Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Helpen

Helpen

“Toch stom hè, hoe nutteloos je je dan voelt op zo’n dag als vandaag”, zegt ze. Het is vrijdagavond en we hebben net de vader van een goede vriendin begraven. Het was een prachtige uitvaart vol lofzang, wilde rozen, gepaste humor, ontroerende muziek en meer mensen dan stoelen. Het meisje met wie ik spreek heeft haar rechterbeen op een stoel gelegd. “Verbrand tijdens het koken.” Ik probeer me voor te stellen hoe dat precies gegaan is.

“En met nutteloos bedoel ik… Kijk, ik ken de familie nog niet zo lang, dus alles waarmee ik probeer te helpen – kaarsjes aandoen, rouwkaarten schrijven, schoonmaken – voelt gewoon een beetje ongepast. Alsof ik, als nieuweling, eigenlijk niet degene ben die dat zou moeten doen.” Ik knik, en bedenk dat ik hetzelfde voel. Ik heb de overleden vader van onze gezamenlijke vriendin nooit ontmoet, maar toch had zij gevraagd of een studiegenoot en ik haar ouderlijk huis vanochtend receptie-klaar konden te maken. We kregen een huissleutel, een pinpas, en het volle vertrouwen dat wij onze weg wel zouden vinden.

Studiegenoot en ik waren naar de supermarkt gelopen en hadden flessen drank en fris ingeslagen, die we denderend mee terugsleepten in de geleende blauwe winkelmandjes. Stiekem hoopten we dat een passant zou zeggen “zo, feestje vanavond dames?”, en dat we dan met een strak gezicht konden zeggen “nee, een begrafenis”.

Eenmaal in het huis hadden we het gevoel dat we hielpen, maar toch leek het alsof we net niet helemaal op het goede moment op de goede plaats waren. De familie maakte zich alvast op voor vertrek naar de begraafplaats, en ik stond toch zeker zeven keer flink in de weg. Ook was ik van weinig nut toen de prachtige weduwe, gehuld in haar oude trouwjurk – inmiddels met stropdas van manlief erin verweven – mij vroeg om een aantal artikelen in haar handtas te stoppen. Ik had geen idee waar ik haar bankpas, lippenstift en leesbril vandaan moest halen, en stond hulpeloos in de gang terwijl zij haar haren deed.

Maar misschien is het allemaal toch niet zo nutteloos als ik denk. Ik voel mijn telefoon trillen en het is een berichtje van mijn huisgenoot: “Bedenk maar goed dat je aanwezigheid het grootste is dat je voor je vriendin kan doen vandaag!” Vervolgens kijk ik naar mijn vriendin aan de andere kant van de tafel. Ze glimlacht. “Fijn dat je er bij was, Catootje.”

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)