Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ze hoeven me niet te aanbidden hoor”

“Ze hoeven me niet te aanbidden hoor”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Praeses Ouranos versus Praeses De Beurs

Een brede smile bij beiden als ze elkaar zien; de twee kennen elkaar van het dispuutsleven, “jee, ben jij het!”, roept Carlijn Lambrichs vrolijk en geeft Niels de Vries een knuffel. Zij zat vorig jaar in het bestuur van Luna-tik, de studievereniging bij psychologie, hij was toen actief lid van Ouranos, de evenknie bij rechten. “Zit je daar nog stééds bij”, vraagt ze ironisch.

Ja dus, maar nu als voorzitter. Desgevraagd geeft De Vries een doorwrocht exposé over zijn vereniging, met als kernpunt dat de rechtenstudent voor zijn academische en sociale leven, alsmede voor zijn carrièreperspectief, niet zonder Ouranos kan. Nou ja, hij overdrijft natuurlijk een beetje, maar “met alleen maar je onderwijsgroepen is het lastiger. Wij helpen ze op weg, we hebben connecties met allerlei bedrijven en advocatenkantoren, en die wereld is heel competitief. Als je op de Zuidas wil werken moet je contacten hebben.”
 

Wil jij daar ook werken?

De Vries: “Ja, op zijn minst stages doen daar. En dan helpt dit bestuursjaar. Maar ik ben vooral in het bestuur gegaan om mezelf te ontwikkelen.”

Lambrichs: “En het helpt op je cv.”

De Vries: “Ja, maar dat moet niet je eerste motivatie zijn, je moet vooral hart voor je vereniging hebben.”

Lambrichs (ze doet niet voor niets psychologie): “Als je het voor jezelf doet, geeft dat wèl motivatie.”

De Vries lacht: “Ik weet niet of dat de goeie motivatie is hoor.”

Oké, hij wil dus de advocatuur in; de Zuidas staat bekend als een keiharde wereld toch? “Ja.”
 

En? Ben jij keihard?

Lambrichs schudt van nee. De Vries: “Haha, zij vindt van niet, maar ik kan het wel zijn hoor. Je moet je mannetje staan daar. Gewetenloos? Dat zijn van die stereotype beelden, het hangt ook van de sector af waar je in werkt. Ik denk nu aan insolventie.”

Lambrichs: “Aan in-wàt?”

De Vries: “Grote bedrijven, faillissementen, doorstarts, dat soort dingen.”

Maar wacht, hij studeert toch European law? Waar je geen advocaat mee kunt worden?

De Vries: “Daarom ben ik ook een minor Nederlands recht gaan doen, daarmee kan het wel. Ik wil me toch meer focussen op Nederland.”

Tja, een gevalletje van een wat minder gelukkige studiekeuze.

Lambrichs: “Ik wist ook niet wat ik moest studeren. Psychologie, dat was heel breed, en ik hield er altijd van om vriendinnen advies te geven bij problemen. Dan vraag je je af: waarom denkt ze zo? Dat is interessant, mensen zijn interessant. Maar in het bestuur van Luna-tik kwam ik erachter dat psychologie uiteindelijk niet echt iets voor mij is. Ik wil veel liever de HRM-kant op. Niet dat mijn studie niet leerzaam is, ik prik snel door mensen heen bijvoorbeeld.”
 

Hoe? Wanneer?

Lambrichs: “Nou, je ziet snel onzekerheden bij mensen, zeker op onze leeftijd, die dan een verhaal vertellen over zichzelf en het meteen weer ontkrachten, self handicapping heet dat. Dan willen studenten een feest in De Beurs organiseren en merk je dat je het zelf al een beetje aan het invullen bent omdat zij niet goed weten wat ze willen.”

Onzekerheid; ze heeft er zelf dus ook ervaring mee. “Ik vind het gewoon zonde dat er zoveel onzekerheid is, bij het kiezen. Ik had het zelf op school ook al moeten weten, vind ik. Je moet niet doen wat ouders of de maatschappij van je verlangen, je moet een keer stilstaan en nadenken: wat wil ik echt? Maar ja, in de derde klas koos ik het verkeerde profiel voor wat ik nu wil gaan doen. Niet dat ik boos op mezelf ben hoor. Ik had de kennis van nu natuurlijk niet.”

Ze zijn voorzitter in hart en nieren, houden allebei van het bestuurswerk, het komende jaar is bij beiden in gedachten al gevuld met alweer een nieuwe bestuursfunctie, een nieuw voorzitterschap, bij weer iets anders.

De Vries: “Als je niks doet is het toch een zwart gat. Nu ben je elke dag bezig: wat ga je doen, ideeën bedenken.”

Lambrichs: ”Ik houd van de drukte, de hele dag is gepland, dat brengt systeem in je leven. Op school kon ik me slecht concentreren, mijn ouders stuurden me naar de huiswerkbegeleiding, zo ben ik het gymnasium doorgekomen. Het bestuurswerk heeft mij efficiënter gemaakt. Ik lees nu met gemak driehonderd pagina’s in een week. Toen deed ik niks.”

 

Is het iets in je psyche om altijd voorzitter te willen zijn?

De Vries: “Ik denk de verantwoordelijkheid.”

Lambrichs: “Ik wil overzicht. Ik kan er niet tegen als ik dingen niet als eerste weet, en ik wil dat ze mij bellen als er dingen fout gaan. Maar ze hoeven me niet te aanbidden hoor, haha.”

De Vries grinnikt: “O nee? Bij jullie niet?”

 

Niels de Vries (20), derdejaars European Law School, is voorzitter van JFV Ouranos 

Aantal actieve leden: 120 (van de 1800)

Betekenis Ouranos: “De hemel, is mij verteld. Iemand heeft het 35 jaar geleden bedacht en er niet goed over nagedacht waarschijnlijk, haha.”

 

Carlijn Lambrichs (20), derdejaars psychologie, is voorzitter van studentencafé De Beurs

Aantal actieve leden: ““Er komen hier 10 disputen met gemiddeld 15 leden, dus 150.”

Betekenis De Beurs: “Ik zou het niet weten. Gewoon een catchy naam, denk ik.”

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)