Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Pleaser

Pleaser

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

“Hoe kijk jij eigenlijk terug op je middelbareschooltijd?” vroeg mijn huis- en tevens oud schoolgenootje. “Het was leuk,” antwoordde ik, “vooral de laatste jaren. Hoezo?” Hij nam een hijs van zijn sigaret. “En je profielwerkstuk? Wat vond je van de reacties daarop?” Hij doelde op de film die ik gemaakt had in de zesde klas. Het was een documentaire over mijn angst om oppervlakkig gevonden te worden. Mijn zeventienjarige zelf had op camera experimenten uitgevoerd om te peilen hoezeer ik met mijn uiterlijk bezig was. Een dag niet in de spiegel kijken, een week geen sociale media, een dag niet op gezonde voeding letten, en dan kijken wat het met me deed. Voor zover ik wist had alleen mijn leraar Latijn minachtend gegrinnikt tijdens de filmvertoning.

“Wat bedoel je?” vroeg ik. Weer een hijs. “Nou, had je meegekregen dat veel mensen zoiets hadden van ‘jeetje, wat vindt zij zichzelf belangrijk’?” Au. Er ging een steek door mijn lichaam heen. We hadden het net gehad over hoe leuk het was om volwassen te worden: puberend pestgedrag, meisjesgezeik, dat alles was inmiddels ver achter ons. En toch, deze informatie deed me wat. “O, misschien wist je dat niet. Nou ja, het zegt ook vooral iets over hen hoor. Onzeker gedoe.”

Maar het was al te laat. Ik was weer eens aangekomen bij dat ene pijnlijke punt waar ik maar niet overheen kom: mijn onvermogen om met kritiek om te gaan. Of het nu over mijn uiterlijk gaat, mijn schrijven, mijn manier van doen, mijn keuzes: wie er ook maar iets negatiefs van vindt is er één te veel. Toen ik jaren geleden hoorde dat een vage kennis vond dat ik te veel op Facebook postte heb ik daar dagen mee rondgelopen. De gedachte “maar ik doe zo mijn best om leuk gevonden te worden” bleef me achtervolgen. Want dat is het probleem: ik ben een pleaser, en pleasers werken hard om leuk gevonden te worden. Dat kan lukken, maar de keerzijde is dat ze er vervolgens nogal slecht tegen kunnen als ze alsnog worden bekritiseerd. Ze dachten namelijk niet dat ze fouten maakten, of dat ze die in ieder geval heel goed hadden weggepoetst.

Maar toch, met dat volwassen worden moet ook ik leren met kritiek om te gaan. Zeker als het meningen uit het verleden betreft. Inmiddels weet ik een beetje wat ik nodig heb: rust, thee en zon. Gelukkig dat het lente aan het worden is.  

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)