Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Gelukkig geen Itteren, dat is zo’n saaie route”

“Gelukkig geen Itteren, dat is zo’n saaie route”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

(Wo) man at work: Fietskoerier bij Demarrage

Audrey Bams/ 21/ derdejaars biomedische wetenschappen/ werkt(e) 10 uur per week voor Demarrage Fietskoeriers/ verdient zo’n 10 euro per uur

Je kent ze vast: de heren en dames op (meestal) wielrenfietsen die met Giro-snelheden langs je zoeven in de drukste straten van Maastricht. Op de rug een gevulde tas met daarop de naam van hun werkgever: fietskoerierbedrijf Demarrage. De naam is geen toevalligheid. Demarrage, een term uit de wielrensport, betekent versnelling van het tempo om aan concurrenten te ontsnappen. Maar die snelheid: dat is geen must, zegt eigenaar Sven Bams desgevraagd. Waarschijnlijk zit het de koeriers in het bloed.

We hebben afgesproken met laatstejaars bachelorstudent Audrey Bams, de zus van de eigenaar. Ze werkt er sinds een paar weken niet meer. Bams loopt fulltime stage op de afdeling biochemie van de universiteit, dus er is geen tijd voor een bijbaan. Ze heeft bijna twee jaar ervaring als fietskoerier, dus we maken een uitzondering. Voor de reportage regelt ze een korte ronde op dinsdagavond.
Apotheek America in Wittevrouwenveld is de startlocatie. Iets voor sluitingstijd haalt Bams daar de medicijnpakketjes op die ze op acht adressen in de omgeving moet afleveren.
Het is de tweede lading vandaag. Iedere ochtend wordt de eerste bulk opgehaald bij verschillende apotheken en verspreid in de stad. Soms zit de rugzak mutje vol met twintig of dertig pakketten. Deze keer zijn het er ‘maar’ acht. “Gelukkig geen Itteren”, lacht Bams. “Dat is zo’n saaie route.” Op haar telefoon vinkt ze het gedane werk af. Zo weten ze op kantoor dat de spullen zijn geleverd. Overigens brengen de fietskoeriers niet alleen medicijnen rond. Ook voor particulieren of ondernemers gaan ze op pad. “Bedrijven huren ons bijvoorbeeld in om dagelijks hun post uit de postbus te halen.”

De Observant-redacteur twijfelt een uurtje van tevoren over het soort fiets: gaat ze op de racefiets of de gewone stadsfiets? Het wordt de laatste, dan maar even hard doortrappen als Bams als een snelheidsduivel over straat gaat. Maar wat blijkt? Bams staat naast een onopvallende zwarte fiets. “Ik ga niet op de racefiets, die heeft in de stad zoveel te lijden, er gaat snel van alles kapot.”
Ze is lid van de triatlonvereniging, de spieren zijn dus geoefend. Toch houdt ze een prima ‘amateur’-tempo aan. Door het gepraat vergeet ze een adres. “Oeps, even terug, een stukje Groene Loper, naar rechts en dan naar links.” De meeste klanten zijn slecht ter been of kunnen om andere redenen niet naar de apotheek. Voor hen is er de bezorgservice. Bams: “Fietskoeriers zijn in drukke wijken, zeker met veel eenrichtingsstraten en stoplichten, veel sneller dan automobilisten.” Ze vindt het “een prima baantje, heel flexibel”. Met mooi weer is het zeker geen straf. En ach, als het regent, dan is dat zo. “Je wordt ook wel weer droog.”

Ze belt aan bij een woning in de ‘Burgemeester’- en ‘Schepen’-buurt van Wittevrouwenveld. “Als je een tijdje meedraait, zie je al aan de straatnaam waar je moet zijn. De deur gaat niet open. Nog een keer proberen. Er ligt een rond verkeersbord op de stoep, een vuilniszak, wat viooltjes in bloempotten, een plastic tuinbank, barbecue, kinderfietsjes, zelfs een eenpersoons trampoline. Kinderen roepen vanaf de overkant van de straat dat Bams moet “kloppen”. Met resultaat. De deur gaat een paar centimeter open. “De apotheek! Alstublieft”, zegt Bams terwijl ze het pakketje overhandigt. De deur gaat meteen weer dicht.
Is ze nooit uitgenodigd voor een kop koffie? Of herinnert ze zich andere bijzondere ontmoetingen? “De meeste mensen zijn aardig, trakteren op een snoepje of maken een grapje: ‘Jeetje meisje, kom je helemaal uit Amerika!’ (omdat ik van apotheek America kom). Maar bijna niemand vraagt me binnen, en dat is prima, ik heb er geen tijd voor”, lacht ze. Norse figuren kent ze ook. “Eén keer werd een man ontzettend boos! Hij wilde dat er pas na half zeven zou worden aangebeld – dat wist ik niet – maar ik was vijf of tien minuten eerder. Nou zeg, die begon een potje te schelden! Vreselijk.”
Terwijl Bams binnen een uurtje Amby, Wittevrouwenveld en Nazareth heeft afgerond, is broer Sven onderweg naar Margraten, zo’n vijftien kilometer verderop. “Vaak gaat het daar maar om één adres, maar ja, dan krijg je goed betaald voor dat ene pakketje”, grinnikt ze.
 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)