Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Quarterlife crisis

Film: Frances Ha

Het verhaal: Frances (Greta Gerwig) woont in New York en ambieert een carrière als balletdanseres of -choreograaf. Ze is inmiddels 27 jaar oud, maar de lichtzinnige Frances gedraagt zich nog altijd alsof ze net op kamers is gaan wonen. Als haar kamergenote Sophie (Mickey Sumner) aankondigt dat ze gaat samenwonen met haar vriend, dient Frances de werkelijkheid onder ogen te zien: ze heeft geen werk, geen vaste relatie en het appartement in Brooklyn kan ze in haar eentje niet betalen.

Na afloop smoorverliefd op Frances Ha, want:

- De levensangst van late twintigers is nou niet bepaald een origineel thema, maar regisseur Noah Baumbach weet er desondanks een frisse en sprankelende film over te maken.

- Greta Gerwig (1983) bewijst waarom ze in The New York Timesthe definitive screen actress of her generation” werd genoemd. De Amerikaanse actrice met de bijnaam ‘queen of mumblecore’ (een filmstroming gewijd aan de neuroses en liefdesperikelen van twintigers) maakt van Frances Ha het toneelacademiemeisje van je dromen: onhandig, slim, nukkig, grappig en frivool. Na het zien van de film las ik dat regisseur Baumbach en Gerwig in het echte leven een stel vormen. Het verbaast me niks. Frances Ha is het werk van een smoorverliefde filmmaker.

- Net als het vergelijkbare Oh Boy is Frances Ha in zwart-wit gedraaid. Over nut en noodzaak daarvan mag na afloop gerust gediscussieerd worden, maar het helpt wel om de door  Baumbach beoogde nouvelle vague-sfeer op te roepen.

Niet meer dan een charmant niemendalletje, want:

- Frances Ha heeft de spontane flair van een film die even vlug beraamd als gedraaid is. Spontaniteit is een groot goed, maar helaas raakt Frances Ha in de tweede helft op drift, en dan heb ik het niet alleen over het personage, maar ook over de film.

- De veertiger Noah Baumbach maakt al zijn hele leven films over personages die de stap naar de volwassenheid niet durven te zetten. Het is een sympathiek thema, maar net als bij Sofia Coppola krijg ik bij Baumbach altijd het gevoel dat hij niet het maximale uit zijn talent weet te halen.

Het salomonsoordeel: Een geestige en spontane film over de quarterlife crisis.

Mark Vluggen

 

 

Check the full film programme here: Lumière and Pathé

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)