Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Plantenbak

Plantenbak

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Het is helaas (nog) niks geworden tussen mij en mijn leuke buurjongen. Ik had hem en zijn krullen al een paar keer op straat gespot, en één keer op de sportschool in de buurt. Ik kon daarom mijn geluk niet op toen ik er vanochtend achter kwam dat de (lege) plantenbak die aan de steunreling vóór mijn raam hing op zijn balkon terecht was gekomen. Tijd voor een bezoekje aan de buren, dacht ik tevreden.

Wonder boven wonder waren the odds in my favour, want hij deed open. “Hoi” zei ik droogjes. “Hoi, sorry, ik ben in mijn onderbroek”, zei hij. Ik vergaf het hem meteen. “Ik ben Cato, ik eh, woon hierboven en mijn plantenbak ligt op jouw balkon.” Hij keek me een beetje verward aan. “Weet je het zeker?” Ik dacht even na. Vermoedde hij misschien dat ik dit verhaal verzonnen had om zo een goede reden te hebben om hem op een zondagochtend in zijn onderbroek te kunnen overvallen? “Ja redelijk zeker”, zei ik. “Het is een zilver ding, met van die haken om het aan de reling van je raam te hangen.” Hij stond met zijn hele lichaam achter de deur, slechts zijn hoofd, nek en onderarm krulden om de deur heen. “Ah, oké, nou kom maar binnen.”

Hij ging me voor richting zijn balkon. Nu is het tijd voor smalltalk, dacht ik. “Goh, jullie huis is wel veel leuker ingericht dan het onze”, was het eerste dat ik kon bedenken. Hij reageerde niet en maakte de balkondeur voor me open. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik de plantenbak zag liggen, want ik was even aan mezelf gaan twijfelen. Vlakbij, op mijn eigen balkon, gaf mijn huisgenoot mij een bemoedigend knikje. Hij deed nog net niet zijn duim omhoog.

Weer binnen en met nieuwe moed bedacht ik dat dit het moment was om misschien toch nog een gesprekje aan te knopen. Mijn buurjongen stond nu eenmaal in zijn onderbroek, dus hij voelde zich allicht wat kwetsbaar. Misschien een goed moment om hem uit te nodigen voor een kopje koffie?

Maar het mocht niet baten. Ik wachtte tot hij me zou volgen naar de voordeur, maar in plaats daarvan vervolgde hij zijn weg naar – vermoedelijk - zijn slaapkamer. “Nou, je komt er zelf wel uit hè?” riep hij me nog achterna. En met een lege plantenbak (en lege handen) liep ik naar huis.

Cato Boeschoten

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2019-05-17: monica Metz
Geestig. Had ik ook maar een plantenbak die leeg genoeg was om op buurmans balkon te laten vallen!

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)