Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Kijken

Kijken

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

So you think you can stop me and spit in my eyeyeyyyyy?!!!” brult de blonde jongen. Hij is opgestaan van zijn pianokruk en rent over het podium. Ogen dicht, armen in de lucht en zijn zilveren ketting dansend om zijn nek. Ik kijk naar hem door het schermpje van zijn vaders telefoon. Het rode opnameknopje gloeit in het donker terwijl hij het applaus in ontvangst neemt.

Het is zaterdag en ik ben avondconciërge op mijn vroegere middelbare school. Terwijl ik gister nog vloekend en tierend mijn autotheorie zat te leren achter de CCTV camerabeelden in het conciërgehok, mag ik van mezelf vanavond even kijken naar de optredens. Het is namelijk Open Podium, een evenement waarop leerlingen hun talent aan de rest van de school laten zien.

Net zoals jaren geleden worden de acts aan elkaar gepraat door een groepje “met-de-meiden” meiden. Oftewel: ze hebben lang haar, de outfits op elkaar afgestemd en zijn ongetwijfeld over vijf jaar rond deze tijd te vinden op een terras met een gedeelde fles rosé en vegetarische bitterballen. “En dan nu Sophie en Sena, met het nummer Dream a Little Dream of Me van Louis Armstrong en Ella!” roepen ze in koor. Gisteren hoorde ik ze struikelen over de naam ‘Fitzgerald’ en concludeer geamuseerd dat ze daar inmiddels een goede oplossing voor hebben gevonden.

Ik bedenk opeens dat ik zo’n avond ook een keer heb gepresenteerd. Flarden van mij in een iets te kort blauw jurkje en een microfoon die steeds uitvalt, komen voorbij. Gecoacht door de dramadocent. Verplichte interviewtjes met de artiesten tussen de acts door. Mijn zestienjarige co-host in pak, die met zijn hockey “r” een cellostuk van Rachmaninov aankondigt. Ik ben zo blij dat ik hier nu ongestoord als voyeur kan zitten, zonder die middelbareschoolspanning of bewijsdrang van toen.  

Dan komt mijn lievelingsonderdeel, want de docentenband gaat optreden. Mijn natuurkundeleraar op de trompet, de filosofieleraar op drums en mijn gymleraar op de gitaar. Ze begeleiden mijn filmdocente, die met rode oorbellen en haar ogen dicht You Know I’m No Good van Amy Winehouse zingt. Tevreden daal ik weer af naar mijn conciërgehokje waar op de camerabeelden van het fietsenhok opeens een zoenend stelletje te zien is. Ik zet de camera maar even uit. Genoeg gevoyeurd voor vanavond.   

Cato Boeschoten

 

 

 

 

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)