Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Uw vrouw is niet zwanger?”

“Uw vrouw is niet zwanger?”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes/ Een jongeman, diabetespatiënt, wil weten of zijn glucosewaarde in orde is

Triagist Huisartsenpost

Luc van Galen/ 23/ vierdejaars geneeskunde/ werkt zo’n acht uur per week/ verdient 11,35 euro per uur exclusief weekend- en avondtoeslag

“Uw vrouw ligt met veel pijn in bed? En het begon een paar uur geleden linksonder in de buik?” Geneeskundestudent Luc van Galen, uitgerust met een koptelefoon met microfoon, maakt aantekeningen in het computersysteem. Het is woensdagavond, halfacht.
In de nieuw verbouwde huisartsenpost (HAP) in het ziekenhuis van Maastricht bemant Van Galen met een aantal vrouwelijke collega’s afwisselend de balie, behandelkamer en het callcenter. Ze zijn de triagisten, het eerste aanspreekpunt van de huisartsenpost en beoordelen de aard en het urgentieniveau van klachten.

De HAP is een spoedpost, onderstreept Van Galen, die alleen gebruikt kan worden in weekenden en in de avonduren voor gevallen die zo urgent zijn dat ze niet kunnen wachten tot de volgende dag bij de huisarts. Vooral buitenlandse studenten die een ander zorgsysteem zijn gewend, komen langs – vaak zonder even te bellen terwijl dat wel zo overzichtelijk is – en denken dat ze meteen geholpen worden. Maar zo werkt het niet. Van Galen drukt ons meerdere keren op het hart ("belangrijk om te vermelden"): zorg dat je staat ingeschreven bij een huisarts.

Diverticulitis
Terwijl Van Galen de antwoorden van de man aan de andere kant van de lijn verwerkt, verschijnt er een cijfer 2 (op een schaal van 1 tot 5) op zijn scherm. De situatie is redelijk urgent. “Uw vrouw is niet zwanger? Ook niet bekend met een aneurysma, een verwijde buikslagader?” Dan zegt Van Galen: “Blijft u even aan de lijn, ik overleg met de huisarts.”
Tegen de dienstdoende huisarts: “De patiënt denkt zelf aan diverticulitis, iets waar ze regelmatig last van heeft. Andere keren was ze erg geholpen met antibiotica en die wil ze nu weer. Maar ik heb al gezegd dat we die niet mogen voorschrijven zonder dat jij haar hebt gezien. Ze doen erg moeilijk en willen niet langskomen.”
Diverticulitis? “Een ontstoken uitstulping in de dikke darm,” legt Van Galen uit. “Dit is een complex geval”, zegt hij, “zoiets maak ik hooguit één keer per maand mee.” Niet complex vanwege de klachten, benadrukt hij, maar omdat iemand met pijn weigert naar de HAP te komen. De huisarts: “Tja, dan moeten we er naartoe, plan me maar in voor een autorit, maar vertel haar ook dat we thuis geen CRP kunnen doen. Daardoor kunnen we haar maar half beoordelen.” Met een CRP-bloedtest komen binnen een paar minuten mogelijke ontstekingen in het lichaam aan het licht.
Van Galen is zijn avond begonnen in de behandelkamer waar de assistenten wonden verzorgen, urine testen op infecties, bloed prikken en hartfilmpjes maken. Daarna lost hij zijn collega aan de balie af; zij gaat een kom soep eten. “Op andere huisartsenposten werken geneeskundestudenten alleen in het callcenter. Dat je in Maastricht zoveel mag doen, is echt een pre.”

Salaris
Van Galen is sinds juni in dienst. “Met een bachelor geneeskunde mag je solliciteren. Ik ben met zes andere studenten begonnen. Een is er afgevallen, te druk in combinatie met coschappen.” Dat probleem herkent Van Galen die momenteel een coschap kindergeneeskunde doet. “Ik werk daarom het liefst op zondagmiddag- en avond.” Inclusief weekendtoeslag komt zijn salaris neer op zo’n 17 euro per uur. Riant voor studentbegrippen.
De belangrijkste en lastigste taak van de triagist: het inschatten van de klachten. “We vragen altijd of we patiënt zelf kunnen spreken, dan hoor je al snel of iemand echt pijn heeft. Voor de rest moeten we afgaan op wat er wordt verteld.”
Terwijl een van de huisartsen onderweg is naar de vermeende diverticulitis-casus, neemt Van Galen nog een aantal telefoontjes aan. Patiënt een heeft pijn op de borst. Tegen Observant: “Ik laat hem meteen komen, je hoort hem puffen”. Patiënt twee is een vijftienjarige jongen die al uren rondloopt met een diepe wond in zijn onderbeen. Hij is blijven hangen in een hek terwijl hij eroverheen probeerde te klimmen. “Volgens zijn vader steekt er iets uit zijn wond.” Patiënt drie: “Mijn hond heeft me op mijn scheenbeen geraakt met zijn poot, het doet erg pijn.” Ze zitten allemaal nog in de wachtkamer vanavond.
Het diverticulitis-verhaal krijgt nog een staartje. Opnieuw hangt de echtgenoot aan de lijn. Van Galen: “Nee, sorry, ik kan u vertellen dat de huisarts geen antibiotica gaat voorschrijven als ze uw vrouw niet heeft gezien. Ik snap het, maar ik probeer u zo goed mogelijk te helpen. Ik bel de huisarts die onderweg is.” Van Galen hangt op: “Dit heb ik nog nooit meegemaakt! Mevrouw wil absoluut niet dat de huisarts aan haar bed komt.” De arts maakt rechtsomkeert. Wel heeft ze de patiënt gebeld en op het hart gedrukt langs te komen op de HAP. Ze luistert. Het is inmiddels bijna tien uur als ze plaatsneemt in de wachtkamer.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)