Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Paulien

Paulien

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Elke donderdagochtend sport ik samen met Paulien. We volgen een les waarbij je een uur lang een buis vol grit heen en weer moet bewegen. Goed voor de buikspieren, schijnt. Paulien neemt altijd het matje rechtsvoor in de zaal: vlak naast de ventilator en tegenover de spiegel. Ikzelf neem altijd het matje dat daar zo ver mogelijk vanaf ligt.

De les verloopt steevast hetzelfde. Als Paulien de zaal betreedt roept ze iets. Bijvoorbeeld "hè getver" of "nou daar gaan we weer". Hierdoor vergeet ik vaak dat er ook nog andere mensen aanwezig zijn. Ik sta met mijn buis grit in mijn hand en kijk naar de Grote Paulien Show. "Hè getver! Heeft er nou iemand zijn matje op mijn plek gelegd?" Vervolgens sleept en duwt ze - een binnenhuisarchitect is er niets bij - net zolang tot ze haar plaatsje weer veroverd heeft. Even wat over en weer gekibbel met de vrouw die elke week standvastig achter haar staat (ik noem haar 'de Meeloper'), en dan begint de muziek. 

De eerste paar minuten verlopen zonder tumult, maar dan moet er iets met het matje gebeuren. De Meeloper ontwijkt soepel een paar rondvliegende ledematen van Paulien, die puffend een ruim aantal vierkante meters inneemt om de hare uit te rollen. "Kan die muziek even op pauze? Het tempo ligt me veel te hoog!" Gehoorzaam snelt onze fitnessjuf naar de stereo-installatie. We wachten op Paulien. 

Na het gebruik van het matje begint het volgende nummer en bewegen we onze armen ritmisch op en neer. Iedereen, behalve Paulien. Die staat met open mond naar een dame aan de andere kant van de zaal te kijken. "Kijk nou! Die doet het verkeerd! Zo moet dat toch helemaal niet, met die schoudertjes opgetrokken tot aan je oren?" De Meeloper is ook opgehouden met bewegen en knikt overdreven. "Slecht voor je nek," beaamt ze. Verder spreekt niemand.

Ik heb nu al drie lessen met Paulien gevolgd, en het verbaast me dat niemand haar aanspreekt op haar gedrag. Toegegeven, ik heb ook nog geen actie ondernomen, maar ik zie mijzelf eigenlijk nog als proef-aanwezige. De andere dames kennen Paulien al veel langer, dus zou het bijna ongepast zijn als ik mij er als nieuweling opeens mee ga bemoeien.

Misschien, bedacht ik, moet ik ook wel gewoon even wennen aan Paulien. Mijn opa zei altijd: “Je hebt mensen, en je hebt potloden”. Ik snap nog steeds niet helemaal wat hij ermee bedoelde, maar iets zegt me dat het op Paulien wel van toepassing kan zijn.  

Cato Boeschoten

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2019-05-17: monica Metz
heerlijk om gelachen

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)