Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Mijn vader was de man die op zondag het vlees sneed"

"Mijn vader was de man die op zondag het vlees sneed" "Mijn vader was de man die op zondag het vlees sneed"

Photographer:Fotograaf: archief Antoinette Stöcker en Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven (Loesje)

Achternaam: Stöcker – Bus * Voornamen: Antoinette, Alphonsine, Marie * 56 jaar * In het dagelijks leven: secretaris van het college van bestuur, moeder van drie kinderen, oma van drie kleinkinderen * Woonplaats: Hoensbroek * Geboren in: Heerlen * Burgerlijke staat: sinds haar 18e getrouwd met Ron

TOEN

Zeven kinderen. Ik kom uit een groot gezin: vier meisjes, drie jongens. Ik ben nummer twee. Ik vond kleine gezinnen zielig. Wij waren heel sociaal en betrokken, hadden altijd veel vriendjes over de vloer. Met sommige kameraadjes was de band zo intens dat mijn moeder – inmiddels 91 – hen nu nog als haar stiefkinderen beschouwt.

Limburgs dialect. Mijn vader was de man die op zondag het vlees sneed. Hij was hoofd van mijn lagere school, wethouder en loco-burgemeester namens de KVP (later CDA) in Hoensbroek, en speelde toneel. Hij was ’s avonds vaak laat thuis. Mijn oudste zus en ik spreken nog dialect, dat hebben we van hem geleerd, de vijf na ons spreken alleen Nederlands, de taal van onze Indische/Haagse moeder. Ze is een chique dame, een balletdanseres uit Nederlands-Indië die vanwege de instabiele politieke situatie in 1952 naar Nederland kwam. Ze kon toen nog geen eitje bakken. Ze heeft heel snel bijgeleerd, want ze regelde alles thuis, ze was de spil. Ze wilde na haar trouwen blijven werken als gymnastieklerares onder meer op een meisjesinternaat. Dat was in die tijd ongewoon, maar het lukte haar.

Lastige puber. Ik was opstandig, uitgesproken links en kon niet tegen onrechtvaardigheid. Waarom moeten de meisjes wel afwassen en de jongens niet? Waarom mag ik niet later thuiskomen, waarom mag ik niet in minirok naar school, waarom moet ik naar de kerk? Ik maakte ruzie met mijn vader die heel streng was en altijd met een schuin oog naar de buren keek: wat zouden die zeggen? Mijn moeder was juist heel ruimdenkend, mild en onpartijdig.

Pinda. Wij werden vaker voor pinda uitgescholden. Mijn zus vond dat erg, mij deed het niets. Ik ben trots op mijn Indische roots, ik trok ook altijd erg naar mijn Indische familie in Den Haag. Ik ben getrouwd met een jongen uit Sumatra. Ik kon de frustratie van de Molukkers die in de jaren zeventig treinen kaapten en scholen bezetten goed begrijpen. Er was hen zoveel onrecht aangedaan, hen was beloofd dat ze ooit terug konden keren naar hun vaderland.  Niemand nam de moeite om zich in hun situatie te verdiepen.

NU

Gelukkig. Ik sta er nooit bij stil of ik gelukkig ben, misschien zegt dat al genoeg.  Ik zie veel leed om me heen, maar ik heb het heel goed. Een man van wie ik houd, drie kinderen en drie kleinkinderen. Ik ben een echt familiemens, vreselijk trots dat mijn kinderen bij hun oma – mijn moeder -  op bezoek gaan zonder dat ik het ze vraag. Onze kleinkinderen zijn veel bij ons. Iedere zomer nemen we ze een week mee in de camper. Daarna zijn we weer helemaal opgeladen.

