Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Mijn oma zei altijd, nog voordat ik er een was: ‘Ons Suuske is professor’”

Mijn oma zei altijd, nog voordat ik er een was: ‘Ons Suuske is professor’”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder


Suzan van der Aa (1982, Tilburg)/ hoogleraar straf(proces)recht, sinds 1 mei 2018/ getrouwd met Rob, zoon Simon (7) en dochter Ava (5)/ woont in Tilburg

Door mijn naam sta ik altijd voor- of bovenaan: Klopt. ‘Van der Aa, houd je spreekbeurt maar’, ‘Van der Aa, begin met rondjes rennen’. Mijn hypothese is dat het je karakter vormt [grinnikt]. Als je niemand voor je hebt, kun je ook niet afkijken, je zoekt het allemaal alleen uit. Ik zou het eigenlijk eens moeten vragen aan mensen van wie de achternaam met een Z begint. Ach, zo erg is het niet. Maar stel ik was crimineel en ik stond in de krant met mijn initialen: Suzan van der A. Flauw grapje, schrijf dat maar niet op.

Welk verhaal wordt keer op keer verteld in jouw familie? Poeh, dat weet ik even niet. Mijn oma is ruim een jaar geleden overleden na een hartaanval, ze was 83. Ze was mijn grote heldin, had zelfspot, kon schaamteloos en smakelijk vertellen over vroeger, over wat ze voor gekke dingen had uitgehaald. Ik ging iedere twee weken bij haar op bezoek. Ze was een vrolijk mens en dat terwijl ze het niet makkelijk heeft gehad. Ze is op haar zevende of achtste haar vader kwijtgeraakt in de oorlog. Hij hield een radio verborgen om stiekem naar Radio Oranje te luisteren, werd daarvoor opgepakt en naar een werkkamp gestuurd. Hij heeft het niet overleefd.

Had ik tijdens mijn middelbare school maar… Ik heb nergens spijt van. Ik was onzeker over mijn uiterlijk, maar dat gaat ervan af als je ouder wordt. Gelukkig. Ik was geen underdog, had veel vrienden, er liepen eigenlijk allemaal lieve mensen rond op het gymnasium. Ik ging nog niet veel op stap, dat heb ik later rechtgezet tijdens mijn studie rechten, in Tilburg. Ik ben nog naar de Vrije Universiteit in Amsterdam gaan kijken, maar wat een ‘oninspirerend’ gebouw! Ik vond het ook niet makkelijk om een opleiding te kiezen, ik ben nogal besluiteloos, ik vind veel interessant. Het werd rechten omdat het zo lekker breed is. Maar gaandeweg begon ik er echt plezier in te krijgen, vooral in het strafrecht. Ik ging alleen op kamers, niet met Rob waar ik al sinds mijn zestiende een relatie mee heb. Dat leek me verstandig. Rob en ik volleybalden allebei bij dezelfde club, maar ik kende hem vaag. Ik weet nog dat ik mijn eerste baantje had als afwasser in een keuken en dat er een feest was in de 013. Ik was laat klaar, de zaal bleek uitverkocht. Ik kreeg mijn teamgenoten die al binnen waren, niet meer te pakken – we hadden geen mobieltjes. Dus ging ik richting centrum waar ik Rob en zijn vrienden tegenkwam die me uitnodigden met hen mee te gaan. De vonk sloeg die nacht over.

Minder uitgeven aan kleding of aan eten: Eten. Rob is nogal een Bourgondiër. Hij doet de boodschappen en dan kan ik wel eens klagen over zijn uitgaven. Hij vindt het ook helemaal niet fijn als ik meega naar de supermarkt. Tot voor kort was hij fulltime huisman. Ik heb altijd al meer ambities gehad dus toen er kinderen kwamen, besloten we dat ik fulltime zou gaan werken. Bovendien bracht mijn baan ook meer op. Rob vindt het geen probleem. Sinds kort werkt hij deeltijd, dus moet er wat geschoven worden in de taken. Wat kleding betreft: daar geef ik niet zoveel om, ik ben niet ijdel. Een half jaar geleden is een contactlens gebroken, daarom draag ik nu vaak mijn bril. Ik vind ‘m lelijk staan, maar ik heb nog niet de tijd genomen om nieuwe lenzen te kopen.

Welk nieuws heeft je recent bang of boos gemaakt? Ik kan me opwinden over allerlei nieuwsberichten, vooral als kinderen onrecht wordt aangedaan. Zoals dat zestienjarig meisje dat in december door haar ex is doodgeschoten in de fietsenstalling van haar school. Zij werd al maandenlang door hem gestalkt, hij had een contactverbod. Mensen vragen zich af of zo’n verbod afdoende werkt; can a piece of paper stop a bullet? Collega’s in Rotterdam komen binnenkort met onderzoeksresultaten over hoe effectief een contact- en straatverbod zijn, ik ben erg benieuwd. Ik doe zelf veel onderzoek naar geweld tegen vrouwen, seksueel geweld, stalking. Tijdens mijn master vroeg de Tilburgse hoogleraar Marc Groenhuijsen of ik wilde promoveren. Het moest gaan over stalking, maar de invulling was geheel vrij. Ik vond het boeiend, wat een kans. Ik heb onder andere de aard en de omvang van stalking in Nederland in kaart proberen te brengen. Dan hebben we het over een stelselmatige inbreuk op iemands persoonlijke levenssfeer. Ik heb het zelf meegemaakt in een milde variant. Tijdens mijn promotietraject was een werkloze dichter verliefd op mij. Hij bleef maar brieven sturen. Het werd nooit eng of echt onaangenaam, ik vond het eerder een beetje sneu.

Ik had een gelukkige jeugd. Zeker! Dat hebben mijn ouders goed gedaan. Mijn broertje en ik hadden geen Nike-schoenen, maar we gingen wel ieder jaar naar de camping in Domburg, wat we fantastisch vonden. Pas achteraf besef je dat je ouders het financieel niet altijd makkelijk hebben gehad. Mijn vader werkte in de bouw. Voor ons gevoel werd er nooit bezuinigd. Ik ben de enige in mijn familie die is gaan studeren. Ik kreeg de ruimte van mijn ouders om te leren, heel fijn. Ik heb nooit druk gevoeld om voor de universiteit te kiezen. Voor veel familieleden is de wetenschap abracadabra, maar als ik iets over mijn onderzoek vertel, weten ze heel goed waar het over gaat, het spreekt aan. Mijn oma zei altijd, nog voordat ik er een was: ‘Ons Suuske is professor’.

Ik zit iedere zondag klaar voor Judas: Nee hoor, maar ik weet welke serie je bedoelt, over het leven van Astrid Holleeder. Ik ben niet verslaafd aan een programma, ik wil er niet voor thuisblijven. Stiekem kijk ik wel veel televisie, té veel: tekenfilmpjes met de kinderen of ik ga naast Rob zitten als hij iets kijkt. Ik ben zelf een echte zapper. Game of Thrones vind ik leuk, hoewel ik die serie pas jaren nadat ie is uitgekomen, heb gekeken. Misschien heb ik dat over vijf jaar ook met Judas.

Mijn grootste prestatie: Dat mijn kinderen zo leuk uitpakken. Vooruit: het is deels mijn prestatie. Ze kunnen zo wijs en bijdehand uit de hoek komen.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)