Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Als puber in een volwassen lijf

Als puber in een volwassen lijf

Film: Shazam!

Verhaal: Het zit de 15-jarige Billy Batson (Asher Angel) niet mee. Hij is op zoek naar zijn moeder, maar wordt steeds in een nieuw pleeggezin ondergebracht. Maar dan kruist de magiër Shazam (Djimoun Hounsou) zijn pad. De Magiër heeft een kampioen nodig om te strijden tegen de zeven demonen, die de hoofdzonden vertegenwoordigen. En zo wordt Billy de superheld Shazam (Zachary Levi). Zijn lichaam mag dat van een superheld zijn maar in zijn hoofd en in zijn perceptie blijft Shazam een 15-jarige puber.

Ja inderdaad, Shazam!

  • Shazam! is een lichtere versie van het superheldengenre en dat was iets wat de verfilmingen van de serieuzere DC-comics, zoals Wonder Woman en Superman, wel konden gebruiken.
  • Regisseur van Shazam! is David F. Sandberg en die had vooral furore gemaakt met horrorfilms als Light Outs (2016) en Annabelle: Creation (2017). Klaarblijkelijk bevalt het superheldengenre hem ook. Sandberg weet de juiste verteltoon voor deze film te vinden.
  • De grootste kracht van de film zit in twee dingen: het idee van een kind in een volwassen lichaam, en Billy’s zoektocht naar Shazams superkrachten. Sandberg toont hier zowel ironie als respect voor zijn bronnenmateriaal – de strip - en slaagt erin, mede door een goede casting, een sympathieke film af te leveren.
  • Een mooi eerbetoon aan Penny Marshalls Big (1988), waarin een puber op een ochtend wakker wordt in een volwassen lichaam. Met Tom Hanks.

Mwah.

  • Feilloos is de film allesbehalve. Zo doen de overgangen tussen de lichtere en donkere passages nogal struikelend aan, waardoor de film iets onevenwichtigs krijgt.
  • De boodschap dat alles om familie (bloedverwantschap of surrogaat-families) draait, wordt iets te drammerig voor het voetlicht gebracht.
  • En natuurlijk is er weer een slotconfrontatie, maar die duurt te lang en brengt werkelijk niets nieuws.

Slotoordeel: De zwakke plekken zijn overduidelijk en kun je nauwelijks over het hoofd zien, maar omdat de film zo sympathiek is, ben je als kijker geneigd om veel te vergeven.

Jan Salden, docent filmtheorie aan de Maastricht Academia of Media, Design & Technology

 

Zie hier het filmprogramma van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)