Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Pizza: “De eerste honger is gestild en we zijn alle vier gelukkig”

Pizza: “De eerste honger is gestild en we zijn alle vier gelukkig”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Eten met Eichholtz

Is het studentenleven nog mogelijk zonder pizza? In examenweken en na lange dagen vol tutorgroepen heb je behoefte aan betaalbaar en gezond gemaksvoedsel. En dan kom je al snel uit bij Italië’s meest geliefde comfort food. Maar helaas zijn de meeste pizzeria’s in Maastricht gewoon slecht. Namaak-Italiaans personeel, dikke bodems, droge korsten, veel te veel saus, vieze fabriekskaas, het is een lange en trieste lijst.

Pas sinds een jaar of vijf zijn er in de stad etablissementen waar Italianen binnen willen komen. Wat die zaken onderscheidt van de rest is het essentiële ‘ingrediënt’ voor een echt goede pizza: intense hitte van brandend hout. De gemeente Maastricht was oorspronkelijk niet blij met houtovens, maar vijf jaar geleden is men overstag gegaan en nu zijn er drie pizzeria´s die hun product in zo´n oven afmaken: Piano B, Boca Lupo en Bancale 61. Daar gaan we eten,

Er zijn steeds meer Italianen op de UM, dus het vinden van experts is geen enkel probleem. Ik ga op stap met Matteo Bonnetti en Marcello Negrini, allebei PhD-student bij de SBE en allebei uit Noord-Italië. Matteo komt uit de omgeving van Turijn en Marcello uit een klein bergdorp in Valtellini, waar ieder dorp zijn eigen – voor buitenstaanders onverstaanbare – dialect heeft. Daar kan Limburg nog een puntje aan zuigen.

Piano B

Samen met mevrouw Eichholtz vertrekken we vanaf de SBE, dus de eerste stop is Piano B, aan de Tongersestraat. Dit is puur een afhaalpizzeria, met een interessante geschiedenis. De naam Piano B betekent Plan B. Een paar Italianen wilden hun geluk in het buitenland zoeken en hun Plan A was een pizzeria in Australië. Maar dat lukte niet en ze belandden in Maastricht: voor hen Plan B, voor ons een zegen. Zij waren het namelijk die de gemeente vijf jaar geleden zover kregen om de eerste vergunning te geven voor een houtoven, die ze vervolgens zelf hebben gebouwd. In die oven wordt elke middag om 2 uur een vuur van eikenhout aangestoken en als de zaak om 5 uur open gaat, is de temperatuur 400 graden Celsius. De pizza hoeft er dan maar iets meer dan één minuut in.

We proeven een Pizza Regina (een Margarita met buffelmozzarella) en een Pizza Diavola. Ze zijn alle twee uitstekend. De Margarita heeft een delicate smaak, met een lichte tomatensaus en een zachte luchtige korst. De buffelmozzarella geeft veel vocht af, dus we moeten de punten opvouwen om niet te knoeien en we moeten snel eten, anders wordt de bodem slap. De Diavola is iets heel anders. Kernbestanddeel is een pittige huisgemaakte worst uit de Abruzzen, de streek waar de eigenaar vandaan komt. En die worst ligt op een basis van stevige kaas. Het resultaat is een ware smaakbom. Matteo en ik zijn er gek op en zelfs mevrouw Eichholtz, die helemaal niet van heet eten houdt, vindt hem heerlijk. De eerste honger is nu gestild en we zijn alle vier gelukkig.

Boca Lupo

Op naar het volgende adres: Boca Lupo, aan de goede kant van het Vrijthof. Dat betekent letterlijk de mond van de wolf, maar in Italië betekent het ook zoiets als Hals und Beinbruch: een gelukwens voor iemand die iets spannends gaat doen. Deze pizzeria is een restaurant, en doet ook aan afhaal. De eigenares is Nederlands, maar heeft wel de officiële Napolitaanse opleiding voor pizzabakkers afgerond en mag zich dus pizzaiolo noemen. Ter vergelijking bestellen we ook hier de Margarita, en als tweede de Pizza Prosciutto San Daniele, met rauwe ham en rucola.

Deze pizza´s zijn heel anders dan de twee die we eerder probeerden. De bodem is dun, maar veel krokanter. Bijna biscuit. Onze Italiaanse tafelgenoten zijn daar niet echt blij mee. Bij de eerste happen, uit het midden van de pizza, vinden mevrouw Eichholtz en ik die bite juist wel lekker, maar naarmate we dichter bij de korst komen, wordt het wat droog. En omdat de tomatensaus ongeveer 4 cm van de rand ophoudt, is er heel veel van die droge korst. Dat is jammer, want de saus smaakt op zich goed. De Pizza Prosciutto is beter, maar ook hier is de korst wat breed en droog. Dat moet beter.

Bancale 61

We zijn langzamerhand aardig voldaan, maar stappen op de fiets naar Scharn, want op de Scharnerweg zit Bancale 61. De eigenaars zijn Italiaans en de pizzaiolo is dat ook. Dit is voornamelijk een afhaal-adres, maar je kan er ook eten. Opnieuw bestellen we een Margarita en daarbij dit keer een Pizza Valtellina, omdat Marcello daar vandaan komt. Dat is een pizza met champignon, rucola en vooral met Bresaola, gezouten en gedroogd rundvlees. Die pizza is lekker, maar alle toppings worden rauw op de hete pizza gelegd als die net uit de oven komt, en dan ligt er plotseling wat veel koud spul op je bord. Daar zijn de meningen over verdeeld.

Maar dan komt de Margarita en die is helemaal geweldig. Er zitten twee soorten mozzarella op: een laagje koeienmozzarella en daarop vier kleine buffelmozzarella’s. Dit is een fenomenale pizza, hoe je het ook bekijkt. De bodem is dun, stevig en toch zacht, de korst is precies goed van structuur en breedte, de saus is perfect op smaak en de kaas is goddelijk. Deze mooie pizza zonder toeters en bellen is zonder twijfel de beste die we hebben gegeten, terwijl we eigenlijk al geen honger meer hadden.

Piet Eichholtz

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)