Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben heel snel. Eigenlijk is dat niet leuk; ik moet altijd op iedereen wachten”

“Ik ben heel snel. Eigenlijk is dat niet leuk; ik moet altijd op iedereen wachten”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Tamar Gootzen (18, Leiden)/ tweedejaars geneeskunde/ woont in Maastricht/ heeft sinds drie jaar een relatie

Het is moeilijk om ruzie met mij te krijgen. Ja, ik vraag me altijd af of het de strijd waard is als iemand zich toch niet laat overtuigen. Ik laat mijn mening horen, ga een stevige discussie aan, maar ik laat het niet tot ruzie komen. Ik word ook niet snel boos.

Ik kijk met plezier terug op de middelbare school. Heel erg, het was een fijne tijd. Je had nog helemaal geen verantwoordelijkheid en alle vrijheid om lekker met je vriendinnen af te spreken. Ik mis het hockeyen. Ik trainde twee keer in de week en op zondag wedstrijd. Toen iedereen ergens anders ging studeren, is het team uit elkaar gevallen. Op een gegeven moment heeft het geen prioriteit meer.

Typisch Tamar? Dat iedereen mijn naam altijd verkeerd uitspreekt, haha. Het is Támar, niet Tamàr. En dat ik heel snel ben. Ik ben als eerste klaar met eten, als eerste klaar om te gaan, als eerste klaar met de toets. Dat heb ik van mijn moeder. Eigenlijk is dat helemaal niet leuk, ik moet altijd op iedereen wachten.

Mijn hond heet… Cleo. Ze is een wit boomertje, heel lief. We hebben haar nu drie jaar. Mijn vader was als enige ertegen. Hij gaf alleen toe als hij haar nooit hoefde uit te laten. Nu ik op kamers woon, laat ik haar ook niet meer zo vaak uit. Ik mis haar heel erg, in het weekend wil ik dan extra met haar spelen, maar ze gaat liever op haar kussen liggen pitten.

Ik ben een keukenprinses. Ik kook iedere dag en best lekker, op zich. Vroeger was ik altijd aan het bakken; worteltaart, rijstevlaai. Dat vind ik wel jammer aan op jezelf wonen. Ik ga niet voor mezelf een cake bakken. Nu probeer ik het in de weekenden te doen. Dan ga ik altijd terug naar huis. Voor mijn vriend, die nog bij zijn ouders woont in Heeze – mijn ouders wonen in Geldrop. Maar ook voor mijn ouders en broertjes en mijn werk. Dat heb ik bewust daar gezocht, ik wist dat ik toch terug zou gaan in het weekend. Ik werk in een verzorgingshuis en help de ouderen met wassen, steunkousen aantrekken, dat soort dingen. Ik vind het echt heel erg leuk. Ze zijn zo lief en dankbaar, dan smelt je helemaal. Inmiddels kennen ze me ook en zijn ze geïnteresseerd in wat er in mijn leven gebeurt.

Grootste angst? Horrorfilms. Dat vind ik heel erg, daar ga ik in bed over nadenken en dan kan ik niet slapen. Ik kijk ze ook nooit, maar op school deden we dat wel eens met de klas.

Wat wil je nooit meer meemaken? Ik heb helemaal geen erge dingen meegemaakt, ik ben een echte geluksvogel. Daar denk ik wel vaker over na. Je hoort zo vaak om je heen van ouders die gaan scheiden of mensen die ziek worden. Natuurlijk is er wel iets niet leuk, maar ik mag echt niet klagen. Wat heb ik nou meegemaakt? Mijn arm een keer gebroken, nou poeh, poeh.

De dokter moet het goede voorbeeld geven. Vind ik wel. Kijk, privé doe je maar wat je wilt, maar ik vind niet dat je in je witte jas een sigaret kunt gaan roken en dan weer stinkend naar de rook mensen kunt gaan vertellen dat ze gezonder moeten leven. Dan neemt niemand je toch serieus? En een glas wijn is prima, maar dronken worden in het openbaar vind ik ook niet kunnen voor een arts. Of dat ook voor geneeskundestudenten geldt? [Grinnikt] Die zijn nog geen echte artsen hè.

Favoriete schrijver? Jojo Moyes. Eigenlijk niets speciaals, maar ik vind het mooi. Ik moet er altijd van huilen.

Moeilijk aan de liefde. Als je zo jong bij elkaar komt – ik was 15 toen we wat kregen – zit je al ergens aan vast. Je wilt het idee hebben dat de hele wereld voor je openligt, maar je houdt in je toekomstplannen rekening met elkaar. Het is het waard, anders had ik het wel uitgemaakt, maar je bent toch iets minder vrij. Ik vind het ook heel waardevol dat ik nu op mezelf woon. Ik had verwacht dat ik heimwee zou hebben, maar ik vind het heerlijk om op de bank te ploffen en een avond voor mezelf te hebben. Geen verantwoording af te hoeven leggen, eten wanneer ik zin heb, naar bed gaan wanneer ik dat wil. Ik ben erachter gekomen dat ik heel goed ben in alleen zijn.

Ik ben trots op… mezelf, dat ik geneeskunde studeer en het goed gaat. Ik werk er hard voor.

Waar twijfel je aan? Iedereen is zo bezig met het opbouwen van een cv, soms vraag ik me af of ik meer moet doen. Maar ik doe al veel. Gaat één extra ding nu echt het verschil maken? Nee, dat denk ik niet. Dus kies ik ervoor alleen die dingen te doen die ik leuk vind.

Grootste ergernis? Slome mensen. Behalve op mijn werk. Daar ben ik erop ingesteld. Daarbij, die mensen kunnen er niets aan doen en ze doen hun best. Ergens anders had ik dan gedacht: ik had in dit half uur nog zoveel andere dingen kunnen doen, maar bij de ouderen vind ik het niet erg.

Het belangrijkste dat je tot nu toe geleerd hebt. Vergelijk jezelf niet met anderen. Er zijn er altijd die beter zijn dan jij, je kunt je beter op jezelf focussen. Vroeger wilde ik graag de beste zijn, het perfect doen. Maar perfectie bestaat niet en de beste zijn kost heel veel moeite en levert meestal niets op. Nu denk ik: ik ga mijn best doen en goed is goed genoeg.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)