Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Even huilen

Even huilen

Ik heb vorige week gehuild op mijn werk. Het was niet echt de bedoeling (is huilen ooit de bedoeling?), maar toen ik eenmaal begon kon ik niet meer stoppen. Achteraf gezien waren de tranen het gevolg van stress, onder andere gevoed door rijlessen die duurder uitpakten dan verwacht, een heftig telefoongesprek met een ex-vriend én twee collega’s die boos waren omdat ik een afspraak was vergeten. Dat laatste was denk ik de druppel, want opeens stond ik te janken in de aula van het gymnasium.

Eerst ging ik even op een bankje zitten, samen met één niet-meer-zo-boze collega. Ze was vriendelijk en we praatten het uit. Dit leek te helpen, maar toen bedacht ik dat mijn ouders de volgende dag naar Italië zouden vertrekken, en uit voor-heimwee begon ik spontaan weer te huilen. Ondertussen liepen er een paar leerlingen langs die geschrokken naar mijn opgezwollen gezicht keken. “Klaar nu,” zei ik tegen mezelf, maar de tranen stopten nog steeds niet.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben ontzettend pro-huilen. Als kind accepteerde ik al dat ik het blijkbaar nodig had om zo met frustratie om te gaan. Was iemand boos op mij, dan schreeuwde ik niet terug, maar liet het liever over me heen komen om vervolgens een stil plekje op te zoeken en eventjes te huilen. Dit had weinig met zelfmedelijden te maken denk ik, het was gewoon de enige handeling die op dat moment ontlading gaf. Inmiddels huil ik minder dan vroeger, maar dienen mijn tranen nog steeds als een soort frustratiemeter. Gaan de sluizen open? Dan is het maximumlevel aan stress wel bereikt. Best handig eigenlijk, maar redelijk vervelend wanneer het gebeurt onder toeziend oog van een puberend middelbareschoolpubliek.

Toch ben ik blij dat het gebeurde. Het voelt namelijk best waardevol om er nu alvast een beetje achter te komen hoe veel stress té veel stress is. Ik leef zelf nog een beetje voor spek en bonen op dit moment, zo tussen bachelor en master in, dus het is misschien beter dat ik nu al af en toe mijn grenzen leer kennen, in plaats van op mijn veertigste. Wat ook fijn is, is dat de stress aan de buitenkant niet zo goed te zien is, volgens mij. Zo kreeg ik laatst een prachtig compliment van een kennis: “je hebt zo’n fijne energie Cato, zo kalm. Volgens mij woedt er nauwelijks storm in jou.” Ik begon spontaan bijna weer te huilen.  

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2019-05-17: monica Metz
Wat zijn je stukjes geestig en wat zitten ze kanp in elkaar. Erg leuk, Cato! Dank je.
2019-05-17: monica Metz
Heel geestig en het zit ook zo goed in elkaar!

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)