Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Leggings! Daar kan ik niet tegen”

“Leggings! Daar kan ik niet tegen”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Marlies In de Braekt (59), Mheer

Beheerder bij Observant sinds 1989, vertrekt per 1 september met keuzepensioen

Getrouwd met Jan

Woont in Mheer

Ik ben een kind van het heuvelland. Ja, ik ben geboren in Mheer en heb korte tijd in Berg en Terblijt en Banholt gewoond, toen weer terug naar Mheer. Maar ik ben absoluut niet van Limburg über Alles. Ik zal het zeker niet verloochenen, maar als scholier vond ik het hier helemaal niet zo leuk. Te benauwd. Tot er import kwam, nu ongeveer de helft van het dorp, veel mensen van het ziekenhuis en de universiteit, dat geeft veel meer variatie. Het benauwde ging eraf. Nu ben ik blij dat ik in zo’n dorp woon.   Ik houd wel van een beetje rotzooi op de redactie. Haha, een beetje vind ik helemaal niet erg. Zelf ruim ik altijd op, anders zie ik door de bomen het bos niet meer. De anderen doen dat ook hier, een keer per week een schoon bureau, alleen jij niet. Van jouw rotzooi houd ik niet, hoe kun je zo nou werken?  Ik wist destijds niet hoe gauw ik het huis uit kon komen. Neuh. Maar met 20, toen Jan en ik zeker van elkaar waren, zei ik ‘laten we nu maar gaan trouwen’. Samenwonen zat niet in ons vocabulaire, dat was meer iets uit de Randstad en ik kwam dat soort mensen pas tegen toen ik op Vijverdal ging werken, een jaar later. Ik ben de oudste van zeven, mijn ouders hadden een boerderij, het was altijd druk. Ik ben opgegroeid met veel verantwoordelijkheid, al heel jong had ieder een taak. Op een gegeven moment wilde ik wel weg, maar hoe? We hadden het niet breed, studeren en ergens op kamers wonen zat er niet in. Mijn tante Fien was onderwijzeres, dat vond ik mooi, thuis speelden we vaak schooltje en dan was ik juf, dus ik ging naar de pedagogische academie in Maastricht. Daar hield ik het zes weken uit, het was er schools en kinderachtig, erger dan op de MMS, en dan moest je ook nog muziekles volgen! Dat vond ik altijd al verschrikkelijk, en dan zou ik weer vier jaar met buikpijn naar school moeten? Dus ik heb een baan gezocht.  De grootste schrik van mijn leven. Het hartinfarct van Jan, in ’99. Hij had een tenniswedstrijd, ik was in de tuin bezig, hoor een auto stoppen. Het waren zijn teamleden, met strakke gezichten: of ik meekwam. Hij had een hartstilstand gehad en was al gereanimeerd door de ambulancebroeders. Jan was al eerder gedotterd maar dat was lang niet zo dramatisch.    Ik moet de halve wereld nog zien. Ja, dat is geen slecht idee. Ik heb al een lijstje, de VS, Mexico, straks naar Java en Bali …We zijn al in Rusland geweest, China, India, Cuba, het grootste deel van Europa. Reizen maakt je rijker, je steekt er wat van op, hoe mensen leven. In Egypte gingen we ooit naar een Egyptische film, heel boeiend om te zien hoe dat toegaat, een lawaaiig publiek, kinderen die rondlopen.   Ik heb geen spijt van … hoe mijn leven gelopen is, dingen die ik gedaan heb. Ik heb wel spijt van … nee, nergens van, of wacht, één ding. [korte pauze] Toen mijn oma ziek werd heb ik dat onderschat, ik ben er niet meteen heengegaan en toen ik kwam, kon ze al niet meer praten. Zij en mijn opa woonden bij ons thuis, ze had de opvoeding van de kleintjes overgenomen toen mijn moeder op haar 44ste overleed. Ik was toen net het huis uit maar ik was er vaak, we praatten veel, mijn oma en ik.   Een laatste goede raad voor mijn collega’s voor ik vertrek. Ik zou zeggen: hou het zo. Zoals we hier met elkaar omgaan, rekening houden met elkaar, zeggen als iets goed is maar ook als het minder is, af en toe samen wat leuks doen maar niet te veel, prima.  Wat ben ik blij dat ik geen kinderen heb! Ja. Nee, néé. Ik was wel blij dat ik met Jan alleen was na dat drukke gezin. Na een aantal jaren dacht ik, we moeten het er eens over hebben. Maar ik vond mijn werk bij huisartsgeneeskunde erg leuk en een crèche betalen van mijn salaris was lastig, en ik had ook geen moeder meer die kon oppassen, dus: voorlopig niet. Dan verstrijken de jaren en denk je: het is eigenlijk wel goed zo. Ik heb heel veel neefjes en nichtjes, die heb ik zien opgroeien, dan heb je wel het plezier maar niet de lasten.   Op de universiteit zouden ze zich wel een beetje beter mogen kleden. Nee hoor, heb ik geen last van. Ach, soms zie je wel eens van die vormeloze kleding, dan denk ik, moet dat nou? Of leggings, ja, dáár heb ik een hekel aan, daar kan ik niet tegen. Zelf doe ik niet zo veel, nee, echt niet, qua make-up een streepje en lippenstift, en verder heb ik een basisgarderobe, een witte broek, een zwarte, als die op zijn koop ik nieuwe. Hier, dit bloesje is misschien wel tien jaar oud, maar dan koop ik zo’n roze broek en denk ik hé, dat kan goed samen. Ik ben ook helemaal niet van de juwelen, dit setje armbandjes is 15 euro of zo. In die bijna 25 jaar Observant is het me niet gelukt om … Wammes op te voeden! Verder zou ik het niet weten. Maar gelukkig hebben de nette types hier de overhand. Straks ga ik …. missen. Nou, we gaan met opzet na de gewone vakantie op vakantie zodat je die routine even niet mist, opstaan, naar ’t werk, koffie drinken, de verhalen van de collega’s. Maar ik kijk er erg naar uit hoor, ik heb er naartoe geleefd, ik heb 42 jaar hard gewerkt, het is mooi geweest. Ik wil wel structuur houden, op tijd opstaan, meer bewegen, fietsen, wandelen. En ik doe iets van wat ik bij Observant deed bij De Klabatter, het informatieblad van Mheer. De opmaak, afwisselend met anderen de hele productie, ook interviews. Ik heb in de jaren ‘90 twee jaar een opleiding praktische journalistiek in Utrecht gevolgd, het leek me wel wat om ook voor Observant te schrijven maar de vorige hoofdredacteur zag een combinatiebaan met mijn gewone werk niet zitten. Ik heb toen nog gesolliciteerd als voorlichter bij de gemeente Margraten, schrijven en organiseren, dat kan ik goed, maar ze namen iemand anders. Later kreeg Jan dat hartinfarct en werden andere dingen belangrijk. Nu is het: tel je zegeningen. Vakanties, het theater, fietsen, genieten van dingen.   Het dierbaarste in mijn leven. Jan, toch wel. Met hem kan ik - hoe zeg je dat, lezen en schrijven.

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)