Uit de hand gelopen hobby. Ik ben een van de drijvende krachten achter de Parelloop in Brunssum, een internationale hardloopwedstrijd met toplopers uit binnen- en buitenland. We hebben een paar keer een wereldrecord op de tien kilometer gehaald. Afgelopen april was de 25e editie. Ik heb er al vijftien meegemaakt. Ik ben er gemiddeld twee tot drie uur per avond mee bezig. Veel tijd kost de atletenwerving, maar dat is superleuk. Het klinkt misschien aanmatigend, maar ik ken alle goede lopers wereldwijd. Ik ben altijd op zoek naar de loper die over tien jaar net zo goed is als Haile Gebrselassie, een van de grootsten aller tijden. Een uit de hand gelopen hobby, ja. Ik stort me er altijd met hart en ziel in en loop over van de ideeën. 

Tijd tekort. Jammer dat een dag maar 24 uur heeft. Ik weet dat ik wat minder hooi op de vork moet nemen naarmate ik ouder word, maar ik heb gelukkig weinig slaap nodig en zou nog zoveel meer willen doen: meer tijd voor mijn moeder, kranten of een spannend boek voorlezen in het bejaardenhuis, vaker kinderen die het moeilijk hebben mee uit nemen – wij hebben een jongen uit Ethiopië en een meisje uit Ruanda opgevangen. Fijn om te zien dat het nu goed met ze gaat.

STRAKS

Grote reis. Ron en ik dromen van een grote reis: samen de wereld rond fietsen. Nu komen we niet verder dan 1700 kilometer per vakantie. En we willen een keer heel lang naar Indonesië, op familiebezoek. Tegelijkertijd zou ik mijn baan als bestuurssecretaris niet willen opgeven. Veel te leuk. Ik zit op een mooie centrale plek waar heel veel gebeurt.

Een laatste carrièrestap. Ik was als kind heel ambitieus, maar werd op mijn dertiende ziek, had altijd buikpijn. Mijn vader dacht dat ik me aanstelde, de artsen vonden niets, maar mijn moeder geloofde dat ik wel iets mankeerde. Op 4 vwo kwamen ze erachter dat ik een tumor in mijn buik had. Je wordt dan heel snel volwassen. Ik zou nooit kinderen kunnen krijgen. [Grinnikend] Het werden er drie. Ik had al verkering met Ron en wilde niet meer terug naar de middelbare school. Te kinderachtig. Ik ben gaan werken en heb me aangemeld voor de avondschool. Ik ben me blijven ontwikkelen. Ik heb genoten van de banen waarin ik iets uit de grond moest stampen: neem het directiesecretariaat bij het huidige Orbis, of het bestuurssecretariaat bij de Open Universiteit. Zoiets opzetten,  zou ik graag nog eens doen. Of iets organiseren. Als ze zeggen: Stöcker, jij? Dan jeukt het al. Dat mag hier aan de UM zijn, graag zelfs. 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

2013-11-05: Marion
Hee Antoinette, wat leuk om hier je verhaal te lezen.... En wat ik daarbij ook heel fijn vind, is het feit dat ik een aantal van je levensperiodes met je mee beleefd heb. Jullie gezin, je vader aan het hoofd van de tafel met al vroeg op de morgen een sigaret in zijn mond, je moeder die naast haar werk ook kleren voor jullie naaide en heerlijk kon koken, jullie gezin waar ik altijd welkom was, met Mieke die ons ziek meldde op school, jouw gezinnetje in het flatje 2 hoog, later als bijna-buurtjes op de Hommerterweg... Als ik hieraan terugdenk krijg ik een fijn gevoel. Jij misschien ook of nee, eigenlijk weet ik dit zeker en lees ik dit ook.... Wie weet tot weer eens, grtjs ook aan je moeder, aan Ronn en aan de kinderen, liefs Marion
2013-11-05: Dick
Het verhaal met een grote smile gelezen. Mooi en heel herkenbaar geschreven Antoinette. Met heel veel plezier denk ik terug aan alle harloop-trainingen op de vrijdag-avond.

Hopelijk tot snel weer eens.
2013-11-05: Louk Bus
Zooooooo herkenbaar.
Leuke kinderfoto!

Louk

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)