de bodem zakt. Gek dat we aan de buitenkant niets kunnen observeren.

Cato Boeschoten  

 

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)