Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Toevluchtsoord

Toevluchtsoord

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Het is half zes ’s avonds en ik stap de trein uit. Wat fijn dat het nog licht is! Vervolgens de bus in, lijn vijf over de Maas, langs de Markt en omhoog richting Emmaplein. Daar stap ik uit. Even een blik werpen op Emmaklapse (“Klapse” is Duits voor “gesticht”), het huis waar ik maanden geleden nog menig feestje zag eindigen met een bezoekje van de Maastrichtse politie. Ik vraag me af of de buren nog steeds zulke klikspanen zijn, en of ik zelf ook zo moeilijk zal doen wanneer ik later met drie koters naast een studentenhuis woon.

Ik loop verder, langs de pizzeria en vervolgens mijn vorige straatje in.Toen ik vertrok krulde de roos wulps om de garagedeur heen. Inmiddels is ‘ie uitgebloeid en hangen er ijspegeltjes aan zijn doorns.

Ik ben in Maastricht voor een alumnidiner met mijn vroegere studiegenoten. Als ik aankom in het restaurant voel ik ineens weer die bekende spanning uit mijn eerste jaar. Wie zijn deze mensen? Waar moet ik heen? Gelukkig is Ina daar, de vrouw die mij tijdens mijn semester in Australië plaatjes van paarse Jacaranda bomen stuurde om mij van mijn heimwee af te krijgen. Mijn steun en toeverlaat in moeilijke tijden. Terwijl ze mij een sticker met mijn naam aanreikt zakt de stress.

En vanaf dat moment zoeft de avond voorbij. Ik klets met wat oude bekenden, knuffel even met mijn maatje uit Amsterdam en beweeg mij naar het buffet. Na het eten haal ik mijn Berlijnse maatje op, en samen lopen we naar de beruchte avondwinkel op de Brusselsestraat. Vervolgens de heuvel weer op, naar een huisfeestje. Terwijl mijn besef van tijd wegebt beleef ik een avond als vanouds. Dansen, omhelzingen, locatiewisselingen, bijkletsen op technodreunen en naar bed wanneer het licht wordt. De volgende dag ontbijten we om drie uur ’s middags en eten we taart om het leven (en de verjaardag van een vriendin) te vieren. Nog even koffie met drie andere vrienden, een bezoekje aan nóg twee zielsverwanten, en dan lijn vijf weer in: de heuvel af.

En dan, precies vierentwintig uur later, stap ik doodmoe de trein weer in. Terwijl we langs het bekende riedeltje zoeven (Sittard, Roermond, Weert…) bedenk ik dat de rollen inmiddels omgedraaid zijn: nu is Amsterdam mijn thuisbasis, en Maastricht mijn toevluchtsoord. Mijn maîtresse? Daar kan ik wel mee leven.  

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)