Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De rockscene van Leningrad

De rockscene van Leningrad

Film: Leto

Het verhaal: Leningrad, begin jaren tachtig. Het leven van de jonge muzikant Viktor Tsoï (Teo Yoo) komt in een stroomversnelling als hij Mayk (Roman Bilyk) ontmoet, de zanger van de band Zoopark. Samen richten ze de band Kino op, tarten ze het lokale regime en laten ze de Sovjet-Unie rocken. Ondertussen ontstaat tussen Viktor, Mayk en diens vrouw Natalia (Irina Starshenbaum) een bijzondere driehoeksverhouding.

We will (Sovjet)rock you.

- Leto (Russisch voor ‘zomer’) is een heerlijk nostalgische film die ons op een wolk van zoete weemoed (“Russische saudade”, schreef The Guardian) meevoert naar eindeloze zomernachten met een gitaar aan het kampvuur en naar een tijd van vrije liefde en jeugdige vrijheidsdrang. Een scenario is er amper; Leto drijft twee uur lang op sfeer, maar doet dat voortreffelijk. En passant genieten we ook nog van heerlijke Sovjetrock uit de eighties.

- Als dat laatste niet gelijk als een aanbeveling klinkt, weet dan dat Kino een bijzonder fijne (new wave) band is, in Rusland nog altijd zeer populair. Hun nummer Gruppa Krovi werd verkozen tot beste Russische rocksong aller tijden.

- Regisseur Kirill Serebrennikov onderbreekt zijn film op gezette momenten voor verrukkelijke videoclip-achtige intermezzo’s waarin Russen op straat en in de tram in steenkolenengels nummers van onder meer Iggy Pop en Talking Heads zingen. Uit die sequenties, met over het beeld gekraste animaties, spreekt branie en lef.

- Sinds jaar en dag vraag ik mijn studenten als ijsbreker in de eerste groepsbijeenkomst naar welke plek en tijd ze zouden reizen als ze toegang kregen tot een teletijdmachine. Bedrijfskundigen willen meestal naar de verre toekomst; economen verlangen vooral naar de sixties. Na het zien van Leto weet ik waar ik zelf naartoe wil: het Leningrad van begin jaren tachtig. Het IJzeren Gordijn was nog intact, maar de revolutie smeulde al. Jongeren smokkelden lp’s van Talking Heads, Blondie en David Bowie het land in en spelden op hun tienerkamer de songteksten van Lou Reed. Spotify en YouTube waren nog ver weg; dit was een tijd waarin je nog écht moeite moest doen om muziek te bemachtigen, waarin de overheid rockmuziek censureerde. Juist daardoor was muziek extra betekenisvol.

Een valse noot.

- Een scenario is er amper en Serebrennikov heeft zichtbaar moeite om een einde aan zijn film te breien.

- Twee bandleden die verliefd worden op dezelfde vrouw? Is er een groter cliché denkbaar?

Het salomonsoordeel: Een frisse en bruisende zwart-witfilm over de underground muziekscene in Leningrad aan de vooravond van glasnost en perestrojka.

Mark Vluggen

 

Zie hier het filmprogramma van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)