Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik ben vrij formeel, wat komt door de hiërarchische culturen waarin ik ben opgegroeid"

"Ik ben vrij formeel, wat komt door de hiërarchische culturen waarin ik ben opgegroeid"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Sueli Brodin (1966, Rio de Janeiro)/ communicatiemedewerker bij UNU-MERIT, sinds 2013/  getrouwd met Herman, en drie kinderen: Tim (19), Naomi (17) en Sacha (14) / woont in Bunde

Met de teletijdmachine naar… De jeugd van mijn oma. Zij heeft tot haar twaalfde in Hiroshima gewoond, toen het nog niet verwoest was door de atoombom. Ze vertelde vaak over haar kindertijd, waarin ze met nichtjes en neefjes ging spelen in de bergen. En hoe ze op de terugweg hard naar beneden renden als ze langs de plek kwamen waar de doden werden verbrand. Mooi verhaal vond ik dat, ook vanwege het mysterie van de dood. Het was de tijd van de oude waarden, van het respect voor de natuur. De tijd waarin mensen de tijd namen voor de alledaagse beslommeringen, waarin met veel aandacht werd gekookt, met oog voor esthetiek ook.

Een gloeiende hekel aan… Verspilling. Japanners zeggen “mottainai” als ze iets zonde vinden om weg te gooien. Eten, kleding, het kan van alles zijn. Mottainai is zo’n woord dat iedere dag wel een keer valt. Het getuigt van respect voor de dingen, Japanners geloven dat alles een ziel heeft. Pas geleden heb ik hier op kantoor een bruinleren tas gevonden, van een collega die hier al lang niet meer werkt. Ik ga die tas niet weggooien, ik moet daar iets mee, al weet ik nog niet wat.

Een talenknobbel? Ik spreek Frans, Engels, Spaans, Portugees, Nederlands, Japans en Hebreeuws, de laatste twee voornamelijk passief. Portugees voelt het dichtstbij omdat het mijn moedertaal is. Ik ben geboren in Brazilië. Op mijn tweede zijn we naar Pakistan verhuisd, toen naar Japan, en daarna naar Frankrijk. Mijn vader, die bij de Franse ambassade en in het onderwijs werkte, is Frans. Hij spreekt heel mooi, met prachtige uitdrukkingen en woordspelingen. Van Hebreeuws, dat ik in de kibboets heb geleerd, kan ik ook genieten. Als kind vond ik de songfestivalliedjes uit Israël altijd het mooist.

Het boek dat je tot tranen toe roerde. Jane Eyre, van Charlotte Brontë. Ik heb Engelse taal en literatuur gestudeerd, maar dit boek las ik eerder, ergens rond mijn twaalfde. Het beschrijft de emoties die een rol spelen als je voor jezelf moet opkomen. Ik heb dat als puber, we woonden toen in Tours, ook zo gevoeld. Ik voelde me anders vanwege mijn achtergrond en dacht: welke jongen is nou in mij geïnteresseerd? Ik was vaak verliefd, maar altijd in het geheim.

Beste advies ooit. Gewoon doen! Als je sterk voelt dat je iets moet doen of in iets diep gelooft, moet je het gewoon doen. Vraag je vooral niet te veel af wat anderen ervan vinden. Toen ik op mijn 23e terugkeerde uit een zomercursus Hebreeuws, ook weer op een kibboets, vonden mijn ouders dat het tijd werd om een baan te zoeken. Maar ik was nog niet klaar voor “metro, boulot, dodo” (metro, werk, slaap), zoals de Parijzenaars het werkend bestaan samenvatten. Ik ben toen teruggegaan naar de kibboets omdat ik me daar gewaardeerd voelde voor wie ik was. Mijn vader vond het onverantwoord, ook omdat de Golfoorlog op het punt van uitbreken stond. Het was te gevaarlijk volgens hem in Israël. Ik heb er negen maanden gezeten en leerde toen mijn man kennen. Hij komt uit Dordrecht.

Mijn wortels liggen in… Ik heb heel lang geen wortels willen hebben. Ik vind het nog steeds lastig om de vraag “waar kom je vandaan” te beantwoorden, vooral omdat dat zo beperkt voelt. Ik hou van openheid. Daarom voel ik me zo thuis in Maastricht, in de grensstreek. Nadat mijn man en ik elkaar hadden leren kennen in Israël, op een kibboets, kwamen we begin jaren negentig in Amersfoort terecht. Ik vond dat heel benauwend, haast claustrofobisch om in het midden van een klein land te wonen. Na twee jaar zijn we op mijn aandringen naar Maastricht verhuisd, waar ik me inmiddels toch wel geworteld voel.

Niemand weet dat ik… Streng en veeleisend kan zijn. Voor mezelf maar ook voor anderen. Als mensen over de schreef gaan, dan kan ik een vriendschap voorgoed beëindigen. Dan is er geen weg terug. Ik zie dat als een zwakte van mijzelf. Wat ik namelijk moeilijk vind, is om te zeggen wat me niet zint. Ik laat het op zijn beloop totdat mijn grens is bereikt. Op die manier zijn een paar vriendschappen ontspoord. Ik heb me voorgenomen om eerder aan de bel te trekken.

Typisch Nederlands. Je mening geven. Nederlanders zijn heel assertief. Ze gedragen zich alsof ze er mogen zijn. Fijn is dat. Ik heb me dat bewust eigen gemaakt. Ik was vroeger voorzichtiger, nu ben ik aanweziger. Ik ben ook minder bang dat iemand het met me oneens is. Waar ik me ook nog altijd over kan verbazen, is de toon waarop Nederlanders een e-mail naar de directeur sturen. Zo natuurlijk en informeel, op gelijke voet. Dat lukt mij niet. Ik ben vrij formeel. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de hiërarchische culturen waarin ik ben opgegroeid: Brazilië, Japan, Frankrijk.

Ik heb veel last van vliegschaamte. Dat klopt helemaal, zeker sinds we bij UNU-MERIT een vliegtax hebben ingevoerd. Ik durf het haast niet te zeggen, maar ik vlieg volgende week naar Bolivia om in La Paz een cursus wetenschapscommunicatie te geven. Ik heb dat twee keer eerder gedaan in Panama en Ghana. Voor privé-vakanties wil ik eigenlijk niet meer vliegen. Ik doe ook geen weekendtrips meer.

 

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)