Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Boosaardige indringers

Film: Borgman

Het verhaal: De sjofele zwerver Camiel Borgman (Jan Bijvoet) arriveert als buitenstaander in een omheinde luxe villawijk. Hij belt aan bij het welgestelde koppel Richard (Jeroen Perceval) en Marina (Hadewych Minis), met de vraag of hij een bad mag nemen. De komst van Borgman – en zijn duistere, maar zeer beleefde trawanten – blijkt het begin van een reeks verontrustende gebeurtenissen in het ogenschijnlijk perfecte bestaan van Richard en Marina, hun kinderen en het kindermeisje.

Eindelijk nog eens een Nederlandse films om trots op te zijn, want:

- Met de zwarte komedie Borgman schreef Alex van Warmerdam filmgeschiedenis. Voor het eerst in 38 jaar (!) werd een Nederlandse film geselecteerd voor de competitie om de Gouden Palm in Cannes. Een prachtige bekroning voor de eigenzinnige Van Warmerdam, die al sinds zijn speelfilmdebuut Abel (1986) als de meest stijlvaste regisseur in Nederland geldt. Dankzij de absurdistische (galgen)humor is Borgman instant herkenbaar als een typische Van Warmerdam, maar het knappe is dat de film desondanks weet te verrassen en verwonderen.

- Buitenlandse filmcritici strooiden met grote namen om Borgman te duiden: Buñuel, Pasolini, Lynch, Haneke en zelfs Shakespeare kwamen voorbij in de recensies. Daarnaast is de film al aan meer dan twintig landen verkocht, waaronder ook de Verenigde Staten. Het is lang geleden dat een Nederlandse film zo’n internationaal succes boekte.

- Van Warmerdam geeft aangenaam veel ruimte aan de kijker om de film zelf te interpreteren. Zo blijft de precieze identiteit van Borgman in nevelen gehuld. Is hij een gevallen engel? Een zandmannetje dat ons met duistere dromen opzadelt? Een sjamaan? Een gedaanteverwisselaar? Een sater die het zelfgenoegzame westen de rekening presenteert voor haar immorele rijkdom?

En toch blijven Abel en De Noorderlingen onovertroffen, want:

- Borgman vliegt uit de startblokken, maar tijdens de wereldpremière in Cannes werd heel precies duidelijk waar de achilleshiel van de film zit. Het laatste half uur is wat stroef; je hoort de lach in de zaal wegsterven. Macabere humor en horror maken plaats voor moeizame pretentie, met als dieptepunt de ‘Ich Bin, Wir Sind’ theaterperformance door de indringers.

Het salomonsoordeel: De belofte van het steengoede eerste uur wordt niet ingelost, maar desondanks: chapeau Alex.

 

Mark Vluggen

Check the full film programme here: Lumière and Pathé

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)