Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Een baan is eigenlijk een vorm van vrijheidsberoving”

 “Een baan is eigenlijk een vorm van vrijheidsberoving”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven (Loesje)

Achternaam: Meijer * Voornaam: Maria Johanna Helena (Maaike) * 64 jaar * In het dagelijks leven: hoogleraar genderstudies * Woonplaats: Kanne (BE) en Amsterdam Geboren in: Eindhoven * Burgerlijke staat: samenwonend met Veronie Koopmans

 

 

TOEN

Tante Sjaan en ome Wil. In de schoolvakanties ging ik logeren in Bergeijk, bij tante Sjaan en ome Wil, of bij ome Franse en tante Anna. De boerenfamilie van mijn moeders kant. Daar bracht ik vanaf mijn zesde de mooiste dagen van mijn jeugd door. Ik ging er met de bus vanuit Eindhoven naar toe: de EMA. ‘Eerst Mee Aandouwen’, zeiden wij. Ik ging om half zeven ’s ochtends met mijn oudere nichtjes de koeien melken, haalde de eieren uit, ging mee hooien, aardappelen rooien, rapen trekken. Ik droeg net als mijn neefjes en nichtjes een overall en rubberlaarzen. Het was geen kinderarbeid, er werd rekening gehouden met wat je kon. Je deed mee met de volwassenen en kreeg daar heel veel waardering voor. Dat was een grote bron voor eigenwaarde. Die saamhorigheid, het fysieke werken en de gezelligheid maakten me heel gelukkig. Geen meisje en geen jongen. Ik wilde als kind niets te maken hebben met ‘meisje zijn’. Ik wilde ook geen jongen zijn, maar iets er tussenin: een uniek exemplaar, beyond gender. In die overall en laarzen voelde ik me uniek, net als de andere kinderen op de boerderij. Het was een schok toen ik er als twaalf- dertienjarige achter kwam dat ik toch tot de categorie meisjes behoorde. Het lichaam liegt niet. Ik ging me jongensachtig kleden en vluchtte in het intellectuele. Ik zat op het Catharina Lyceum in Eindhoven, een meisjesgymnasium. Het grote voordeel daarvan is dat meisjes de kans krijgen om alle rollen te vervullen: stoer, intellectueel, lief, enzovoort. Ik was een ontzettende anarchist, had de pest aan wiskunde, natuurkunde en scheikunde en deed er niets voor. Voor Nederlands had ik een tien, mijn opstellen waren beroemd en ik leidde de schoolkrant. Mijn geringe inzet voor de bètavakken heb ik later betreurd.  Op zes gym zakte ik. Al mijn leuke vriendinnen vertrokken naar Amsterdam. Vader. Op mijn elfde overleed mijn vader. Hij heeft zich het Eindhovense Sint Jozefziekenhuis in laten kletsen, zou een hartoperatie nodig hebben. Alle mannen op zijn afdeling gingen dood. Dat werd een groot schandaal, de afdeling is gesloten. Ik had een enorme band met hem en heb hem heel erg gemist. Maar het verdriet van een kind werd niet geacht te bestaan. Mijn moeder, mijn twee broers, zusje en ik gingen na de mis niet naar het kerkhof maar meteen naar de koffietafel. In die tijd was het kerkhof alleen voor mannen. Mijn vader was hoofd van de jongensschool: een enthousiaste, aimabele man die zoveel mogelijk jongens wilde laten doorleren. Mijn moeder was ook onderwijzeres, maar zij moest stoppen toen ze trouwde en begon weer na mijn vaders dood. Mijn vader kon heel goed praten, had altijd een pak aan en een mooie fiets. Hij was mijn rolmodel. Ik wilde later ook zo’n pak en fiets. Moeder. Ze moest wel wennen toen ze eind jaren zestig hoorde dat ik op vrouwen viel. Het was een schok, maar ze deed het goed, ze kreeg de knop om. Ze had zo haar illusies, ze had gehoopt dat ik kinderen zou krijgen. In mijn generatie kregen lesbische stellen meestal geen kinderen. Nu is het verschil in leefwijzen tussen lesbische- en heterostellen heel klein.

NU

Halve baan. Ik heb sinds kort een halve baan en kan dat iedereen aanbevelen. Ik heb al mijn officiële functies – directeur van het centrum voor gender en diversiteit, hoofd van de onderzoeksgroep – overgedragen. Ik heb behoefte aan meer tijd voor mezelf, aan schrijven, aan reflectie. Een baan is eigenlijk een vorm van vrijheidsberoving. Ik begeleid nog tien promovendi, schrijf een boek over mannelijkheid, ben kartrekker van het onderzoeksproject rondom André Rieu. Nu ik minder hard werk heb ik weer tijd om me fysiek in te spannen, dat miste ik heel erg. Ik roei, wandel, renoveer in een oude overall ons houthok, ik kook graag voor vrienden, houd van cultuur, wil regelmatig naar ons huis in Amsterdam. Ik leid weer een gevarieerd leven. De stress is weg, er is geen haast meer, mijn lichaam heeft weer de vrijheid en ruimte. Mooiste vrouw. Ik ben gelukkig, ben al 26 jaar samen met de mooiste vrouw van het westelijk halfrond. We zijn heel verschillend, maar hebben het heel goed samen. Zij kleedt zich enorm mooi, heeft een veel betere smaak dan ik. Ik trek vaak iets van haar aan.  Genieten. Ik heb een groot vermogen om te genieten. Ik beschik net als zoveel mensen over alle ingrediënten om gelukkig te zijn. Je moet die dan wel omarmen. Dat doe ik. Ik sta mezelf niet in de weg en kan heel blij zijn met wat er is.

 

STRAKS

Niet plannen. In januari 2014 word ik 65, dan krijg ik een nul-aanstelling aan de faculteit. Ik plan niks en ga weer leven als een student. Ik was toen ook met veel dingen bezig: studeren, schrijven, sporten, ’s avonds lekker koken voor vrienden. Zonder wekker en zonder haast. De band met de universiteit is boeiend, je hoort veel en [grinnikt] je ICT-vaardigheden blijven op peil. Mama Cash. Dit is een internationaal vrouwenfonds dat zich inzet voor vrouwen- en meidenrechten. Mama Cash verstrekt onder andere microkredieten. Onlangs is er een nalatenschapscampagne gelanceerd. Ik ben samen met Mieke van Kasbergen de kartrekker. Een groot deel van mijn erfenis gaat er ook heen. Mijn pleegdochter Shoshanna erft natuurlijk ook. Ik leerde haar kennen toen ze vijf was, een open en grappig meisjesachtig meisje met nagellak en een lichtblauw jurkje. We hadden een enorme klik. Ik raakte bevriend met haar moeder, we gingen in hetzelfde huis wonen en ik werd samen met een andere vriendin ‘meemoeder’. Ontzettend belangrijk en leuk. Ik ben negen weken geleden oma geworden. Het kindje lijkt precies op Sho.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)