Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Klimaathypocrietje

Klimaathypocrietje

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Daar staan we dan, geplet tussen de hotdogkraam en veertigduizend anderen op de Dam in Amsterdam. Mijn broertje is spontaan meegekomen en terwijl we wachten op enige beweging van de menigte prikken de baleinpunten van mijn paraplu in zijn koppie vol doorweekte blonde krullen. “Vind je het goed als ik ‘m even vasthou Cato, dan stoot ik mijn hoofd niet steeds.” Ik vind het prima, want zo kan ik het kartonnen bord dat iemand me net in handen heeft geduwd omhooghouden. Op de voorkant staat hot topic: climate change. Op de achterkant een reclame voor kattengrind.

We beginnen te lopen richting het Rokin. Ik bots tegen een meisje aan met indringende ogen; later besef ik dat het mijn vroegere buurmeisje is. Zij en haar gezin woonden een paar jaar naast ons, waarna ze de hele wereld overvlogen voor haar vaders baan bij een kolenbedrijf. Wat leuk dat ze ook mee demonstreert vandaag!

Eenmaal op de Vijzelgracht bedenken broerlief en ik dat we eigenlijk helemaal geen leuzen hebben voorbereid. Dan maar inspiratie zoeken bij de mensen om ons heen.  En terwijl zinnen als “liever een patatje dan klimaatoorlog” en “hey ho kabinet, jullie worden afgezet” ons om de oren vliegen voel ik het kartonnen bord in mijn hand langzaam veranderen in pap. Snel sprint ik richting de meest dichtstbijzijnde supermarkt en prop het bord in de prullenbak. “Dat moet eigenlijk in de papierbak hè, klimaatdrammertje”, bijt een man me toe. Ik vervolg mijn weg terug naar de mars.

En dan komen we koud en doorweekt aan bij onze eindbestemming: Museumplein. Ik heb best wel honger gekregen, en met alle kracht probeer ik de plastic verpakking van een fruitreep open te knagen. Wanneer deze eindelijk openscheurt waait de helft van de verpakking de lucht in en landt ergens tien meter verderop. Straks maar even kijken of ik het terug kan vinden.

De speeches beginnen, maar wij vinden dat het eigenlijk wel tijd is voor iets warms. Druipend stappen we het dichtstbijzijnde café binnen en ik bestel een warme chocolademelk mét slagroom. Ik drink eigenlijk geen melk, maar ach. Dit is om te vieren dat we zo goed die klimaatmars hebben gelopen.  Eenmaal thuis spring ik voldaan onder de douche, en terwijl ik het hete water lekker lang op mijn koude lichaam laat klateren bedenk ik dat we een mooi statement hebben gemaakt vandaag. Zo, nu mag de politiek aan de slag!   

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)