Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Een jaar of zestig

Een jaar of zestig

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Toen ik een jaar of vier was, en mijn vader een jaar of eenenveertig, schepte ik graag over hem op in de kleuterklas. Hij kon namelijk met één hand het krukje naast mijn bed optillen, die aan de andere kant van mijn slaapkamer neerzetten, en dan doen alsof het niets was.

Toen ik een jaar of zes was, en mijn vader een jaar of drieënveertig, speelde hij in een toneelstuk een jongen die nooit vrienden had gehad. Na afloop van de voorstelling was ik ontroostbaar, en hij moest me beloven, “dat papa in het echt heus wel vrienden heeft hoor, lieve schat”.

Toen ik een jaar of tien was, en hij een jaar of zevenenveertig, zat mijn vader briesend de krant te lezen en zich stilletjes te beklagen. Hij was boos, ik denk vanwege “een oorlog” (meer alternatieven kon ik niet bedenken als tienjarige), en ik weet nog dat ik dacht: “Als mijn vader het nieuws soms al niet aankan, hoe moet ik het dan verdragen?”

Toen ik een jaar of veertien was, en hij een jaar of eenenvijftig, bedacht ik opeens dat hij ooit dood zou kunnen gaan. Ik voelde die angst langzaam indalen. Hij schoot wortel en bleef woekeren. Hij is inmiddels wat op de achtergrond, maar is helaas nooit helemaal weggegaan.

Toen ik een jaar of negentien was, en mijn vader een jaar of zesenvijftig, zoende mijn geliefde tijdens het uitgaan met een ander meisje (volgens mij heette ze Noor). Snikkend op de bank vertelde ik het drama aan mijn vader, verontschuldigde me omdat ik vast naar drank en sigaretten stonk. Waarop hij zei: “Dat klopt, maar blijf maar lekker naast me zitten hoor.”

En nu, nu ben ik drieëntwintig. En hij alweer een tijdje zestig. En ik ben zo blij dat we best wel een beetje op elkaar lijken, ik en hij. Dat ik van schrijven houd, net als hij. Dat ik ontroerd kan zijn, net als hij. Dat ik kan lachen, net als hij. Weleens lees (helaas veel minder dan hij). Weleens hardloop (vaker dan hij!). En dat ik dol op hem ben, net als hij (want dat voel ik) op mij.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2019-05-17: monica Metz
wat een ontroerend lief stuk!
2019-05-21: Vivi
kippevel...prachtig geschreven

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)